Psalm 58–59

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, quando misit Saul et custodivit domum ejus ut eum interficeret.

²Eripe me de inimicis meis, Deus meus,

et ab insurgentibus in me libera me.

³Eripe me de operantibus iniquitatem,

et de viris sanguinum salva me.

⁴Quia ecce ceperunt animam meam;

irruerunt in me fortes.

⁵Neque iniquitas mea, neque peccatum meum, Domine;

sine iniquitate cucurri, et direxi.

⁶Exsurge in occursum meum, et vide:

et tu, Domine Deus virtutum, Deus Israël,

intende ad visitandas omnes gentes:

non miserearis omnibus qui operantur iniquitatem.

⁷Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes:

et circuibunt civitatem.

⁸Ecce loquentur in ore suo,

et gladius in labiis eorum: quoniam quis audivit?

⁹Et tu, Domine, deridebis eos;

ad nihilum deduces omnes gentes.

¹⁰Fortitudinem meam ad te custodiam,

quia, Deus, susceptor meus es:

¹¹Deus meus misericordia ejus præveniet me.

¹²Deus ostendet mihi super inimicos meos:

ne occidas eos, nequando obliviscantur populi mei.

Disperge illos in virtute tua,

et depone eos, protector meus, Domine:

¹³delictum oris eorum, sermonem labiorum ipsorum;

et comprehendantur in superbia sua.

Et de execratione et mendacio annuntiabuntur ¹⁴in consummatione:

in ira consummationis, et non erunt.

Et scient quia Deus dominabitur Jacob, et finium terræ.

¹⁵Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes:

et circuibunt civitatem. ¹⁶Ipsi dispergentur ad manducandum;

si vero non fuerint saturati, et murmurabunt.

¹⁷Ego autem cantabo fortitudinem tuam,

et exsultabo mane misericordiam tuam:

quia factus es susceptor meus,

et refugium meum in die tribulationis meæ.

¹⁸Adjutor meus, tibi psallam,

quia Deus susceptor meus es;

Deus meus, misericordia mea.

¹In finem, pro his qui immutabuntur, in tituli inscriptionem ipsi David, in doctrinam, ²cum succendit Mesopotamiam Syriæ et Sobal, et convertit Joab, et percussit Idumæam in valle Salinarum duodecim millia.

³Deus, repulisti nos, et destruxisti nos;

iratus es, et misertus es nobis.

⁴Commovisti terram, et conturbasti eam;

sana contritiones ejus, quia commota est.

⁵Ostendisti populo tuo dura;

potasti nos vino compunctionis.

⁶Dedisti metuentibus te significationem,

ut fugiant a facie arcus;

ut liberentur dilecti tui.

⁷Salvum fac dextera tua, et exaudi me.

⁸Deus locutus est in sancto suo:

lætabor, et partibor Sichimam;

et convallem tabernaculorum metibor.

⁹Meus est Galaad, et meus est Manasses;

et Ephraim fortitudo capitis mei.

Juda rex meus;

¹⁰Moab olla spei meæ.

In Idumæam extendam calceamentum meum:

mihi alienigenæ subditi sunt.

¹¹Quis deducet me in civitatem munitam?

quis deducet me usque in Idumæam?

¹²nonne tu, Deus, qui repulisti nos?

et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris?

¹³Da nobis auxilium de tribulatione,

quia vana salus hominis.

¹⁴In Deo faciemus virtutem;

et ipse ad nihilum deducet tribulantes nos.