Psalm 43:10–22

¹⁰Nunc autem repulisti et confudisti nos,

et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.

¹¹Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros,

et qui oderunt nos diripiebant sibi.

¹²Dedisti nos tamquam oves escarum,

et in gentibus dispersisti nos.

¹³Vendidisti populum tuum sine pretio,

et non fuit multitudo in commutationibus eorum.

¹⁴Posuisti nos opprobrium vicinis nostris;

subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.

¹⁵Posuisti nos in similitudinem gentibus;

commotionem capitis in populis.

¹⁶Tota die verecundia mea contra me est,

et confusio faciei meæ cooperuit me:

¹⁷a voce exprobrantis et obloquentis,

a facie inimici et persequentis.

¹⁸Hæc omnia venerunt super nos; nec obliti sumus te,

et inique non egimus in testamento tuo.

¹⁹Et non recessit retro cor nostrum;

et declinasti semitas nostras a via tua:

²⁰quoniam humiliasti nos in loco afflictionis,

et cooperuit nos umbra mortis.

²¹Si obliti sumus nomen Dei nostri,

et si expandimus manus nostras ad deum alienum,

²²nonne Deus requiret ista?

ipse enim novit abscondita cordis.

Quoniam propter te mortificamur tota die;

æstimati sumus sicut oves occisionis.