Job 3–41

3¹Post hæc aperuit Job os suum, et maledixit diei suo, ²et locutus est:

³Pereat dies in qua natus sum,

et nox in qua dictum est: Conceptus est homo.

⁴Dies ille vertatur in tenebras:

non requirat eum Deus desuper,

et non illustretur lumine.

⁵Obscurent eum tenebræ et umbra mortis;

occupet eum caligo,

et involvatur amaritudine.

⁶Noctem illam tenebrosus turbo possideat;

non computetur in diebus anni,

nec numeretur in mensibus.

⁷Sit nox illa solitaria,

nec laude digna.

⁸Maledicant ei qui maledicunt diei,

qui parati sunt suscitare Leviathan.

⁹Obtenebrentur stellæ caligine ejus;

expectet lucem, et non videat,

nec ortum surgentis auroræ.

¹⁰Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me,

nec abstulit mala ab oculis meis.

¹¹Quare non in vulva mortuus sum?

egressus ex utero non statim perii?

¹²Quare exceptus genibus?

cur lactatus uberibus?

¹³Nunc enim dormiens silerem,

et somno meo requiescerem

¹⁴cum regibus et consulibus terræ,

qui ædificant sibi solitudines;

¹⁵aut cum principibus qui possident aurum,

et replent domos suas argento;

¹⁶aut sicut abortivum absconditum non subsisterem,

vel qui concepti non viderunt lucem.

¹⁷Ibi impii cessaverunt a tumultu,

et ibi requieverunt fessi robore.

¹⁸Et quondam vincti pariter sine molestia,

non audierunt vocem exactoris.

¹⁹Parvus et magnus ibi sunt,

et servus liber a domino suo.

²⁰Quare misero data est lux,

et vita his qui in amaritudine animæ sunt:

²¹qui expectant mortem, et non venit,

quasi effodientes thesaurum;

²²gaudentque vehementer

cum invenerint sepulchrum?

²³viro cujus abscondita est via

et circumdedit eum Deus tenebris?

²⁴Antequam comedam, suspiro;

et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus:

²⁵quia timor quem timebam evenit mihi,

et quod verebar accidit.

²⁶Nonne dissimulavi? nonne silui? nonne quievi?

et venit super me indignatio.

4¹Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:

²Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies;

sed conceptum sermonem tenere quis poterit?

³Ecce docuisti multos,

et manus lassas roborasti;

⁴vacillantes confirmaverunt sermones tui,

et genua trementia confortasti.

⁵Nunc autem venit super te plaga, et defecisti;

tetigit te, et conturbatus es.

⁶Ubi est timor tuus, fortitudo tua,

patientia tua, et perfectio viarum tuarum?

⁷Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit?

aut quando recti deleti sunt?

⁸Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem,

et seminant dolores, et metunt eos,

⁹flante Deo perisse,

et spiritu iræ ejus esse consumptos.

¹⁰Rugitus leonis, et vox leænæ,

et dentes catulorum leonum contriti sunt.

¹¹Tigris periit, eo quod non haberet prædam,

et catuli leonis dissipati sunt.

¹²Porro ad me dictum est verbum absconditum,

et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.

¹³In horrore visionis nocturnæ,

quando solet sopor occupare homines,

¹⁴pavor tenuit me, et tremor,

et omnia ossa mea perterrita sunt;

¹⁵et cum spiritus, me præsente, transiret,

inhorruerunt pili carnis meæ.

¹⁶Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum,

imago coram oculis meis,

et vocem quasi auræ lenis audivi.

¹⁷Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur?

aut factore suo purior erit vir?

¹⁸Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles,

et in angelis suis reperit pravitatem;

¹⁹quanto magis hi qui habitant domos luteas,

qui terrenum habent fundamentum,

consumentur velut a tinea?

²⁰De mane usque ad vesperam succidentur;

et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.

²¹Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis;

morientur, et non in sapientia.

5¹Voca ergo, si est qui tibi respondeat,

et ad aliquem sanctorum convertere.

²Vere stultum interficit iracundia,

et parvulum occidit invidia.

³Ego vidi stultum firma radice,

et maledixi pulchritudini ejus statim.

⁴Longe fient filii ejus a salute,

et conterentur in porta,

et non erit qui eruat.

⁵Cujus messem famelicus comedet,

et ipsum rapiet armatus,

et bibent sitientes divitias ejus.

⁶Nihil in terra sine causa fit,

et de humo non oritur dolor.

⁷Homo nascitur ad laborem,

et avis ad volatum.

⁸Quam ob rem ego deprecabor Dominum,

et ad Deum ponam eloquium meum:

⁹qui facit magna et inscrutabilia,

et mirabilia absque numero;

¹⁰qui dat pluviam super faciem terræ,

et irrigat aquis universa;

¹¹qui ponit humiles in sublime,

et mœrentes erigit sospitate;

¹²qui dissipat cogitationes malignorum,

ne possint implere manus eorum quod cœperant;

¹³qui apprehendit sapientes in astutia eorum,

et consilium pravorum dissipat.

¹⁴Per diem incurrent tenebras,

et quasi in nocte, sic palpabunt in meridie.

¹⁵Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum,

et de manu violenti pauperem.

¹⁶Et erit egeno spes;

iniquitas autem contrahet os suum.

¹⁷Beatus homo qui corripitur a Deo:

increpationem ergo Domini ne reprobes:

¹⁸quia ipse vulnerat, et medetur;

percutit, et manus ejus sanabunt.

¹⁹In sex tribulationibus liberabit te,

et in septima non tanget te malum.

²⁰In fame eruet te de morte,

et in bello de manu gladii.

²¹A flagello linguæ absconderis,

et non timebis calamitatem cum venerit.

²²In vastitate et fame ridebis,

et bestias terræ non formidabis.

²³Sed cum lapidibus regionum pactum tuum,

et bestiæ terræ pacificæ erunt tibi.

²⁴Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum;

et visitans speciem tuam, non peccabis.

²⁵Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum,

et progenies tua quasi herba terræ.

²⁶Ingredieris in abundantia sepulchrum,

sicut infertur acervus tritici in tempore suo.

²⁷Ecce hoc, ut investigavimus, ita est:

quod auditum, mente pertracta.

6¹Respondens autem Job, dixit:

²Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui,

et calamitas quam patior, in statera!

³Quasi arena maris hæc gravior appareret;

unde et verba mea dolore sunt plena:

⁴quia sagittæ Domini in me sunt,

quarum indignatio ebibit spiritum meum;

et terrores Domini militant contra me.

⁵Numquid rugiet onager cum habuerit herbam?

aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit?

⁶aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum?

aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem?

⁷Quæ prius nolebat tangere anima mea,

nunc, præ angustia, cibi mei sunt.

⁸Quis det ut veniat petitio mea,

et quod expecto tribuat mihi Deus?

⁹et qui cœpit, ipse me conterat;

solvat manum suam, et succidat me?

¹⁰Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat,

nec contradicam sermonibus Sancti.

¹¹Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam?

aut quis finis meus, ut patienter agam?

¹²Nec fortitudo lapidum fortitudo mea,

nec caro mea ænea est.

¹³Ecce non est auxilium mihi in me,

et necessarii quoque mei recesserunt a me.

¹⁴Qui tollit ab amico suo misericordiam,

timorem Domini derelinquit.

¹⁵Fratres mei præterierunt me,

sicut torrens qui raptim transit in convallibus.

¹⁶Qui timent pruinam,

irruet super eos nix.

¹⁷Tempore quo fuerint dissipati, peribunt;

et ut incaluerit, solventur de loco suo.

¹⁸Involutæ sunt semitæ gressuum eorum;

ambulabunt in vacuum, et peribunt.

¹⁹Considerate semitas Thema, itinera Saba,

et expectate paulisper.

²⁰Confusi sunt, quia speravi:

venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.

²¹Nunc venistis;

et modo videntes plagam meam, timetis.

²²Numquid dixi: Afferte mihi,

et de substantia vestra donate mihi?

²³vel: Liberate me de manu hostis,

et de manu robustorum eruite me?

²⁴Docete me, et ego tacebo:

et si quid forte ignoravi, instruite me.

²⁵Quare detraxistis sermonibus veritatis,

cum e vobis nullus sit qui possit arguere me?

²⁶Ad increpandum tantum eloquia concinnatis,

et in ventum verba profertis.

²⁷Super pupillum irruitis,

et subvertere nitimini amicum vestrum.

²⁸Verumtamen quod cœpistis explete:

præbete aurem, et videte an mentiar.

²⁹Respondete, obsecro, absque contentione;

et loquentes id quod justum est, judicate.

³⁰Et non invenietis in lingua mea iniquitatem,

nec in faucibus meis stultitia personabit.

7¹Militia est vita hominis super terram,

et sicut dies mercenarii dies ejus.

²Sicut servus desiderat umbram,

et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,

³sic et ego habui menses vacuos,

et noctes laboriosas enumeravi mihi.

⁴Si dormiero, dicam: Quando consurgam?

et rursum expectabo vesperam,

et replebor doloribus usque ad tenebras.

⁵Induta est caro mea putredine,

et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.

⁶Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur,

et consumpti sunt absque ulla spe.

⁷Memento quia ventus est vita mea,

et non revertetur oculus meus ut videat bona.

⁸Nec aspiciet me visus hominis;

oculi tui in me, et non subsistam.

⁹Sicut consumitur nubes, et pertransit,

sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.

¹⁰Nec revertetur ultra in domum suam,

neque cognoscet eum amplius locus ejus.

¹¹Quapropter et ego non parcam ori meo:

loquar in tribulatione spiritus mei;

confabulabor cum amaritudine animæ meæ.

¹²Numquid mare ego sum, aut cetus,

quia circumdedisti me carcere?

¹³Si dixero: Consolabitur me lectulus meus,

et relevabor loquens mecum in strato meo:

¹⁴terrebis me per somnia,

et per visiones horrore concuties.

¹⁵Quam ob rem elegit suspendium anima mea,

et mortem ossa mea.

¹⁶Desperavi: nequaquam ultra jam vivam:

parce mihi, nihil enim sunt dies mei.

¹⁷Quid est homo, quia magnificas eum?

aut quid apponis erga eum cor tuum?

¹⁸Visitas eum diluculo,

et subito probas illum.

¹⁹Usquequo non parcis mihi,

nec dimittis me ut glutiam salivam meam?

²⁰Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum?

quare posuisti me contrarium tibi,

et factus sum mihimetipsi gravis?

²¹Cur non tollis peccatum meum,

et quare non aufers iniquitatem meam?

ecce nunc in pulvere dormiam,

et si mane me quæsieris, non subsistam.

8¹Respondens autem Baldad Suhites, dixit:

²Usquequo loqueris talia,

et spiritus multiplex sermones oris tui?

³Numquid Deus supplantat judicium?

aut Omnipotens subvertit quod justum est?

⁴Etiam si filii tui peccaverunt ei,

et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:

⁵tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum,

et Omnipotentem fueris deprecatus;

⁶si mundus et rectus incesseris:

statim evigilabit ad te,

et…