Lamentations 2

2¹Quomodo obtexit caligine in furore suo

Dominus filiam Sion;

projecit de cælo in terram

inclytam Israël,

et non est recordatus scabelli pedum suorum

in die furoris sui!

²Præcipitavit Dominus, nec pepercit

omnia speciosa Jacob:

destruxit in furore suo

munitiones virginis Juda,

et dejecit in terram;

polluit regnum et principes ejus.

³Confregit in ira furoris sui

omne cornu Israël;

avertit retrorsum dexteram suam

a facie inimici,

et succendit in Jacob quasi ignem

flammæ devorantis in gyro.

⁴Tetendit arcum suum quasi inimicus,

firmavit dexteram suam quasi hostis,

et occidit omne quod pulchrum erat visu

in tabernaculo filiæ Sion;

effudit quasi ignem

indignationem suam.

⁵Factus est Dominus velut inimicus,

præcipitavit Israël:

præcipitavit omnia mœnia ejus,

dissipavit munitiones ejus,

et replevit in filia Juda

humiliatum et humiliatam.

⁶Et dissipavit quasi hortum tentorium suum;

demolitus est tabernaculum suum.

Oblivioni tradidit Dominus in Sion

festivitatem et sabbatum;

et in opprobrium, et in indignationem furoris sui,

regem et sacerdotem.

⁷Repulit Dominus altare suum;

maledixit sanctificationi suæ:

tradidit in manu inimici

muros turrium ejus.

Vocem dederunt in domo Domini

sicut in die solemni.

⁸Cogitavit Dominus dissipare

murum filiæ Sion;

tetendit funiculum suum,

et non avertit manum suam a perditione:

luxitque antemurale,

et murus pariter dissipatus est.

⁹Defixæ sunt in terra portæ ejus,

perdidit et contrivit vectes ejus;

regem ejus et principes ejus in gentibus:

non est lex,

et prophetæ ejus non invenerunt

visionem a Domino.

¹⁰Sederunt in terra, conticuerunt

senes filiæ Sion;

consperserunt cinere capita sua,

accincti sunt ciliciis:

abjecerunt in terram capita sua

virgines Jerusalem.

¹¹Defecerunt præ lacrimis oculi mei,

conturbata sunt viscera mea;

effusum est in terra jecur meum

super contritione filiæ populi mei,

cum deficeret parvulus et lactens

in plateis oppidi.

¹²Matribus suis dixerunt:

Ubi est triticum et vinum?

cum deficerent quasi vulnerati

in plateis civitatis,

cum exhalarent animas suas

in sinu matrum suarum.

¹³Cui comparabo te, vel cui assimilabo te,

filia Jerusalem?

cui exæquabo te, et consolabor te,

virgo, filia Sion?

magna est enim velut mare contritio tua:

quis medebitur tui?

¹⁴Prophetæ tui viderunt tibi

falsa et stulta;

nec aperiebant iniquitatem tuam,

ut te ad pœnitentiam provocarent;

viderunt autem tibi assumptiones falsas,

et ejectiones.

¹⁵Plauserunt super te manibus

omnes transeuntes per viam;

sibilaverunt et moverunt caput suum

super filiam Jerusalem:

Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris,

gaudium universæ terræ?

¹⁶Aperuerunt super te os suum

omnes inimici tui:

sibilaverunt, et fremuerunt dentibus,

et dixerunt: Devorabimus:

en ista est dies quam exspectabamus;

invenimus, vidimus.

¹⁷Fecit Dominus quæ cogitavit;

complevit sermonem suum,

quem præceperat a diebus antiquis:

destruxit, et non pepercit,

et lætificavit super te inimicum,

et exaltavit cornu hostium tuorum.

¹⁸Clamavit cor eorum ad Dominum

super muros filiæ Sion:

Deduc quasi torrentem lacrimas

per diem et noctem;

non des requiem tibi,

neque taceat pupilla oculi tui.

¹⁹Consurge, lauda in nocte,

in principio vigiliarum;

effunde sicut aquam cor tuum

ante conspectum Domini:

leva ad eum manus tuas

pro anima parvulorum tuorum,

qui defecerunt in fame

in capite omnium compitorum.

²⁰Vide, Domine, et considera

quem vindemiaveris ita.

Ergone comedent mulieres fructum suum,

parvulos ad mensuram palmæ?

si occiditur in sanctuario Domini

sacerdos et propheta?

²¹Jacuerunt in terra foris

puer et senex;

virgines meæ et juvenes mei

ceciderunt in gladio:

interfecisti in die furoris tui,

percussisti, nec misertus es.

²²Vocasti quasi ad diem solemnem,

qui terrerent me de circuitu;

et non fuit in die furoris Domini qui effugeret,

et relinqueretur:

quos educavi et enutrivi,

inimicus meus consumpsit eos.