Isaiah 56–58

56¹Hæc dicit Dominus:

Custodite judicium, et facite justitiam,

quia juxta est salus mea ut veniat,

et justitia mea ut reveletur.

²Beatus vir qui facit hoc,

et filius hominis qui apprehendet istud,

custodiens sabbatum ne polluat illud,

custodiens manus suas ne faciat omne malum.

³Et non dicat filius advenæ qui adhæret Domino, dicens:

Separatione dividet me Dominus a populo suo;

et non dicat eunuchus:

Ecce ego lignum aridum.

⁴Quia hæc dicit Dominus eunuchis:

Qui custodierint sabbata mea,

et elegerint quæ ego volui,

et tenuerint fœdus meum,

⁵dabo eis in domo mea et in muris meis

locum, et nomen

melius a filiis et filiabus:

nomen sempiternum dabo eis,

quod non peribit.

⁶Et filios advenæ, qui adhærent Domino,

ut colant eum, et diligant nomen ejus,

ut sint ei in servos;

omnem custodientem sabbatum ne polluat illud,

et tenentem fœdus meum;

⁷adducam eos in montem sanctum meum,

et lætificabo eos in domo orationis meæ;

holocausta eorum et victimæ eorum placebunt mihi super altari meo,

quia domus mea domus orationis vocabitur

cunctis populis.

⁸Ait Dominus Deus,

qui congregat dispersos Israël:

Adhuc congregabo ad eum

congregatos ejus.

⁹Omnes bestiæ agri,

venite ad devorandum,

universæ bestiæ saltus.

¹⁰Speculatores ejus cæci omnes;

nescierunt universi:

canes muti non valentes latrare,

videntes vana, dormientes,

et amantes somnia.

¹¹Et canes imprudentissimi

nescierunt saturitatem;

ipsi pastores

ignoraverunt intelligentiam:

omnes in viam suam declinaverunt;

unusquisque ad avaritiam suam, a summo usque ad novissimum.

¹²Venite, sumamus vinum,

et impleamur ebrietate;

et erit sicut hodie, sic et cras,

et multo amplius.

57¹Justus perit,

et non est qui recogitet in corde suo;

et viri misericordiæ colliguntur,

quia non est qui intelligat:

a facie enim malitiæ collectus est justus.

²Veniat pax;

requiescat in cubili suo

qui ambulavit in directione sua.

³Vos autem accedite huc,

filii auguratricis,

semen adulteri et fornicariæ.

⁴Super quem lusistis?

super quem dilatastis os,

et ejecistis linguam?

Numquid non vos filii scelesti,

semen mendax,

⁵qui consolamini in diis

subter omne lignum frondosum,

immolantes parvulos in torrentibus,

subter eminentes petras?

⁶In partibus torrentis pars tua;

hæc est sors tua:

et ipsis effudisti libamen,

obtulisti sacrificium.

Numquid super his non indignabor?

⁷Super montem excelsum et sublimem

posuisti cubile tuum,

et illuc ascendisti

ut immolares hostias.

⁸Et post ostium, et retro postem,

posuisti memoriale tuum.

Quia juxta me discooperuisti,

et suscepisti adulterum, dilatasti cubile tuum,

et pepigisti cum eis fœdus;

dilexisti stratum eorum

manu aperta.

⁹Et ornasti te regi unguento,

et multiplicasti pigmenta tua.

Misisti legatos tuos procul,

et humiliata es usque ad inferos.

¹⁰In multitudine viæ tuæ laborasti;

non dixisti: Quiescam.

Vitam manus tuæ invenisti;

propterea non rogasti.

¹¹Pro quo sollicita timuisti,

quia mentita es,

et mei non es recordata,

neque cogitasti in corde tuo?

Quia ego tacens et quasi non videns,

et mei oblita es.

¹²Ego annuntiabo justitiam tuam,

et opera tua non proderunt tibi.

¹³Cum clamaveris, liberent te congregati tui,

et omnes eos auferet ventus,

tollet aura.

Qui autem fiduciam habet mei, hæreditabit terram,

et possidebit montem sanctum meum.

¹⁴Et dicam: Viam facite, præbete iter; declinate de semita,

auferte offendicula de via populi mei.

¹⁵Quia hæc dicit Excelsus,

et Sublimis, habitans æternitatem, et sanctum nomen ejus:

in excelso et in sancto habitans,

et cum contrito et humili spiritu:

ut vivificet spiritum humilium,

et vivificet cor contritorum.

¹⁶Non enim in sempiternum litigabo,

neque usque ad finem irascar,

quia spiritus a facie mea egredietur,

et flatus ego faciam.

¹⁷Propter iniquitatem avaritiæ ejus iratus sum, et percussi eum.

Abscondi a te faciem meam, et indignatus sum;

et abiit vagus in via cordis sui.

¹⁸Vias ejus vidi, et sanavi eum;

et reduxi eum, et reddidi consolationes

ipsi, et lugentibus ejus.

¹⁹Creavi fructum labiorum pacem;

pacem ei qui longe est et qui prope,

dixit Dominus, et sanavi eum.

²⁰Impii autem quasi mare fervens,

quod quiescere non potest,

et redundant fluctus ejus in conculcationem et lutum.

²¹Non est pax impiis, dicit Dominus Deus.

58¹Clama, ne cesses,

quasi tuba exalta vocem tuam,

et annuntia populo meo scelera eorum,

et domui Jacob peccata eorum.

²Me etenim de die in diem quærunt,

et scire vias meas volunt,

quasi gens quæ justitiam fecerit,

et judicium Dei sui non dereliquerit.

Rogant me judicia justitiæ;

appropinquare Deo volunt.

³Quare jejunavimus, et non aspexisti;

humiliavimus animas nostras, et nescisti?

Ecce in die jejunii vestri invenitur voluntas vestra,

et omnes debitores vestros repetitis.

⁴Ecce ad lites et contentiones jejunatis,

et percutitis pugno impie.

Nolite jejunare sicut usque ad hanc diem,

ut audiatur in excelso clamor vester.

⁵Numquid tale est jejunium quod elegi,

per diem affligere hominem animam suam?

numquid contorquere quasi circulum caput suum,

et saccum et cinerem sternere?

numquid istud vocabis jejunium,

et diem acceptabilem Domino?

⁶Nonne hoc est magis jejunium quod elegi?

Dissolve colligationes impietatis,

solve fasciculos deprimentes,

dimitte eos qui confracti sunt liberos,

et omne opus dirumpe;

⁷frange esurienti panem tuum,

et egenos vagosque induc in domum tuam;

cum videris nudum, operi eum,

et carnem tuam ne despexeris.

⁸Tunc erumpet quasi mane lumen tuum;

et sanitas tua citius orietur,

et anteibit faciem tuam justitia tua,

et gloria Domini colliget te.

⁹Tunc invocabis, et Dominus exaudiet;

clamabis, et dicet: Ecce adsum.

Si abstuleris de medio tui catenam,

et desieris extendere digitum et loqui quod non prodest;

¹⁰cum effuderis esurienti animam tuam,

et animam afflictam repleveris,

orietur in tenebris lux tua,

et tenebræ tuæ erunt sicut meridies.

¹¹Et requiem tibi dabit Dominus semper,

et implebit splendoribus animam tuam,

et ossa tua liberabit;

et eris quasi hortus irriguus,

et sicut fons aquarum

cujus non deficient aquæ.

¹²Et ædificabuntur in te deserta sæculorum,

fundamenta generationis et generationis suscitabis;

et vocaberis ædificator sepium,

avertens semitas in quietem.

¹³Si averteris a sabbato pedem tuum

facere voluntatem tuam in die sancto meo,

et vocaveris sabbatum delicatum,

et sanctum Domini gloriosum,

et glorificaveris eum dum non facis vias tuas,

et non invenitur voluntas tua, ut loquaris sermonem:

¹⁴tunc delectaberis super Domino,

et sustollam te super altitudines terræ,

et cibabo te hæreditate Jacob patris tui:

os enim Domini locutum est.