Psalm 43

¹In finem. Filiis Core ad intellectum.

²Deus, auribus nostris audivimus,

patres nostri annuntiaverunt nobis,

opus quod operatus es in diebus eorum,

et in diebus antiquis.

³Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos;

afflixisti populos, et expulisti eos.

⁴Nec enim in gladio suo possederunt terram,

et brachium eorum non salvavit eos:

sed dextera tua et brachium tuum,

et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis.

⁵Tu es ipse rex meus et Deus meus,

qui mandas salutes Jacob.

⁶In te inimicos nostros ventilabimus cornu,

et in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis.

⁷Non enim in arcu meo sperabo,

et gladius meus non salvabit me:

⁸salvasti enim nos de affligentibus nos,

et odientes nos confudisti.

⁹In Deo laudabimur tota die,

et in nomine tuo confitebimur in sæculum.

¹⁰Nunc autem repulisti et confudisti nos,

et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.

¹¹Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros,

et qui oderunt nos diripiebant sibi.

¹²Dedisti nos tamquam oves escarum,

et in gentibus dispersisti nos.

¹³Vendidisti populum tuum sine pretio,

et non fuit multitudo in commutationibus eorum.

¹⁴Posuisti nos opprobrium vicinis nostris;

subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.

¹⁵Posuisti nos in similitudinem gentibus;

commotionem capitis in populis.

¹⁶Tota die verecundia mea contra me est,

et confusio faciei meæ cooperuit me:

¹⁷a voce exprobrantis et obloquentis,

a facie inimici et persequentis.

¹⁸Hæc omnia venerunt super nos; nec obliti sumus te,

et inique non egimus in testamento tuo.

¹⁹Et non recessit retro cor nostrum;

et declinasti semitas nostras a via tua:

²⁰quoniam humiliasti nos in loco afflictionis,

et cooperuit nos umbra mortis.

²¹Si obliti sumus nomen Dei nostri,

et si expandimus manus nostras ad deum alienum,

²²nonne Deus requiret ista?

ipse enim novit abscondita cordis.

Quoniam propter te mortificamur tota die;

æstimati sumus sicut oves occisionis.

²³Exsurge; quare obdormis, Domine?

exsurge, et ne repellas in finem.

²⁴Quare faciem tuam avertis?

oblivisceris inopiæ nostræ et tribulationis nostræ?

²⁵Quoniam humiliata est in pulvere anima nostra;

conglutinatus est in terra venter noster.

²⁶Exsurge, Domine, adjuva nos,

et redime nos propter nomen tuum.