Job 16:9–17:9

⁹Rugæ meæ testimonium dicunt contra me,

et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.

¹⁰Collegit furorem suum in me,

et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis:

hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.

¹¹Aperuerunt super me ora sua,

et exprobrantes percusserunt maxillam meam:

satiati sunt pœnis meis.

¹²Conclusit me Deus apud iniquum,

et manibus impiorum me tradidit.

¹³Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum:

tenuit cervicem meam, confregit me,

et posuit me sibi quasi in signum.

¹⁴Circumdedit me lanceis suis;

convulneravit lumbos meos:

non pepercit, et effudit in terra viscera mea.

¹⁵Concidit me vulnere super vulnus:

irruit in me quasi gigas.

¹⁶Saccum consui super cutem meam,

et operui cinere carnem meam.

¹⁷Facies mea intumuit a fletu,

et palpebræ meæ caligaverunt.

¹⁸Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ,

cum haberem mundas ad Deum preces.

¹⁹Terra, ne operias sanguinem meum,

neque inveniat in te locum latendi clamor meus:

²⁰ecce enim in cælo testis meus,

et conscius meus in excelsis.

²¹Verbosi amici mei:

ad Deum stillat oculus meus:

²²atque utinam sic judicaretur vir cum Deo,

quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.

²³Ecce enim breves anni transeunt,

et semitam per quam non revertar ambulo.

17¹Spiritus meus attenuabitur;

dies mei breviabuntur:

et solum mihi superest sepulchrum.

²Non peccavi,

et in amaritudinibus moratur oculus meus.

³Libera me, Domine, et pone me juxta te,

et cujusvis manus pugnet contra me.

⁴Cor eorum longe fecisti a disciplina:

propterea non exaltabuntur.

⁵Prædam pollicetur sociis,

et oculi filiorum ejus deficient.

⁶Posuit me quasi in proverbium vulgi,

et exemplum sum coram eis.

⁷Caligavit ab indignatione oculus meus,

et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

⁸Stupebunt justi super hoc,

et innocens contra hypocritam suscitabitur.

⁹Et tenebit justus viam suam,

et mundis manibus addet fortitudinem.