Job 16–17

16¹Respondens autem Job, dixit:

²Audivi frequenter talia:

consolatores onerosi omnes vos estis.

³Numquid habebunt finem verba ventosa?

aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?

⁴Poteram et ego similia vestri loqui,

atque utinam esset anima vestra pro anima mea:

⁵consolarer et ego vos sermonibus,

et moverem caput meum super vos;

⁶roborarem vos ore meo,

et moverem labia mea, quasi parcens vobis.

⁷Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus,

et si tacuero, non recedet a me.

⁸Nunc autem oppressit me dolor meus,

et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.

⁹Rugæ meæ testimonium dicunt contra me,

et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.

¹⁰Collegit furorem suum in me,

et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis:

hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.

¹¹Aperuerunt super me ora sua,

et exprobrantes percusserunt maxillam meam:

satiati sunt pœnis meis.

¹²Conclusit me Deus apud iniquum,

et manibus impiorum me tradidit.

¹³Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum:

tenuit cervicem meam, confregit me,

et posuit me sibi quasi in signum.

¹⁴Circumdedit me lanceis suis;

convulneravit lumbos meos:

non pepercit, et effudit in terra viscera mea.

¹⁵Concidit me vulnere super vulnus:

irruit in me quasi gigas.

¹⁶Saccum consui super cutem meam,

et operui cinere carnem meam.

¹⁷Facies mea intumuit a fletu,

et palpebræ meæ caligaverunt.

¹⁸Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ,

cum haberem mundas ad Deum preces.

¹⁹Terra, ne operias sanguinem meum,

neque inveniat in te locum latendi clamor meus:

²⁰ecce enim in cælo testis meus,

et conscius meus in excelsis.

²¹Verbosi amici mei:

ad Deum stillat oculus meus:

²²atque utinam sic judicaretur vir cum Deo,

quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.

²³Ecce enim breves anni transeunt,

et semitam per quam non revertar ambulo.

17¹Spiritus meus attenuabitur;

dies mei breviabuntur:

et solum mihi superest sepulchrum.

²Non peccavi,

et in amaritudinibus moratur oculus meus.

³Libera me, Domine, et pone me juxta te,

et cujusvis manus pugnet contra me.

⁴Cor eorum longe fecisti a disciplina:

propterea non exaltabuntur.

⁵Prædam pollicetur sociis,

et oculi filiorum ejus deficient.

⁶Posuit me quasi in proverbium vulgi,

et exemplum sum coram eis.

⁷Caligavit ab indignatione oculus meus,

et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

⁸Stupebunt justi super hoc,

et innocens contra hypocritam suscitabitur.

⁹Et tenebit justus viam suam,

et mundis manibus addet fortitudinem.

¹⁰Igitur omnes vos convertimini, et venite,

et non inveniam in vobis ullum sapientem.

¹¹Dies mei transierunt;

cogitationes meæ dissipatæ sunt,

torquentes cor meum.

¹²Noctem verterunt in diem,

et rursum post tenebras spero lucem.

¹³Si sustinuero, infernus domus mea est,

et in tenebris stravi lectulum meum.

¹⁴Putredini dixi: Pater meus es;

Mater mea, et soror mea, vermibus.

¹⁵Ubi est ergo nunc præstolatio mea?

et patientiam meam quis considerat?

¹⁶In profundissimum infernum descendent omnia mea:

putasne saltem ibi erit requies mihi?