Psalm 50–52

¹In finem. Psalmus David, ²cum venit ad eum Nathan propheta, quando intravit ad Bethsabee.

³Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam;

et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquitatem meam.

⁴Amplius lava me ab iniquitate mea,

et a peccato meo munda me.

⁵Quoniam iniquitatem meam ego cognosco,

et peccatum meum contra me est semper.

⁶Tibi soli peccavi, et malum coram te feci;

ut justificeris in sermonibus tuis,

et vincas cum judicaris.

⁷Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum,

et in peccatis concepit me mater mea.

⁸Ecce enim veritatem dilexisti;

incerta et occulta sapientiæ tuæ manifestasti mihi.

⁹Asperges me hyssopo, et mundabor;

lavabis me, et super nivem dealbabor.

¹⁰Auditui meo dabis gaudium et lætitiam,

et exsultabunt ossa humiliata.

¹¹Averte faciem tuam a peccatis meis,

et omnes iniquitates meas dele.

¹²Cor mundum crea in me, Deus,

et spiritum rectum innova in visceribus meis.

¹³Ne projicias me a facie tua,

et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.

¹⁴Redde mihi lætitiam salutaris tui,

et spiritu principali confirma me.

¹⁵Docebo iniquos vias tuas,

et impii ad te convertentur.

¹⁶Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meæ,

et exsultabit lingua mea justitiam tuam.

¹⁷Domine, labia mea aperies,

et os meum annuntiabit laudem tuam.

¹⁸Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique;

holocaustis non delectaberis.

¹⁹Sacrificium Deo spiritus contribulatus;

cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.

²⁰Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion,

ut ædificentur muri Jerusalem.

²¹Tunc acceptabis sacrificium justitiæ, oblationes et holocausta;

tunc imponent super altare tuum vitulos.

¹In finem. Intellectus David, ²cum venit Doëg Idumæus, et nuntiavit Sauli: Venit David in domum Achimelech.

³Quid gloriaris in malitia,

qui potens es in iniquitate?

⁴Tota die injustitiam cogitavit lingua tua;

sicut novacula acuta fecisti dolum.

⁵Dilexisti malitiam super benignitatem;

iniquitatem magis quam loqui æquitatem.

⁶Dilexisti omnia verba præcipitationis;

lingua dolosa.

⁷Propterea Deus destruet te in finem;

evellet te, et emigrabit te de tabernaculo tuo,

et radicem tuam de terra viventium.

⁸Videbunt justi, et timebunt;

et super eum ridebunt, et dicent:

⁹Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum;

sed speravit in multitudine divitiarum suarum,

et prævaluit in vanitate sua.

¹⁰Ego autem, sicut oliva fructifera in domo Dei;

speravi in misericordia Dei, in æternum et in sæculum sæculi.

¹¹Confitebor tibi in sæculum, quia fecisti;

et exspectabo nomen tuum,

quoniam bonum est in conspectu sanctorum tuorum.

¹In finem, pro Maëleth intelligentiæ David.

Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.

²Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus;

non est qui faciat bonum.

³Deus de cælo prospexit super filios hominum,

ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

⁴Omnes declinaverunt; simul inutiles facti sunt:

non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

⁵Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem,

qui devorant plebem meam ut cibum panis?

⁶Deum non invocaverunt;

illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.

Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent:

confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.

⁷Quis dabit ex Sion salutare Israël?

cum converterit Deus captivitatem plebis suæ,

exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.