Psalm 51–54

¹In finem. Intellectus David, ²cum venit Doëg Idumæus, et nuntiavit Sauli: Venit David in domum Achimelech.

³Quid gloriaris in malitia,

qui potens es in iniquitate?

⁴Tota die injustitiam cogitavit lingua tua;

sicut novacula acuta fecisti dolum.

⁵Dilexisti malitiam super benignitatem;

iniquitatem magis quam loqui æquitatem.

⁶Dilexisti omnia verba præcipitationis;

lingua dolosa.

⁷Propterea Deus destruet te in finem;

evellet te, et emigrabit te de tabernaculo tuo,

et radicem tuam de terra viventium.

⁸Videbunt justi, et timebunt;

et super eum ridebunt, et dicent:

⁹Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum;

sed speravit in multitudine divitiarum suarum,

et prævaluit in vanitate sua.

¹⁰Ego autem, sicut oliva fructifera in domo Dei;

speravi in misericordia Dei, in æternum et in sæculum sæculi.

¹¹Confitebor tibi in sæculum, quia fecisti;

et exspectabo nomen tuum,

quoniam bonum est in conspectu sanctorum tuorum.

¹In finem, pro Maëleth intelligentiæ David.

Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.

²Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus;

non est qui faciat bonum.

³Deus de cælo prospexit super filios hominum,

ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

⁴Omnes declinaverunt; simul inutiles facti sunt:

non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

⁵Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem,

qui devorant plebem meam ut cibum panis?

⁶Deum non invocaverunt;

illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.

Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent:

confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.

⁷Quis dabit ex Sion salutare Israël?

cum converterit Deus captivitatem plebis suæ,

exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.

¹In finem, in carminibus. Intellectus David, ²cum venissent Ziphæi, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?

³Deus, in nomine tuo salvum me fac,

et in virtute tua judica me.

⁴Deus, exaudi orationem meam;

auribus percipe verba oris mei.

⁵Quoniam alieni insurrexerunt adversum me,

et fortes quæsierunt animam meam,

et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.

⁶Ecce enim Deus adjuvat me,

et Dominus susceptor est animæ meæ.

⁷Averte mala inimicis meis;

et in veritate tua disperde illos.

⁸Voluntarie sacrificabo tibi,

et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.

⁹Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me,

et super inimicos meos despexit oculus meus.

¹In finem, in carminibus. Intellectus David.

²Exaudi, Deus, orationem meam,

et ne despexeris deprecationem meam:

³intende mihi, et exaudi me.

Contristatus sum in exercitatione mea,

et conturbatus sum

⁴a voce inimici, et a tribulatione peccatoris.

Quoniam declinaverunt in me iniquitates,

et in ira molesti erant mihi.

⁵Cor meum conturbatum est in me,

et formido mortis cecidit super me.

⁶Timor et tremor venerunt super me,

et contexerunt me tenebræ.

⁷Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut columbæ,

et volabo, et requiescam?

⁸Ecce elongavi fugiens,

et mansi in solitudine.

⁹Exspectabam eum qui salvum me fecit

a pusillanimitate spiritus, et tempestate.

¹⁰Præcipita, Domine; divide linguas eorum:

quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate.

¹¹Die ac nocte circumdabit eam super muros ejus iniquitas;

et labor in medio ejus,

¹²et injustitia:

et non defecit de plateis ejus usura et dolus.

¹³Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi,

sustinuissem utique.

Et si is qui oderat me super me magna locutus fuisset,

abscondissem me forsitan ab eo.

¹⁴Tu vero homo unanimis,

dux meus, et notus meus:

¹⁵qui simul mecum dulces capiebas cibos;

in domo Dei ambulavimus cum consensu.

¹⁶Veniat mors super illos,

et descendant in infernum viventes:

quoniam nequitiæ in habitaculis eorum, in medio eorum.

¹⁷Ego autem ad Deum clamavi,

et Dominus salvabit me.

¹⁸Vespere, et mane, et meridie, narrabo, et annuntiabo;

et exaudiet vocem meam.

¹⁹Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi:

quoniam inter multos erant mecum.

²⁰Exaudiet Deus, et humiliabit illos,

qui est ante sæcula.

Non enim est illis commutatio,

et non timuerunt Deum.

²¹Extendit manum suam in retribuendo;

contaminaverunt testamentum ejus:

²²divisi sunt ab ira vultus ejus,

et appropinquavit cor illius.

Molliti sunt sermones ejus super oleum;

et ipsi sunt jacula.

²³Jacta super Dominum curam tuam, et ipse te enutriet;

non dabit in æternum fluctuationem justo.

²⁴Tu vero, Deus, deduces eos in puteum interitus.

Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos;

ego autem sperabo in te, Domine.