Lamentations 3–5

3¹Ego vir videns paupertatem meam

in virga indignationis ejus.

²Me minavit, et adduxit in tenebras,

et non in lucem.

³Tantum in me vertit et convertit

manum suam tota die.

⁴Vetustam fecit pellem meam et carnem meam;

contrivit ossa mea.

⁵Ædificavit in gyro meo, et circumdedit me

felle et labore.

⁶In tenebrosis collocavit me,

quasi mortuos sempiternos.

⁷Circumædificavit adversum me, ut non egrediar;

aggravavit compedem meum.

⁸Sed et cum clamavero, et rogavero,

exclusit orationem meam.

⁹Conclusit vias meas lapidibus quadris;

semitas meas subvertit.

¹⁰Ursus insidians factus est mihi,

leo in absconditis.

¹¹Semitas meas subvertit, et confregit me;

posuit me desolatam.

¹²Tetendit arcum suum, et posuit me

quasi signum ad sagittam.

¹³Misit in renibus meis

filias pharetræ suæ.

¹⁴Factus sum in derisum omni populo meo,

canticum eorum tota die.

¹⁵Replevit me amaritudinibus;

inebriavit me absinthio.

¹⁶Et fregit ad numerum dentes meos;

cibavit me cinere.

¹⁷Et repulsa est a pace anima mea;

oblitus sum bonorum.

¹⁸Et dixi: Periit finis meus,

et spes mea a Domino.

¹⁹Recordare paupertatis, et transgressionis meæ,

absinthii et fellis.

²⁰Memoria memor ero, et tabescet

in me anima mea.

²¹Hæc recolens in corde meo,

ideo sperabo.

²²Misericordiæ Domini, quia non sumus consumpti;

quia non defecerunt miserationes ejus.

²³Novi diluculo,

multa est fides tua.

²⁴Pars mea Dominus, dixit anima mea;

propterea exspectabo eum.

²⁵Bonus est Dominus sperantibus in eum,

animæ quærenti illum.

²⁶Bonum est præstolari cum silentio

salutare Dei.

²⁷Bonum est viro cum portaverit jugum

ab adolescentia sua.

²⁸Sedebit solitarius, et tacebit,

quia levavit super se.

²⁹Ponet in pulvere os suum,

si forte sit spes.

³⁰Dabit percutienti se maxillam:

saturabitur opprobriis.

³¹Quia non repellet

in sempiternum Dominus.

³²Quia si abjecit, et miserebitur,

secundum multitudinem misericordiarum suarum.

³³Non enim humiliavit ex corde suo

et abjecit filios hominum.

³⁴Ut conteret sub pedibus suis

omnes vinctos terræ.

³⁵Ut declinaret judicium viri

in conspectu vultus Altissimi.

³⁶Ut perverteret hominem in judicio suo;

Dominus ignoravit.

³⁷Quis est iste qui dixit ut fieret,

Domino non jubente?

³⁸Ex ore Altissimi non egredientur

nec mala nec bona?

³⁹Quid murmuravit homo vivens,

vir pro peccatis suis?

⁴⁰Scrutemur vias nostras, et quæramus,

et revertamur ad Dominum.

⁴¹Levemus corda nostra cum manibus

ad Dominum in cælos.

⁴²Nos inique egimus, et ad iracundiam provocavimus;

idcirco tu inexorabilis es.

⁴³Operuisti in furore, et percussisti nos;

occidisti, nec pepercisti.

⁴⁴Opposuisti nubem tibi,

ne transeat oratio.

⁴⁵Eradicationem et abjectionem posuisti me

in medio populorum.

⁴⁶Aperuerunt super nos os suum

omnes inimici.

⁴⁷Formido et laqueus facta est nobis

vaticinatio, et contritio.

⁴⁸Divisiones aquarum deduxit oculus meus,

in contritione filiæ populi mei.

⁴⁹Oculus meus afflictus est, nec tacuit,

eo quod non esset requies.

⁵⁰Donec respiceret et videret

Dominus de cælis.

⁵¹Oculus meus deprædatus est animam meam

in cunctis filiabus urbis meæ.

⁵²Venatione ceperunt me quasi avem

inimici mei gratis.

⁵³Lapsa est in lacum vita mea,

et posuerunt lapidem super me.

⁵⁴Inundaverunt aquæ super caput meum;

dixi: Perii.

⁵⁵Invocavi nomen tuum, Domine,

de lacu novissimo.

⁵⁶Vocem meam audisti; ne avertas aurem tuam

a singultu meo et clamoribus.

⁵⁷Appropinquasti in die quando invocavi te;

dixisti: Ne timeas.

⁵⁸Judicasti, Domine, causam animæ meæ,

redemptor vitæ meæ.

⁵⁹Vidisti, Domine, iniquitatem illorum adversum me:

judica judicium meum.

⁶⁰Vidisti omnem furorem,

universas cogitationes eorum adversum me.

⁶¹Audisti opprobrium eorum, Domine,

omnes cogitationes eorum adversum me.

⁶²Labia insurgentium mihi, et meditationes eorum

adversum me tota die.

⁶³Sessionem eorum et resurrectionem eorum vide;

ego sum psalmus eorum.

⁶⁴Redes eis vicem, Domine,

juxta opera manuum suarum.

⁶⁵Dabis eis scutum cordis,

laborem tuum.

⁶⁶Persequeris in furore, et conteres eos

sub cælis, Domine.

4¹Quomodo obscuratum est aurum,

mutatus est color optimus!

dispersi sunt lapides sanctuarii

in capite omnium platearum!

²Filii Sion inclyti,

et amicti auro primo:

quomodo reputati sunt in vasa testea,

opus manuum figuli!

³Sed et lamiæ nudaverunt mammam,

lactaverunt catulos suos:

filia populi mei crudelis

quasi struthio in deserto.

⁴Adhæsit lingua lactentis

ad palatum ejus in siti;

parvuli petierunt panem,

et non erat qui frangeret eis.

⁵Qui vescebantur voluptuose,

interierunt in viis;

qui nutriebantur in croceis,

amplexati sunt stercora.

⁶Et major effecta est iniquitas filiæ populi mei

peccato Sodomorum,

quæ subversa est in momento,

et non ceperunt in ea manus.

⁷Candidiores Nazaræi ejus nive,

nitidiores lacte,

rubicundiores ebore antiquo,

sapphiro pulchriores.

⁸Denigrata est super carbones facies eorum

et non sunt cogniti in plateis;

adhæsit cutis eorum ossibus:

aruit, et facta est quasi lignum.

⁹Melius fuit occisis gladio

quam interfectis fame,

quoniam isti extabuerunt consumpti

a sterilitate terræ.

¹⁰Manus mulierum misericordium

coxerunt filios suos;

facti sunt cibus earum

in contritione filiæ populi mei.

¹¹Complevit Dominus furorem suum,

effudit iram indignationis suæ:

et succendit ignem in Sion,

et devoravit fundamenta ejus.

¹²Non crediderunt reges terræ,

et universi habitatores orbis,

quoniam ingrederetur hostis et inimicus

per portas Jerusalem.

¹³Propter peccata prophetarum ejus,

et iniquitates sacerdotum ejus,

qui effuderunt in medio ejus

sanguinem justorum.

¹⁴Erraverunt cæci in plateis,

polluti sunt in sanguine;

cumque non possent,

tenuerunt lacinias suas.

¹⁵Recedite polluti, clamaverunt eis;

recedite, abite, nolite tangere:

jurgati quippe sunt, et commoti dixerunt inter gentes:

Non addet ultra ut habitet in eis.

¹⁶Facies Domini divisit eos,

non addet ut respiciat eos;

facies sacerdotum non erubuerunt,

neque senum miserti sunt.

¹⁷Cum adhuc subsisteremus, defecerunt oculi nostri

ad auxilium nostrum vanum;

cum respiceremus attenti ad gentem

quæ salvare non poterat.

¹⁸Lubricaverunt vestigia nostra

in itinere platearum nostrarum;

appropinquavit finis noster, completi sunt dies nostri,

quia venit finis noster.

¹⁹Velociores fuerunt persecutores nostri

aquilis cæli;

super montes persecuti sunt nos,

in deserto insidiati sunt nobis.

²⁰Spiritus oris nostri, christus Dominus,

captus est in peccatis nostris,

cui diximus: In umbra tua

vivemus in gentibus.

²¹Gaude et lætare, filia Edom,

quæ habitas in terra Hus!

ad te quoque perveniet calix: inebriaberis,

atque nudaberis.

²²Completa est iniquitas tua, filia Sion:

non addet ultra ut transmigret te.

Visitavit iniquitatem tuam, filia Edom;

discooperuit peccata tua.

5¹Recordare, Domine, quid acciderit nobis;

intuere et respice opprobrium nostrum.

²Hæreditas nostra versa est ad alienos,

domus nostræ ad extraneos.

³Pupilli facti sumus absque patre,

matres nostræ quasi viduæ.

⁴Aquam nostram pecunia bibimus;

ligna nostra pretio comparavimus.

⁵Cervicibus nostris minabamur,

lassis non dabatur requies.

⁶Ægypto dedimus manum et Assyriis,

ut saturaremur pane.

⁷Patres nostri peccaverunt, et non sunt:

et nos iniquitates eorum portavimus.

⁸Servi dominati sunt nostri:

non fuit qui redimeret de manu eorum.

⁹In animabus nostris afferebamus panem nobis,

a facie gladii in deserto.

¹⁰Pellis nostra quasi clibanus exusta est,

a facie tempestatum famis.

¹¹Mulieres in Sion humiliaverunt,

et virgines in civitatibus Juda.

¹²Principes manu suspensi sunt;

facies senum non erubuerunt.

¹³Adolescentibus impudice abusi sunt,

et pueri in ligno corruerunt.

¹⁴Senes defecerunt de portis,

juvenes de choro psallentium.

¹⁵Defecit gaudium cordis nostri;

versus est in luctum chorus noster.

¹⁶Cecidit corona capitis nostri:

væ nobis, quia peccavimus!

¹⁷Propterea mœstum factum est cor nostrum;

ideo contenebrati sunt oculi nostri,

¹⁸propter montem Sion quia disperiit;

vulpes ambulaverunt in eo.

¹⁹Tu autem, Domine, in æternum permanebis,

solium tuum in generationem et generationem.

²⁰Quare in perpetuum oblivisceris nostri,

derelinques nos in longitudine dierum?

²¹Converte nos, Domine, ad te, et convertemur;

innova dies nostros, sicut a principio.

²²Sed projiciens repulisti nos:

iratus es contra nos vehementer.