Hebrews 5–6

5¹Omnis namque pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in iis quæ sunt ad Deum, ut offerat dona, et sacrificia pro peccatis: ²qui condolere possit iis qui ignorant et errant: quoniam et ipse circumdatus est infirmitate: ³et propterea debet, quemadmodum pro populo, ita etiam et pro semetipso offerre pro peccatis. ⁴Nec quisquam sumit sibi honorem, sed qui vocatur a Deo, tamquam Aaron. ⁵Sic et Christus non semetipsum clarificavit ut pontifex fieret: sed qui locutus est ad eum: Filius meus es tu, ego hodie genui te. ⁶Quemadmodum et in alio loco dicit: Tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech. ⁷Qui in diebus carnis suæ preces, supplicationesque ad eum qui possit illum salvum facere a morte cum clamore valido, et lacrimis offerens, exauditus est pro sua reverentia. ⁸Et quidem cum esset Filius Dei, didicit ex iis, quæ passus est, obedientiam: ⁹et consummatus, factus est omnibus obtemperantibus sibi, causa salutis æternæ, ¹⁰appellatus a Deo pontifex juxta ordinem Melchisedech.

¹¹De quo nobis grandis sermo, et ininterpretabilis ad dicendum: quoniam imbecilles facti estis ad audiendum. ¹²Etenim cum deberetis magistri esse propter tempus, rursum indigetis ut vos doceamini quæ sint elementa exordii sermonum Dei: et facti estis quibus lacte opus sit, non solido cibo. ¹³Omnis enim, qui lactis est particeps, expers est sermonis justitiæ: parvulus enim est. ¹⁴Perfectorum autem est solidus cibus: eorum, qui pro consuetudine exercitatos habent sensus ad discretionem boni ac mali.

6¹Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum jacientes fundamentum pœnitentiæ ab operibus mortuis, et fidei ad Deum, ²baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et judicii æterni. ³Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.

⁴Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti, ⁵gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque sæculi venturi, ⁶et prolapsi sunt; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes. ⁷Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo: ⁸proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima: cujus consummatio in combustionem.

⁹Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti: tametsi ita loquimur. ¹⁰Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis. ¹¹Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem: ¹²ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones. ¹³Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem juraret, majorem, juravit per semetipsum, ¹⁴dicens: Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te. ¹⁵Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem. ¹⁶Homines enim per majorem sui jurant: et omnis controversiæ eorum finis, ad confirmationem, est juramentum. ¹⁷In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis hæredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit jusjurandum: ¹⁸ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem, ¹⁹quam sicut anchoram habemus animæ tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis, ²⁰ubi præcursor pro nobis introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.