Psalm 73

¹Intellectus Asaph.

Ut quid, Deus, repulisti in finem,

iratus est furor tuus super oves pascuæ tuæ?

²Memor esto congregationis tuæ,

quam possedisti ab initio.

Redemisti virgam hæreditatis tuæ,

mons Sion, in quo habitasti in eo.

³Leva manus tuas in superbias eorum in finem:

quanta malignatus est inimicus in sancto!

⁴Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuæ;

posuerunt signa sua, signa:

⁵et non cognoverunt sicut in exitu super summum.

Quasi in silva lignorum securibus

⁶exciderunt januas ejus in idipsum;

in securi et ascia dejecerunt eam.

⁷Incenderunt igni sanctuarium tuum;

in terra polluerunt tabernaculum nominis tui.

⁸Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul:

Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra.

⁹Signa nostra non vidimus;

jam non est propheta;

et nos non cognoscet amplius.

¹⁰Usquequo, Deus, improperabit inimicus?

irritat adversarius nomen tuum in finem?

¹¹Ut quid avertis manum tuam,

et dexteram tuam de medio sinu tuo in finem?

¹²Deus autem rex noster ante sæcula:

operatus est salutem in medio terræ.

¹³Tu confirmasti in virtute tua mare;

contribulasti capita draconum in aquis.

¹⁴Tu confregisti capita draconis;

dedisti eum escam populis Æthiopum.

¹⁵Tu dirupisti fontes et torrentes;

tu siccasti fluvios Ethan.

¹⁶Tuus est dies, et tua est nox;

tu fabricatus es auroram et solem.

¹⁷Tu fecisti omnes terminos terræ;

æstatem et ver tu plasmasti ea.

¹⁸Memor esto hujus: inimicus improperavit Domino,

et populus insipiens incitavit nomen tuum.

¹⁹Ne tradas bestiis animas confitentes tibi,

et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem.

²⁰Respice in testamentum tuum,

quia repleti sunt qui obscurati sunt terræ domibus iniquitatum.

²¹Ne avertatur humilis factus confusus;

pauper et inops laudabunt nomen tuum.

²²Exsurge, Deus, judica causam tuam;

memor esto improperiorum tuorum,

eorum quæ ab insipiente sunt tota die.

²³Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum:

superbia eorum qui te oderunt ascendit semper.