Psalm 53–55

¹In finem, in carminibus. Intellectus David, ²cum venissent Ziphæi, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?

³Deus, in nomine tuo salvum me fac,

et in virtute tua judica me.

⁴Deus, exaudi orationem meam;

auribus percipe verba oris mei.

⁵Quoniam alieni insurrexerunt adversum me,

et fortes quæsierunt animam meam,

et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.

⁶Ecce enim Deus adjuvat me,

et Dominus susceptor est animæ meæ.

⁷Averte mala inimicis meis;

et in veritate tua disperde illos.

⁸Voluntarie sacrificabo tibi,

et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.

⁹Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me,

et super inimicos meos despexit oculus meus.

¹In finem, in carminibus. Intellectus David.

²Exaudi, Deus, orationem meam,

et ne despexeris deprecationem meam:

³intende mihi, et exaudi me.

Contristatus sum in exercitatione mea,

et conturbatus sum

⁴a voce inimici, et a tribulatione peccatoris.

Quoniam declinaverunt in me iniquitates,

et in ira molesti erant mihi.

⁵Cor meum conturbatum est in me,

et formido mortis cecidit super me.

⁶Timor et tremor venerunt super me,

et contexerunt me tenebræ.

⁷Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut columbæ,

et volabo, et requiescam?

⁸Ecce elongavi fugiens,

et mansi in solitudine.

⁹Exspectabam eum qui salvum me fecit

a pusillanimitate spiritus, et tempestate.

¹⁰Præcipita, Domine; divide linguas eorum:

quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate.

¹¹Die ac nocte circumdabit eam super muros ejus iniquitas;

et labor in medio ejus,

¹²et injustitia:

et non defecit de plateis ejus usura et dolus.

¹³Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi,

sustinuissem utique.

Et si is qui oderat me super me magna locutus fuisset,

abscondissem me forsitan ab eo.

¹⁴Tu vero homo unanimis,

dux meus, et notus meus:

¹⁵qui simul mecum dulces capiebas cibos;

in domo Dei ambulavimus cum consensu.

¹⁶Veniat mors super illos,

et descendant in infernum viventes:

quoniam nequitiæ in habitaculis eorum, in medio eorum.

¹⁷Ego autem ad Deum clamavi,

et Dominus salvabit me.

¹⁸Vespere, et mane, et meridie, narrabo, et annuntiabo;

et exaudiet vocem meam.

¹⁹Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi:

quoniam inter multos erant mecum.

²⁰Exaudiet Deus, et humiliabit illos,

qui est ante sæcula.

Non enim est illis commutatio,

et non timuerunt Deum.

²¹Extendit manum suam in retribuendo;

contaminaverunt testamentum ejus:

²²divisi sunt ab ira vultus ejus,

et appropinquavit cor illius.

Molliti sunt sermones ejus super oleum;

et ipsi sunt jacula.

²³Jacta super Dominum curam tuam, et ipse te enutriet;

non dabit in æternum fluctuationem justo.

²⁴Tu vero, Deus, deduces eos in puteum interitus.

Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos;

ego autem sperabo in te, Domine.

¹In finem, pro populo qui a sanctis longe factus est. David in tituli inscriptionem, cum tenuerunt eum Allophyli in Geth.

²Miserere mei, Deus, quoniam conculcavit me homo;

tota die impugnans, tribulavit me.

³Conculcaverunt me inimici mei tota die,

quoniam multi bellantes adversum me.

⁴Ab altitudine diei timebo:

ego vero in te sperabo.

⁵In Deo laudabo sermones meos;

in Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi caro.

⁶Tota die verba mea execrabantur;

adversum me omnes cogitationes eorum in malum.

⁷Inhabitabunt, et abscondent;

ipsi calcaneum meum observabunt.

Sicut sustinuerunt animam meam,

⁸pro nihilo salvos facies illos;

in ira populos confringes.

⁹Deus, vitam meam annuntiavi tibi;

posuisti lacrimas meas in conspectu tuo,

sicut et in promissione tua:

¹⁰tunc convertentur inimici mei retrorsum.

In quacumque die invocavero te,

ecce cognovi quoniam Deus meus es.

¹¹In Deo laudabo verbum;

in Domino laudabo sermonem.

In Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi homo.

¹²In me sunt, Deus, vota tua,

quæ reddam, laudationes tibi:

¹³quoniam eripuisti animam meam de morte,

et pedes meos de lapsu,

ut placeam coram Deo in lumine viventium.