Psalm 71–72

¹Psalmus, in Salomonem.

²Deus, judicium tuum regi da,

et justitiam tuam filio regis;

judicare populum tuum in justitia,

et pauperes tuos in judicio.

³Suscipiant montes pacem populo,

et colles justitiam.

⁴Judicabit pauperes populi,

et salvos faciet filios pauperum,

et humiliabit calumniatorem.

⁵Et permanebit cum sole, et ante lunam,

in generatione et generationem.

⁶Descendet sicut pluvia in vellus,

et sicut stillicidia stillantia super terram.

⁷Orietur in diebus ejus justitia, et abundantia pacis,

donec auferatur luna.

⁸Et dominabitur a mari usque ad mare,

et a flumine usque ad terminos orbis terrarum.

⁹Coram illo procident Æthiopes,

et inimici ejus terram lingent.

¹⁰Reges Tharsis et insulæ munera offerent;

reges Arabum et Saba dona adducent:

¹¹et adorabunt eum omnes reges terræ;

omnes gentes servient ei.

¹²Quia liberabit pauperem a potente,

et pauperem cui non erat adjutor.

¹³Parcet pauperi et inopi,

et animas pauperum salvas faciet.

¹⁴Ex usuris et iniquitate redimet animas eorum,

et honorabile nomen eorum coram illo.

¹⁵Et vivet, et dabitur ei de auro Arabiæ;

et adorabunt de ipso semper,

tota die benedicent ei.

¹⁶Et erit firmamentum in terra in summis montium;

superextolletur super Libanum fructus ejus,

et florebunt de civitate sicut fœnum terræ.

¹⁷Sit nomen ejus benedictum in sæcula;

ante solem permanet nomen ejus.

Et benedicentur in ipso omnes tribus terræ;

omnes gentes magnificabunt eum.

¹⁸Benedictus Dominus Deus Israël,

qui facit mirabilia solus.

¹⁹Et benedictum nomen majestatis ejus in æternum,

et replebitur majestate ejus omnis terra. Fiat, fiat.

²⁰Defecerunt laudes David, filii Jesse.

¹Psalmus Asaph.

Quam bonus Israël Deus,

his qui recto sunt corde!

²Mei autem pene moti sunt pedes,

pene effusi sunt gressus mei:

³quia zelavi super iniquos,

pacem peccatorum videns.

⁴Quia non est respectus morti eorum,

et firmamentum in plaga eorum.

⁵In labore hominum non sunt,

et cum hominibus non flagellabuntur.

⁶Ideo tenuit eos superbia;

operti sunt iniquitate et impietate sua.

⁷Prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum;

transierunt in affectum cordis.

⁸Cogitaverunt et locuti sunt nequitiam;

iniquitatem in excelso locuti sunt.

⁹Posuerunt in cælum os suum,

et lingua eorum transivit in terra.

¹⁰Ideo convertetur populus meus hic,

et dies pleni invenientur in eis.

¹¹Et dixerunt: Quomodo scit Deus,

et si est scientia in excelso?

¹²Ecce ipsi peccatores, et abundantes in sæculo

obtinuerunt divitias.

¹³Et dixi: Ergo sine causa justificavi cor meum,

et lavi inter innocentes manus meas,

¹⁴et fui flagellatus tota die,

et castigatio mea in matutinis.

¹⁵Si dicebam: Narrabo sic;

ecce nationem filiorum tuorum reprobavi.

¹⁶Existimabam ut cognoscerem hoc;

labor est ante me:

¹⁷donec intrem in sanctuarium Dei,

et intelligam in novissimis eorum.

¹⁸Verumtamen propter dolos posuisti eis;

dejecisti eos dum allevarentur.

¹⁹Quomodo facti sunt in desolationem?

subito defecerunt: perierunt propter iniquitatem suam.

²⁰Velut somnium surgentium, Domine,

in civitate tua imaginem ipsorum ad nihilum rediges.

²¹Quia inflammatum est cor meum,

et renes mei commutati sunt;

²²et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi:

²³ut jumentum factus sum apud te,

et ego semper tecum.

²⁴Tenuisti manum dexteram meam,

et in voluntate tua deduxisti me,

et cum gloria suscepisti me.

²⁵Quid enim mihi est in cælo?

et a te quid volui super terram?

²⁶Defecit caro mea et cor meum;

Deus cordis mei, et pars mea, Deus in æternum.

²⁷Quia ecce qui elongant se a te peribunt;

perdidisti omnes qui fornicantur abs te.

²⁸Mihi autem adhærere Deo bonum est;

ponere in Domino Deo spem meam:

ut annuntiem omnes prædicationes tuas

in portis filiæ Sion.