Isaiah 31–33

31¹Væ qui descendunt in Ægyptum ad auxilium,

in equis sperantes,

et habentes fiduciam super quadrigis, quia multæ sunt;

et super equitibus, quia prævalidi nimis;

et non sunt confisi super Sanctum Israël,

et Dominum non requisierunt!

²Ipse autem sapiens adduxit malum,

et verba sua non abstulit;

et consurget contra domum pessimorum,

et contra auxilium operantium iniquitatem.

³Ægyptus homo, et non deus;

et equi eorum caro, et non spiritus;

et Dominus inclinabit manum suam,

et corruet auxiliator, et cadet cui præstatur auxilium,

simulque omnes consumentur.

⁴Quia hæc dicit Dominus ad me:

Quomodo si rugiat leo

et catulus leonis super prædam suam;

et cum occurrerit ei multitudo pastorum,

a voce eorum non formidabit,

et a multitudine eorum non pavebit:

sic descendet Dominus exercituum ut prælietur

super montem Sion et super collem ejus.

⁵Sicut aves volantes,

sic proteget Dominus exercituum Jerusalem,

protegens et liberans, transiens et salvans.

⁶Convertimini, sicut in profundum recesseratis,

filii Israël.

⁷In die enim illa abjiciet vir

idola argenti sui, et idola auri sui,

quæ fecerunt vobis manus vestræ in peccatum.

⁸Et cadet Assur in gladio non viri,

et gladius non hominis vorabit eum:

et fugiet non a facie gladii,

et juvenes ejus vectigales erunt.

⁹Et fortitudo ejus a terrore transibit,

et pavebunt fugientes principes ejus,

dixit Dominus: cujus ignis est in Sion

et caminus ejus in Jerusalem.

32¹Ecce in justitia regnabit rex,

et principes in judicio præerunt.

²Et erit vir sicut qui absconditur a vento,

et celat se a tempestate;

sicut rivi aquarum in siti,

et umbra petræ prominentis in terra deserta.

³Non caligabunt oculi videntium,

et aures audientium diligenter auscultabunt.

⁴Et cor stultorum intelliget scientiam,

et lingua balborum velociter loquetur et plane.

⁵Non vocabitur ultra is qui insipiens est, princeps,

neque fraudulentus appellabitur major;

⁶stultus enim fatua loquetur,

et cor ejus faciet iniquitatem,

ut perficiat simulationem,

et loquatur ad Dominum fraudulenter,

et vacuam faciat animam esurientis,

et potum sitienti auferat.

⁷Fraudulenti vasa pessima sunt;

ipse enim cogitationes concinnavit

ad perdendos mites in sermone mendacii,

cum loqueretur pauper judicium.

⁸Princeps vero ea quæ digna sunt principe cogitabit,

et ipse super duces stabit.

⁹Mulieres opulentæ, surgite,

et audite vocem meam;

filiæ confidentes,

percipite auribus eloquium meum.

¹⁰Post dies enim et annum,

vos conturbabimini confidentes;

consummata est enim vindemia,

collectio ultra non veniet.

¹¹Obstupescite, opulentæ;

conturbamini, confidentes:

exuite vos et confundimini;

accingite lumbos vestros.

¹²Super ubera plangite,

super regione desiderabili,

super vinea fertili.

¹³Super humum populi mei

spinæ et vepres ascendent:

quanto magis super omnes domos gaudii

civitatis exultantis!

¹⁴Domus enim dimissa est,

multitudo urbis relicta est,

tenebræ et palpatio

factæ sunt super speluncas usque in æternum;

gaudium onagrorum,

pascua gregum.

¹⁵Donec effundatur super nos

spiritus de excelso,

et erit desertum in carmel,

et carmel in saltum reputabitur.

¹⁶Et habitabit in solitudine judicium,

et justitia in carmel sedebit.

¹⁷Et erit opus justitiæ pax,

et cultus justitiæ silentium,

et securitas usque in sempiternum.

¹⁸Et sedebit populus meus in pulchritudine pacis,

et in tabernaculis fiduciæ,

et in requie opulenta.

¹⁹Grando autem in descensione saltus,

et humilitate humiliabitur civitas.

²⁰Beati qui seminatis super omnes aquas,

immittentes pedem bovis et asini.

33¹Væ qui prædaris! nonne et ipse prædaberis?

et qui spernis, nonne et ipse sperneris?

Cum consummaveris deprædationem, deprædaberis;

cum fatigatus desieris contemnere, contemneris.

²Domine, miserere nostri,

te enim exspectavimus;

esto brachium nostrum in mane,

et salus nostra in tempore tribulationis.

³A voce angeli fugerunt populi,

et ab exaltatione tua dispersæ sunt gentes.

⁴Et congregabuntur spolia vestra sicut colligitur bruchus,

velut cum fossæ plenæ fuerint de eo.

⁵Magnificatus est Dominus, quoniam habitavit in excelso;

implevit Sion judicio et justitia.

⁶Et erit fides in temporibus tuis:

divitiæ salutis sapientia et scientia;

timor Domini ipse est thesaurus ejus.

⁷Ecce videntes clamabunt foris;

angeli pacis amare flebunt.

⁸Dissipatæ sunt viæ,

cessavit transiens per semitam:

irritum factum est pactum, projecit civitates,

non reputavit homines.

⁹Luxit et elanguit terra;

confusus est Libanus, et obsorduit:

et factus est Saron sicut desertum,

et concussa est Basan, et Carmelus.

¹⁰Nunc consurgam, dicit Dominus;

nunc exaltabor, nunc sublevabor.

¹¹Concipietis ardorem, parietis stipulam;

spiritus vester ut ignis vorabit vos.

¹²Et erunt populi quasi de incendio cinis;

spinæ congregatæ igni comburentur.

¹³Audite, qui longe estis, quæ fecerim;

et cognoscite, vicini, fortitudinem meam.

¹⁴Conterriti sunt in Sion peccatores;

possedit tremor hypocritas.

Quis poterit habitare de vobis cum igne devorante?

quis habitabit ex vobis cum ardoribus sempiternis?

¹⁵Qui ambulat in justitiis et loquitur veritatem,

qui projicit avaritiam ex calumnia,

et excutit manus suas ab omni munere,

qui obturat aures suas ne audiat sanguinem,

et claudit oculos suos ne videat malum.

¹⁶Iste in excelsis habitabit;

munimenta saxorum sublimitas ejus:

panis ei datus est, aquæ ejus fideles sunt.

¹⁷Regem in decore suo videbunt oculi ejus,

cernent terram de longe.

¹⁸Cor tuum meditabitur timorem:

ubi est litteratus? ubi legis verba ponderans?

ubi doctor parvulorum?

¹⁹Populum impudentem non videbis,

populum alti sermonis, ita ut non possis intelligere

disertitudinem linguæ ejus, in quo nulla est sapientia.

²⁰Respice, Sion, civitatem solemnitatis nostræ:

oculi tui videbunt Jerusalem,

habitationem opulentam,

tabernaculum quod nequaquam transferri poterit;

nec auferentur clavi ejus in sempiternum,

et omnes funiculi ejus non rumpentur:

²¹quia solummodo ibi magnificus est Dominus noster:

locus fluviorum rivi latissimi et patentes:

non transibit per eum navis remigum,

neque trieris magna transgredietur eum.

²²Dominus enim judex noster,

Dominus legifer noster,

Dominus rex noster,

ipse salvabit nos.

²³Laxati sunt funiculi tui,

et non prævalebunt;

sic erit malus tuus

ut dilatare signum non queas.

Tunc dividentur spolia prædarum multarum;

claudi diripient rapinam.

²⁴Nec dicet vicinus: Elangui;

populus qui habitat in ea, auferetur ab eo iniquitas.