Psalm 45–48

¹In finem, filiis Core, pro arcanis. Psalmus.

²Deus noster refugium et virtus;

adjutor in tribulationibus quæ invenerunt nos nimis.

³Propterea non timebimus dum turbabitur terra,

et transferentur montes in cor maris.

⁴Sonuerunt, et turbatæ sunt aquæ eorum;

conturbati sunt montes in fortitudine ejus.

⁵Fluminis impetus lætificat civitatem Dei:

sanctificavit tabernaculum suum Altissimus.

⁶Deus in medio ejus, non commovebitur;

adjuvabit eam Deus mane diluculo.

⁷Conturbatæ sunt gentes, et inclinata sunt regna:

dedit vocem suam, mota est terra.

⁸Dominus virtutum nobiscum;

susceptor noster Deus Jacob.

⁹Venite, et videte opera Domini,

quæ posuit prodigia super terram,

¹⁰auferens bella usque ad finem terræ.

Arcum conteret, et confringet arma,

et scuta comburet igni.

¹¹Vacate, et videte quoniam ego sum Deus;

exaltabor in gentibus, et exaltabor in terra.

¹²Dominus virtutum nobiscum;

susceptor noster Deus Jacob.

¹In finem, pro filiis Core. Psalmus.

²Omnes gentes, plaudite manibus;

jubilate Deo in voce exsultationis:

³quoniam Dominus excelsus, terribilis,

rex magnus super omnem terram.

⁴Subjecit populos nobis,

et gentes sub pedibus nostris.

⁵Elegit nobis hæreditatem suam;

speciem Jacob quam dilexit.

⁶Ascendit Deus in jubilo,

et Dominus in voce tubæ.

⁷Psallite Deo nostro, psallite;

psallite regi nostro, psallite:

⁸quoniam rex omnis terræ Deus,

psallite sapienter.

⁹Regnabit Deus super gentes;

Deus sedet super sedem sanctam suam.

¹⁰Principes populorum congregati sunt cum Deo Abraham,

quoniam dii fortes terræ vehementer elevati sunt.

¹Psalmus cantici. Filiis Core, secunda sabbati.

²Magnus Dominus et laudabilis nimis,

in civitate Dei nostri, in monte sancto ejus.

³Fundatur exsultatione universæ terræ mons Sion;

latera aquilonis, civitas regis magni.

⁴Deus in domibus ejus cognoscetur

cum suscipiet eam.

⁵Quoniam ecce reges terræ congregati sunt;

convenerunt in unum.

⁶Ipsi videntes, sic admirati sunt,

conturbati sunt, commoti sunt.

⁷Tremor apprehendit eos;

ibi dolores ut parturientis:

⁸in spiritu vehementi conteres naves Tharsis.

⁹Sicut audivimus, sic vidimus,

in civitate Domini virtutum, in civitate Dei nostri:

Deus fundavit eam in æternum.

¹⁰Suscepimus, Deus, misericordiam tuam

in medio templi tui.

¹¹Secundum nomen tuum, Deus,

sic et laus tua in fines terræ;

justitia plena est dextera tua.

¹²Lætetur mons Sion,

et exsultent filiæ Judæ,

propter judicia tua, Domine.

¹³Circumdate Sion, et complectimini eam;

narrate in turribus ejus.

¹⁴Ponite corda vestra in virtute ejus,

et distribuite domos ejus, ut enarretis in progenie altera.

¹⁵Quoniam hic est Deus,

Deus noster in æternum, et in sæculum sæculi:

ipse reget nos in sæcula.

¹In finem, filiis Core. Psalmus.

²Audite hæc, omnes gentes;

auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:

³quique terrigenæ et filii hominum,

simul in unum dives et pauper.

⁴Os meum loquetur sapientiam,

et meditatio cordis mei prudentiam.

⁵Inclinabo in parabolam aurem meam;

aperiam in psalterio propositionem meam.

⁶Cur timebo in die mala?

iniquitas calcanei mei circumdabit me.

⁷Qui confidunt in virtute sua,

et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

⁸Frater non redimit, redimet homo:

non dabit Deo placationem suam,

⁹et pretium redemptionis animæ suæ.

Et laborabit in æternum;

¹⁰et vivet adhuc in finem.

¹¹Non videbit interitum,

cum viderit sapientes morientes:

simul insipiens et stultus peribunt.

Et relinquent alienis divitias suas,

¹²et sepulchra eorum domus illorum in æternum;

tabernacula eorum in progenie et progenie:

vocaverunt nomina sua in terris suis.

¹³Et homo, cum in honore esset, non intellexit.

Comparatus est jumentis insipientibus,

et similis factus est illis.

¹⁴Hæc via illorum scandalum ipsis;

et postea in ore suo complacebunt.

¹⁵Sicut oves in inferno positi sunt:

mors depascet eos.

Et dominabuntur eorum justi in matutino;

et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

¹⁶Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,

cum acceperit me.

¹⁷Ne timueris cum dives factus fuerit homo,

et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus:

¹⁸quoniam, cum interierit, non sumet omnia,

neque descendet cum eo gloria ejus.

¹⁹Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur;

confitebitur tibi cum benefeceris ei.

²⁰Introibit usque in progenies patrum suorum;

et usque in æternum non videbit lumen.

²¹Homo, cum in honore esset, non intellexit.

Comparatus est jumentis insipientibus,

et similis factus est illis.