Micah 1–3

1¹Verbum Domini, quod factum est ad Michæam Morasthiten, in diebus Joathan, Achaz, et Ezechiæ, regum Juda, quod vidit super Samariam et Jerusalem.

²Audite, populi omnes,

et attendat terra, et plenitudo ejus:

et sit Dominus Deus vobis in testem,

Dominus de templo sancto suo.

³Quia ecce Dominus egredietur de loco suo,

et descendet, et calcabit super excelsa terræ.

⁴Et consumentur montes subtus eum,

et valles scindentur sicut cera a facie ignis,

et sicut aquæ quæ decurrunt in præceps.

⁵In scelere Jacob omne istud,

et in peccatis domus Israël.

Quod scelus Jacob? nonne Samaria?

et quæ excelsa Judæ? nonne Jerusalem?

⁶Et ponam Samariam quasi acervum lapidum in agro,

cum plantatur vinea;

et detraham in vallem lapides ejus,

et fundamenta ejus revelabo.

⁷Et omnia sculptilia ejus concidentur,

et omnes mercedes ejus comburentur igne,

et omnia idola ejus ponam in perditionem,

quia de mercedibus meretricis congregata sunt,

et usque ad mercedem meretricis revertentur.

⁸Super hoc plangam, et ululabo;

vadam spoliatus, et nudus;

faciam planctum velut draconum,

et luctum quasi struthionum:

⁹quia desperata est plaga ejus,

quia venit usque ad Judam;

tetigit portam populi mei usque ad Jerusalem.

¹⁰In Geth nolite annuntiare;

lacrimis ne ploretis;

in domo pulveris pulvere vos conspergite.

¹¹Et transite vobis, habitatio pulchra, confusa ignominia:

non est egressa quæ habitat in exitu:

planctum domus vicina accipiet ex vobis, quæ stetit sibimet.

¹²Quia infirmata est in bonum,

quæ habitat in amaritudinibus;

quia descendit malum a Domino in portam Jerusalem.

¹³Tumultus quadrigæ stuporis habitanti Lachis:

principium peccati est filiæ Sion,

quia in te inventa sunt scelera Israël.

¹⁴Propterea dabit emissarios super hæreditatem Geth,

domus mendacii in deceptionem regibus Israël.

¹⁵Adhuc hæredem adducam tibi quæ habitas in Maresa;

usque ad Odollam veniet gloria Israël.

¹⁶Decalvare, et tondere super filios deliciarum tuarum;

dilata calvitium tuum sicut aquila,

quoniam captivi ducti sunt ex te.

2¹Væ qui cogitatis inutile,

et operamini malum in cubilibus vestris!

In luce matutina faciunt illud,

quoniam contra Deum est manus eorum.

²Et concupierunt agros, et violenter tulerunt:

et rapuerunt domos,

et calumniabantur virum, et domum ejus:

virum, et hæreditatem ejus.

³Idcirco hæc dicit Dominus:

Ecce ego cogito super familiam istam malum,

unde non auferetis colla vestra,

et non ambulabitis superbi:

quoniam tempus pessimum est.

⁴In die illa sumetur super vos parabola,

et cantabitur canticum cum suavitate, dicentium:

Depopulatione vastati sumus;

pars populi mei commutata est:

quomodo recedet a me, cum revertatur,

qui regiones nostras dividat?

⁵Propter hoc non erit tibi mittens funiculum sortis in cœtu Domini.

⁶Ne loquamini loquentes;

non stillabit super istos, non comprehendet confusio.

⁷Dicit domus Jacob:

Numquid abbreviatus est spiritus Domini,

aut tales sunt cogitationes ejus?

nonne verba mea bona sunt cum eo qui recte graditur?

⁸et e contrario populus meus in adversarium consurrexit.

Desuper tunica pallium sustulistis:

et eos qui transibant simpliciter convertistis in bellum.

⁹Mulieres populi mei ejecistis de domo deliciarum suarum;

a parvulis earum tulistis laudem meam in perpetuum.

¹⁰Surgite, et ite, quia non habetis hic requiem:

propter immunditiam ejus corrumpetur putredine pessima.

¹¹Utinam non essem vir habens spiritum,

et mendacium potius loquerer!

Stillabo tibi in vinum et in ebrietatem;

et erit super quem stillatur populus iste.

¹²Congregatione congregabo, Jacob, totum te;

in unum conducam reliquias Israël:

pariter ponam illum quasi gregem in ovili,

quasi pecus in medio caularum:

tumultuabuntur a multitudine hominum.

¹³Ascendet enim pandens iter ante eos:

divident, et transibunt portam,

et ingredientur per eam:

et transibit rex eorum coram eis,

et Dominus in capite eorum.

3¹Et dixi: Audite, princeps Jacob,

et duces domus Israël:

numquid non vestrum est scire judicium,

²qui odio habetis bonum, et diligitis malum;

qui violenter tollitis pelles eorum desuper eis,

et carnem eorum desuper ossibus eorum;

³qui comederunt carnem populi mei,

et pellem eorum desuper excoriaverunt,

et ossa eorum confregerunt,

et conciderunt sicut in lebete,

et quasi carnem in medio ollæ?

⁴Tunc clamabunt ad Dominum, et non exaudiet eos,

et abscondet faciem suam ab eis in tempore illo,

sicut nequiter egerunt in adinventionibus suis.

⁵Hæc dicit Dominus super prophetas,

qui seducunt populum meum:

qui mordent dentibus suis,

et prædicant pacem;

et si quis non dederit in ore eorum quippiam,

sanctificant super eum prælium.

⁶Propterea nox vobis pro visione erit,

et tenebræ vobis pro divinatione;

et occumbet sol super prophetas,

et obtenebrabitur super eos dies.

⁷Et confundentur qui vident visiones,

et confundentur divini;

et operient omnes vultus suos,

quia non est responsum Dei.

⁸Verumtamen ego repletus sum fortitudine spiritus Domini,

judicio, et virtute,

ut annuntiem Jacob scelus suum,

et Israël peccatum suum.

⁹Audite hoc, principes domus Jacob,

et judices domus Israël,

qui abominamini judicium,

et omnia recta pervertitis:

¹⁰qui ædificatis Sion in sanguinibus,

et Jerusalem in iniquitate.

¹¹Principes ejus in muneribus judicabant,

et sacerdotes ejus in mercede docebant,

et prophetæ ejus in pecunia divinabant:

et super Dominum requiescebant, dicentes:

Numquid non Dominus in medio nostrum?

non venient super nos mala.

¹²Propter hoc, causa vestri, Sion quasi ager arabitur,

et Jerusalem quasi acervus lapidum erit,

et mons templi in excelsa silvarum.