Micah 4–5

4¹Et erit: in novissimo dierum

erit mons domus Domini præparatus in vertice montium,

et sublimis super colles:

et fluent ad eum populi,

²et properabunt gentes multæ, et dicent:

Venite, ascendamus ad montem Domini,

et ad domum Dei Jacob:

et docebit nos de viis suis,

et ibimus in semitis ejus,

quia de Sion egredietur lex,

et verbum Domini de Jerusalem.

³Et judicabit inter populos multos,

et corripiet gentes fortes usque in longinquum:

et concident gladios suos in vomeres,

et hastas suas in ligones:

non sumet gens adversus gentem gladium,

et non discent ultra belligerare.

⁴Et sedebit vir subtus vitem suam et subtus ficum suam,

et non erit qui deterreat,

quia os Domini exercituum locutum est.

⁵Quia omnes populi ambulabunt

unusquisque in nomine dei sui;

nos autem ambulabimus

in nomine Domini Dei nostri,

in æternum et ultra.

⁶In die illa, dicit Dominus,

congregabo claudicantem,

et eam quam ejeceram colligam,

et quam afflixeram:

⁷et ponam claudicantem in reliquias,

et eam quæ laboraverat, in gentem robustam:

et regnabit Dominus super eos in monte Sion,

ex hoc nunc et usque in æternum.

⁸Et tu, turris gregis nebulosa filiæ Sion,

usque ad te veniet,

et veniet potestas prima,

regnum filiæ Jerusalem.

⁹Nunc quare mœrore contraheris?

numquid rex non est tibi,

aut consiliarius tuus periit,

quia comprehendit te dolor sicut parturientem?

¹⁰Dole et satage, filia Sion, quasi parturiens,

quia nunc egredieris de civitate,

et habitabis in regione,

et venies usque ad Babylonem:

ibi liberaberis,

ibi redimet te Dominus de manu inimicorum tuorum.

¹¹Et nunc congregatæ sunt super te gentes multæ, quæ dicunt:

Lapidetur, et aspiciat in Sion oculus noster.

¹²Ipsi autem non cognoverunt cogitationes Domini,

et non intellexerunt consilium ejus,

quia congregavit eos quasi fœnum areæ.

¹³Surge, et tritura, filia Sion,

quia cornu tuum ponam ferreum,

et ungulas tuas ponam æreas;

et comminues populos multos,

et interficies Domino rapinas eorum,

et fortitudinem eorum Domino universæ terræ.

5¹Nunc vastaberis, filia latronis.

Obsidionem posuerunt super nos:

in virga percutient maxillam judicis Israël.

²Et tu, Bethlehem Ephrata,

parvulus es in millibus Juda;

ex te mihi egredietur qui sit dominator in Israël,

et egressus ejus ab initio,

a diebus æternitatis.

³Propter hoc dabit eos usque ad tempus in quo parturiens pariet,

et reliquiæ fratrum ejus convertentur ad filios Israël.

⁴Et stabit, et pascet in fortitudine Domini,

in sublimitate nominis Domini Dei sui:

et convertentur,

quia nunc magnificabitur usque ad terminos terræ.

⁵Et erit iste pax:

cum venerit Assyrius in terram nostram,

et quando calcaverit domibus nostris,

et suscitabimus super eum septem pastores

et octo primates homines;

⁶et pascent terram Assur in gladio,

et terram Nemrod in lanceis ejus,

et liberabit ab Assur cum venerit in terram nostram,

et cum calcaverit in finibus nostris.

⁷Et erunt reliquiæ Jacob in medio populorum multorum

quasi ros a Domino,

et quasi stillæ super herbam,

quæ non exspectat virum,

et non præstolatur filios hominum.

⁸Et erunt reliquiæ Jacob in gentibus,

in medio populorum multorum,

quasi leo in jumentis silvarum,

et quasi catulus leonis in gregibus pecorum,

qui cum transierit, et conculcaverit, et ceperit,

non est qui eruat.

⁹Exaltabitur manus tua super hostes tuos,

et omnes inimici tui interibunt.

¹⁰Et erit in die illa, dicit Dominus:

auferam equos tuos de medio tui,

et disperdam quadrigas tuas.

¹¹Et perdam civitates terræ tuæ,

et destruam omnes munitiones tuas:

et auferam maleficia de manu tua,

et divinationes non erunt in te:

¹²et perire faciam sculptilia tua et statuas tuas de medio tui,

et non adorabis ultra opera manuum tuarum:

¹³et evellam lucos tuos de medio tui,

et conteram civitates tuas.

¹⁴Et faciam, in furore et in indignatione, ultionem

in omnibus gentibus quæ non audierunt.