Psalm 46–49

¹In finem, pro filiis Core. Psalmus.

²Omnes gentes, plaudite manibus;

jubilate Deo in voce exsultationis:

³quoniam Dominus excelsus, terribilis,

rex magnus super omnem terram.

⁴Subjecit populos nobis,

et gentes sub pedibus nostris.

⁵Elegit nobis hæreditatem suam;

speciem Jacob quam dilexit.

⁶Ascendit Deus in jubilo,

et Dominus in voce tubæ.

⁷Psallite Deo nostro, psallite;

psallite regi nostro, psallite:

⁸quoniam rex omnis terræ Deus,

psallite sapienter.

⁹Regnabit Deus super gentes;

Deus sedet super sedem sanctam suam.

¹⁰Principes populorum congregati sunt cum Deo Abraham,

quoniam dii fortes terræ vehementer elevati sunt.

¹Psalmus cantici. Filiis Core, secunda sabbati.

²Magnus Dominus et laudabilis nimis,

in civitate Dei nostri, in monte sancto ejus.

³Fundatur exsultatione universæ terræ mons Sion;

latera aquilonis, civitas regis magni.

⁴Deus in domibus ejus cognoscetur

cum suscipiet eam.

⁵Quoniam ecce reges terræ congregati sunt;

convenerunt in unum.

⁶Ipsi videntes, sic admirati sunt,

conturbati sunt, commoti sunt.

⁷Tremor apprehendit eos;

ibi dolores ut parturientis:

⁸in spiritu vehementi conteres naves Tharsis.

⁹Sicut audivimus, sic vidimus,

in civitate Domini virtutum, in civitate Dei nostri:

Deus fundavit eam in æternum.

¹⁰Suscepimus, Deus, misericordiam tuam

in medio templi tui.

¹¹Secundum nomen tuum, Deus,

sic et laus tua in fines terræ;

justitia plena est dextera tua.

¹²Lætetur mons Sion,

et exsultent filiæ Judæ,

propter judicia tua, Domine.

¹³Circumdate Sion, et complectimini eam;

narrate in turribus ejus.

¹⁴Ponite corda vestra in virtute ejus,

et distribuite domos ejus, ut enarretis in progenie altera.

¹⁵Quoniam hic est Deus,

Deus noster in æternum, et in sæculum sæculi:

ipse reget nos in sæcula.

¹In finem, filiis Core. Psalmus.

²Audite hæc, omnes gentes;

auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:

³quique terrigenæ et filii hominum,

simul in unum dives et pauper.

⁴Os meum loquetur sapientiam,

et meditatio cordis mei prudentiam.

⁵Inclinabo in parabolam aurem meam;

aperiam in psalterio propositionem meam.

⁶Cur timebo in die mala?

iniquitas calcanei mei circumdabit me.

⁷Qui confidunt in virtute sua,

et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

⁸Frater non redimit, redimet homo:

non dabit Deo placationem suam,

⁹et pretium redemptionis animæ suæ.

Et laborabit in æternum;

¹⁰et vivet adhuc in finem.

¹¹Non videbit interitum,

cum viderit sapientes morientes:

simul insipiens et stultus peribunt.

Et relinquent alienis divitias suas,

¹²et sepulchra eorum domus illorum in æternum;

tabernacula eorum in progenie et progenie:

vocaverunt nomina sua in terris suis.

¹³Et homo, cum in honore esset, non intellexit.

Comparatus est jumentis insipientibus,

et similis factus est illis.

¹⁴Hæc via illorum scandalum ipsis;

et postea in ore suo complacebunt.

¹⁵Sicut oves in inferno positi sunt:

mors depascet eos.

Et dominabuntur eorum justi in matutino;

et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

¹⁶Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,

cum acceperit me.

¹⁷Ne timueris cum dives factus fuerit homo,

et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus:

¹⁸quoniam, cum interierit, non sumet omnia,

neque descendet cum eo gloria ejus.

¹⁹Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur;

confitebitur tibi cum benefeceris ei.

²⁰Introibit usque in progenies patrum suorum;

et usque in æternum non videbit lumen.

²¹Homo, cum in honore esset, non intellexit.

Comparatus est jumentis insipientibus,

et similis factus est illis.

¹Psalmus Asaph.

Deus deorum Dominus locutus est,

et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum.

²Ex Sion species decoris ejus:

³Deus manifeste veniet;

Deus noster, et non silebit.

Ignis in conspectu ejus exardescet;

et in circuitu ejus tempestas valida.

⁴Advocabit cælum desursum, et terram,

discernere populum suum.

⁵Congregate illi sanctos ejus,

qui ordinant testamentum ejus super sacrificia.

⁶Et annuntiabunt cæli justitiam ejus,

quoniam Deus judex est.

⁷Audi, populus meus, et loquar;

Israël, et testificabor tibi:

Deus, Deus tuus ego sum.

⁸Non in sacrificiis tuis arguam te;

holocausta autem tua in conspectu meo sunt semper.

⁹Non accipiam de domo tua vitulos,

neque de gregibus tuis hircos:

¹⁰quoniam meæ sunt omnes feræ silvarum,

jumenta in montibus, et boves.

¹¹Cognovi omnia volatilia cæli,

et pulchritudo agri mecum est.

¹²Si esuriero, non dicam tibi:

meus est enim orbis terræ et plenitudo ejus.

¹³Numquid manducabo carnes taurorum?

aut sanguinem hircorum potabo?

¹⁴Immola Deo sacrificium laudis,

et redde Altissimo vota tua.

¹⁵Et invoca me in die tribulationis:

eruam te, et honorificabis me.

¹⁶Peccatori autem dixit Deus: Quare tu enarras justitias meas?

et assumis testamentum meum per os tuum?

¹⁷Tu vero odisti disciplinam,

et projecisti sermones meos retrorsum.

¹⁸Si videbas furem, currebas cum eo;

et cum adulteris portionem tuam ponebas.

¹⁹Os tuum abundavit malitia,

et lingua tua concinnabat dolos.

²⁰Sedens adversus fratrem tuum loquebaris,

et adversus filium matris tuæ ponebas scandalum.

²¹Hæc fecisti, et tacui.

Existimasti inique quod ero tui similis:

arguam te, et statuam contra faciem tuam.

²²Intelligite hæc, qui obliviscimini Deum,

nequando rapiat, et non sit qui eripiat.

²³Sacrificium laudis honorificabit me,

et illic iter quo ostendam illi salutare Dei.