Job 4–5

4¹Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:

²Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies;

sed conceptum sermonem tenere quis poterit?

³Ecce docuisti multos,

et manus lassas roborasti;

⁴vacillantes confirmaverunt sermones tui,

et genua trementia confortasti.

⁵Nunc autem venit super te plaga, et defecisti;

tetigit te, et conturbatus es.

⁶Ubi est timor tuus, fortitudo tua,

patientia tua, et perfectio viarum tuarum?

⁷Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit?

aut quando recti deleti sunt?

⁸Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem,

et seminant dolores, et metunt eos,

⁹flante Deo perisse,

et spiritu iræ ejus esse consumptos.

¹⁰Rugitus leonis, et vox leænæ,

et dentes catulorum leonum contriti sunt.

¹¹Tigris periit, eo quod non haberet prædam,

et catuli leonis dissipati sunt.

¹²Porro ad me dictum est verbum absconditum,

et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.

¹³In horrore visionis nocturnæ,

quando solet sopor occupare homines,

¹⁴pavor tenuit me, et tremor,

et omnia ossa mea perterrita sunt;

¹⁵et cum spiritus, me præsente, transiret,

inhorruerunt pili carnis meæ.

¹⁶Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum,

imago coram oculis meis,

et vocem quasi auræ lenis audivi.

¹⁷Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur?

aut factore suo purior erit vir?

¹⁸Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles,

et in angelis suis reperit pravitatem;

¹⁹quanto magis hi qui habitant domos luteas,

qui terrenum habent fundamentum,

consumentur velut a tinea?

²⁰De mane usque ad vesperam succidentur;

et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.

²¹Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis;

morientur, et non in sapientia.

5¹Voca ergo, si est qui tibi respondeat,

et ad aliquem sanctorum convertere.

²Vere stultum interficit iracundia,

et parvulum occidit invidia.

³Ego vidi stultum firma radice,

et maledixi pulchritudini ejus statim.

⁴Longe fient filii ejus a salute,

et conterentur in porta,

et non erit qui eruat.

⁵Cujus messem famelicus comedet,

et ipsum rapiet armatus,

et bibent sitientes divitias ejus.

⁶Nihil in terra sine causa fit,

et de humo non oritur dolor.

⁷Homo nascitur ad laborem,

et avis ad volatum.

⁸Quam ob rem ego deprecabor Dominum,

et ad Deum ponam eloquium meum:

⁹qui facit magna et inscrutabilia,

et mirabilia absque numero;

¹⁰qui dat pluviam super faciem terræ,

et irrigat aquis universa;

¹¹qui ponit humiles in sublime,

et mœrentes erigit sospitate;

¹²qui dissipat cogitationes malignorum,

ne possint implere manus eorum quod cœperant;

¹³qui apprehendit sapientes in astutia eorum,

et consilium pravorum dissipat.

¹⁴Per diem incurrent tenebras,

et quasi in nocte, sic palpabunt in meridie.

¹⁵Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum,

et de manu violenti pauperem.

¹⁶Et erit egeno spes;

iniquitas autem contrahet os suum.

¹⁷Beatus homo qui corripitur a Deo:

increpationem ergo Domini ne reprobes:

¹⁸quia ipse vulnerat, et medetur;

percutit, et manus ejus sanabunt.

¹⁹In sex tribulationibus liberabit te,

et in septima non tanget te malum.

²⁰In fame eruet te de morte,

et in bello de manu gladii.

²¹A flagello linguæ absconderis,

et non timebis calamitatem cum venerit.

²²In vastitate et fame ridebis,

et bestias terræ non formidabis.

²³Sed cum lapidibus regionum pactum tuum,

et bestiæ terræ pacificæ erunt tibi.

²⁴Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum;

et visitans speciem tuam, non peccabis.

²⁵Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum,

et progenies tua quasi herba terræ.

²⁶Ingredieris in abundantia sepulchrum,

sicut infertur acervus tritici in tempore suo.

²⁷Ecce hoc, ut investigavimus, ita est:

quod auditum, mente pertracta.