Hosea 7–8

7¹Cum sanare vellem Israël,

revelata est iniquitas Ephraim,

et malitia Samariæ,

quia operati sunt mendacium;

et fur ingressus est spolians,

latrunculus foris.

²Et ne forte dicant in cordibus suis,

omnem malitiam eorum me recordatum,

nunc circumdederunt eos adinventiones suæ:

coram facie mea factæ sunt.

³In malitia sua lætificaverunt regem,

et in mendaciis suis principes.

⁴Omnes adulterantes,

quasi clibanus succensus a coquente;

quievit paululum civitas a commistione fermenti,

donec fermentaretur totum.

⁵Dies regis nostri: cœperunt principes furere a vino;

extendit manum suam cum illusoribus.

⁶Quia applicuerunt quasi clibanum cor suum,

cum insidiaretur eis;

tota nocte dormivit coquens eos:

mane ipse succensus quasi ignis flammæ.

⁷Omnes calefacti sunt quasi clibanus,

et devoraverunt judices suos:

omnes reges eorum ceciderunt;

non est qui clamat in eis ad me.

⁸Ephraim in populis ipse commiscebatur;

Ephraim factus est subcinericius panis, qui non reversatur.

⁹Comederunt alieni robur ejus, et ipse nescivit;

sed et cani effusi sunt in eo, et ipse ignoravit.

¹⁰Et humiliabitur superbia Israël in facie ejus;

nec reversi sunt ad Dominum Deum suum,

et non quæsierunt eum in omnibus his.

¹¹Et factus est Ephraim quasi columba seducta non habens cor.

Ægyptum invocabant; ad Assyrios abierunt.

¹²Et cum profecti fuerint,

expandam super eos rete meum:

quasi volucrem cæli detraham eos;

cædam eos secundum auditionem cœtus eorum.

¹³Væ eis, quoniam recesserunt a me!

vastabuntur, quia prævaricati sunt in me,

et ego redemi eos,

et ipsi locuti sunt contra me mendacia.

¹⁴Et non clamaverunt ad me in corde suo,

sed ululabant in cubilibus suis:

super triticum et vinum ruminabant;

recesserunt a me.

¹⁵Et ego erudivi eos, et confortavi brachia eorum,

et in me cogitaverunt malitiam.

¹⁶Reversi sunt ut essent absque jugo;

facti sunt quasi arcus dolosus:

cadent in gladio principes eorum, a furore linguæ suæ.

Ista subsannatio eorum in terra Ægypti.

8¹In gutture tuo sit tuba

quasi aquila super domum Domini,

pro eo quod transgressi sunt fœdus meum,

et legem meam prævaricati sunt.

²Me invocabunt: Deus meus,

cognovimus te Israël.

³Projecit Israël bonum:

inimicus persequetur eum.

⁴Ipsi regnaverunt, et non ex me;

principes exstiterunt, et non cognovi:

argentum suum et aurum suum fecerunt sibi idola,

ut interirent.

⁵Projectus est vitulus tuus, Samaria;

iratus est furor meus in eos.

Usquequo non poterunt emundari?

⁶Quia ex Israël et ipse est:

artifex fecit illum, et non est deus;

quoniam in aranearum telas erit vitulus Samariæ.

⁷Quia ventum seminabunt,

et turbinem metent:

culmus stans non est in eo;

germen non faciet farinam:

quod etsi fecerit, alieni comedent eam.

⁸Devoratus est Israël;

nunc factus est in nationibus quasi vas immundum.

⁹Quia ipsi ascenderunt ad Assur,

onager solitarius sibi;

Ephraim munera dederunt amatoribus.

¹⁰Sed et cum mercede conduxerint nationes,

nunc congregabo eos,

et quiescent paulisper ab onere regis et principum.

¹¹Quia multiplicavit Ephraim altaria ad peccandum;

factæ sunt ei aræ in delictum.

¹²Scribam ei multiplices leges meas,

quæ velut alienæ computatæ sunt.

¹³Hostias offerent,

immolabunt carnes et comedent,

et Dominus non suscipiet eas:

nunc recordabitur iniquitatis eorum,

et visitabit peccata eorum:

ipsi in Ægyptum convertentur.

¹⁴Et oblitus est Israël factoris sui,

et ædificavit delubra;

et Judas multiplicavit urbes munitas;

et mittam ignem in civitates ejus,

et devorabit ædes illius.