Psalm 72–82

¹Psalmus Asaph.

Quam bonus Israël Deus,

his qui recto sunt corde!

²Mei autem pene moti sunt pedes,

pene effusi sunt gressus mei:

³quia zelavi super iniquos,

pacem peccatorum videns.

⁴Quia non est respectus morti eorum,

et firmamentum in plaga eorum.

⁵In labore hominum non sunt,

et cum hominibus non flagellabuntur.

⁶Ideo tenuit eos superbia;

operti sunt iniquitate et impietate sua.

⁷Prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum;

transierunt in affectum cordis.

⁸Cogitaverunt et locuti sunt nequitiam;

iniquitatem in excelso locuti sunt.

⁹Posuerunt in cælum os suum,

et lingua eorum transivit in terra.

¹⁰Ideo convertetur populus meus hic,

et dies pleni invenientur in eis.

¹¹Et dixerunt: Quomodo scit Deus,

et si est scientia in excelso?

¹²Ecce ipsi peccatores, et abundantes in sæculo

obtinuerunt divitias.

¹³Et dixi: Ergo sine causa justificavi cor meum,

et lavi inter innocentes manus meas,

¹⁴et fui flagellatus tota die,

et castigatio mea in matutinis.

¹⁵Si dicebam: Narrabo sic;

ecce nationem filiorum tuorum reprobavi.

¹⁶Existimabam ut cognoscerem hoc;

labor est ante me:

¹⁷donec intrem in sanctuarium Dei,

et intelligam in novissimis eorum.

¹⁸Verumtamen propter dolos posuisti eis;

dejecisti eos dum allevarentur.

¹⁹Quomodo facti sunt in desolationem?

subito defecerunt: perierunt propter iniquitatem suam.

²⁰Velut somnium surgentium, Domine,

in civitate tua imaginem ipsorum ad nihilum rediges.

²¹Quia inflammatum est cor meum,

et renes mei commutati sunt;

²²et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi:

²³ut jumentum factus sum apud te,

et ego semper tecum.

²⁴Tenuisti manum dexteram meam,

et in voluntate tua deduxisti me,

et cum gloria suscepisti me.

²⁵Quid enim mihi est in cælo?

et a te quid volui super terram?

²⁶Defecit caro mea et cor meum;

Deus cordis mei, et pars mea, Deus in æternum.

²⁷Quia ecce qui elongant se a te peribunt;

perdidisti omnes qui fornicantur abs te.

²⁸Mihi autem adhærere Deo bonum est;

ponere in Domino Deo spem meam:

ut annuntiem omnes prædicationes tuas

in portis filiæ Sion.

¹Intellectus Asaph.

Ut quid, Deus, repulisti in finem,

iratus est furor tuus super oves pascuæ tuæ?

²Memor esto congregationis tuæ,

quam possedisti ab initio.

Redemisti virgam hæreditatis tuæ,

mons Sion, in quo habitasti in eo.

³Leva manus tuas in superbias eorum in finem:

quanta malignatus est inimicus in sancto!

⁴Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuæ;

posuerunt signa sua, signa:

⁵et non cognoverunt sicut in exitu super summum.

Quasi in silva lignorum securibus

⁶exciderunt januas ejus in idipsum;

in securi et ascia dejecerunt eam.

⁷Incenderunt igni sanctuarium tuum;

in terra polluerunt tabernaculum nominis tui.

⁸Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul:

Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra.

⁹Signa nostra non vidimus;

jam non est propheta;

et nos non cognoscet amplius.

¹⁰Usquequo, Deus, improperabit inimicus?

irritat adversarius nomen tuum in finem?

¹¹Ut quid avertis manum tuam,

et dexteram tuam de medio sinu tuo in finem?

¹²Deus autem rex noster ante sæcula:

operatus est salutem in medio terræ.

¹³Tu confirmasti in virtute tua mare;

contribulasti capita draconum in aquis.

¹⁴Tu confregisti capita draconis;

dedisti eum escam populis Æthiopum.

¹⁵Tu dirupisti fontes et torrentes;

tu siccasti fluvios Ethan.

¹⁶Tuus est dies, et tua est nox;

tu fabricatus es auroram et solem.

¹⁷Tu fecisti omnes terminos terræ;

æstatem et ver tu plasmasti ea.

¹⁸Memor esto hujus: inimicus improperavit Domino,

et populus insipiens incitavit nomen tuum.

¹⁹Ne tradas bestiis animas confitentes tibi,

et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem.

²⁰Respice in testamentum tuum,

quia repleti sunt qui obscurati sunt terræ domibus iniquitatum.

²¹Ne avertatur humilis factus confusus;

pauper et inops laudabunt nomen tuum.

²²Exsurge, Deus, judica causam tuam;

memor esto improperiorum tuorum,

eorum quæ ab insipiente sunt tota die.

²³Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum:

superbia eorum qui te oderunt ascendit semper.

¹In finem, ne corrumpas. Psalmus cantici Asaph.

²Confitebimur tibi, Deus, confitebimur,

et invocabimus nomen tuum;

narrabimus mirabilia tua.

³Cum accepero tempus,

ego justitias judicabo.

⁴Liquefacta est terra et omnes qui habitant in ea:

ego confirmavi columnas ejus.

⁵Dixi iniquis: Nolite inique agere:

et delinquentibus: Nolite exaltare cornu:

⁶nolite extollere in altum cornu vestrum;

nolite loqui adversus Deum iniquitatem.

⁷Quia neque ab oriente, neque ab occidente,

neque a desertis montibus:

⁸quoniam Deus judex est.

Hunc humiliat, et hunc exaltat:

⁹quia calix in manu Domini vini meri, plenus misto.

Et inclinavit ex hoc in hoc;

verumtamen fæx ejus non est exinanita:

bibent omnes peccatores terræ.

¹⁰Ego autem annuntiabo in sæculum;

cantabo Deo Jacob:

¹¹et omnia cornua peccatorum confringam,

et exaltabuntur cornua justi.

¹In finem, in laudibus. Psalmus Asaph, canticum ad Assyrios.

²Notus in Judæa Deus;

in Israël magnum nomen ejus.

³Et factus est in pace locus ejus,

et habitatio ejus in Sion.

⁴Ibi confregit potentias arcuum,

scutum, gladium, et bellum.

⁵Illuminans tu mirabiliter a montibus æternis;

⁶turbati sunt omnes insipientes corde.

Dormierunt somnum suum,

et nihil invenerunt omnes viri divitiarum in manibus suis.

⁷Ab increpatione tua, Deus Jacob,

dormitaverunt qui ascenderunt equos.

⁸Tu terribilis es; et quis resistet tibi?

ex tunc ira tua.

⁹De cælo auditum fecisti judicium:

terra tremuit et quievit ¹⁰cum exsurgeret in judicium Deus,

ut salvos faceret omnes mansuetos terræ.

¹¹Quoniam cogitatio hominis confitebitur tibi,

et reliquiæ cogitationis diem festum agent tibi.

¹²Vovete et reddite Domino Deo vestro,

omnes qui in circuitu ejus affertis munera:

terribili, ¹³et ei qui aufert spiritum principum:

terribili apud reges terræ.

¹In finem, pro Idithun. Psalmus Asaph.

²Voce mea ad Dominum clamavi;

voce mea ad Deum, et intendit mihi.

³In die tribulationis meæ Deum exquisivi;

manibus meis nocte contra eum, et non sum deceptus.

Renuit consolari anima mea;

⁴memor fui Dei, et delectatus sum,

et exercitatus sum, et defecit spiritus meus.

⁵Anticipaverunt vigilias oculi mei;

turbatus sum, et non sum locutus.

⁶Cogitavi dies antiquos,

et annos æternos in mente habui.

⁷Et meditatus sum nocte cum corde meo,

et exercitabar, et scopebam spiritum meum.

⁸Numquid in æternum projiciet Deus?

aut non apponet ut complacitior sit adhuc?

⁹aut in finem misericordiam suam abscindet,

a generatione in generationem?

¹⁰aut obliviscetur misereri Deus?

aut continebit in ira sua misericordias suas?

¹¹Et dixi: Nunc cœpi;

hæc mutatio dexteræ Excelsi.

¹²Memor fui operum Domini,

quia memor ero ab initio mirabilium tuorum:

¹³et meditabor in omnibus operibus tuis,

et in adinventionibus tuis exercebor.

¹⁴Deus, in sancto via tua:

quis deus magnus sicut Deus noster?

¹⁵Tu es Deus qui facis mirabilia:

notam fecisti in populis virtutem tuam.

¹⁶Redemisti in brachio tuo populum tuum,

filios Jacob et Joseph.

¹⁷Viderunt te aquæ, Deus;

viderunt te aquæ, et timuerunt:

et turbatæ sunt abyssi.

¹⁸Multitudo sonitus aquarum;

vocem dederunt nubes.

Etenim sagittæ tuæ transeunt;

¹⁹vox tonitrui tui in rota.

Illuxerunt coruscationes tuæ orbi terræ;

commota est, et contremuit terra.

²⁰In mari via tua, et semitæ tuæ in aquis multis,

et vestigia tua non cognoscentur.

²¹Deduxisti sicut oves populum tuum,

in manu Moysi et Aaron.

¹Intellectus Asaph.

Attendite, popule meus, legem meam;

inclinate aurem vestram in verba oris mei.

²Aperiam in parabolis os meum;

loquar propositiones ab initio.

³Quanta audivimus, et cognovimus ea,

et patres nostri narraverunt nobis.

⁴Non sunt occultata a filiis eorum in generatione altera,

narrantes laudes Domini et virtutes ejus,

et mirabilia ejus quæ fecit.

⁵Et suscitavit testimonium in Jacob,

et legem posuit in Israël,

quanta mandavit patribus nostris

nota facere ea filiis suis:

⁶ut cognoscat generatio altera:

filii qui nascentur et exsurgent,

et narrabunt filiis suis,

⁷ut ponant in Deo spem suam,

et non obliviscantur operum Dei,

et mandata ejus exquirant:

⁸ne fiant, sicut patres eorum,

generatio prava et exasperans;

generatio quæ non direxit cor suum,

et non est creditus cum Deo spiritus ejus.

⁹Filii Ephrem, intendentes et mittentes arcum,

conversi sunt in die belli.

¹⁰Non custodierunt testamentum Dei,

et in lege ejus noluerunt ambulare.

¹¹Et obliti sunt benefactorum ejus,

et mirabilium ejus quæ ostendit eis.

¹²Coram patribus eorum fecit mirabilia

in terra Ægypti, in campo Taneos.

¹³Interrupit mare, et perduxit eos,

et statuit aquas quasi in utre:

¹⁴et deduxit eos in nube diei,

et tota nocte in illuminatione ignis.

¹⁵Interrupit petram in eremo,

et adaquavit eos velut in abysso multa.

¹⁶Et eduxit aquam de petra,

et deduxit tamquam flumina aquas.

¹⁷Et apposuerunt adhuc peccare ei;

in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso.

¹⁸Et tentaverunt Deum in cordibus suis,

ut peterent escas animabus suis.

¹⁹Et male locuti sunt de Deo;

dixerunt: Numquid poterit Deus parare mensam in deserto?

²⁰quoniam percussit petram, et fluxerunt aquæ,

et torrentes inundaverunt.

Numquid et panem poterit dare,

aut parare mensam populo suo?

²¹Ideo audivit Dominus et distulit;

et ignis accensus est in Jacob,

et ira ascendit in Israël:

²²quia non crediderunt in Deo,

nec speraverunt in salutari ejus.

²³Et mandavit nubibus desuper,

et januas cæli aperuit.

²⁴Et pluit illis manna ad manducandum,

et panem cæli dedit eis.

²⁵Panem angelorum manducavit homo;

cibaria misit eis in abundantia.

²⁶Transtulit austrum de cælo,

et induxit in virtute sua africum.

²⁷Et pluit super eos sicut pulverem carnes,

et sicut arenam maris volatilia pennata.

²⁸Et ceciderunt in medio castrorum eorum,

circa tabernacula eorum.

²⁹Et manducaverunt, et saturati sunt nimis,

et desiderium eorum attulit eis:

³⁰non sunt fraudati a desiderio suo.

Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum,

³¹et ira Dei ascendit super eos:

et occidit pingues eorum,

et electos Israël impedivit.

³²In omnibus his peccaverunt…