Mark 5–6

5¹Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasenorum. ²Et exeunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo, ³qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare: ⁴quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, dirupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare: ⁵et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat, clamans, et concidens se lapidibus. ⁶Videns autem Jesum a longe, cucurrit, et adoravit eum: ⁷et clamans voce magna dixit: Quid mihi et tibi, Jesu Fili Dei altissimi? adjuro te per Deum, ne me torqueas. ⁸Dicebat enim illi: Exi spiritus immunde ab homine. ⁹Et interrogabat eum: Quod tibi nomen est? Et dicit ei: Legio mihi nomen est, quia multi sumus. ¹⁰Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret extra regionem. ¹¹Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus, pascens. ¹²Et deprecabantur eum spiritus, dicentes: Mitte nos in porcos ut in eos introëamus. ¹³Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi introierunt in porcos: et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari. ¹⁴Qui autem pascebant eos, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in agros. Et egressi sunt videre quid esset factum: ¹⁵et veniunt ad Jesum: et vident illum qui a dæmonio vexabatur, sedentem, vestitum, et sanæ mentis, et timuerunt. ¹⁶Et narraverunt illis, qui viderant, qualiter factum esset ei qui dæmonium habuerat, et de porcis. ¹⁷Et rogare cœperunt eum ut discederet de finibus eorum. ¹⁸Cumque ascenderet navim, cœpit illum deprecari, qui a dæmonio vexatus fuerat, ut esset cum illo, ¹⁹et non admisit eum, sed ait illi: Vade in domum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui. ²⁰Et abiit, et cœpit prædicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus: et omnes mirabantur. ²¹Et cum transcendisset Jesus in navi rursum trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare.

²²Et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum procidit ad pedes ejus, ²³et deprecabatur eum multum, dicens: Quoniam filia mea in extremis est, veni, impone manum super eam, ut salva sit, et vivat. ²⁴Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa, et comprimebant eum. ²⁵Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim, ²⁶et fuerat multa perpessa a compluribus medicis: et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat: ²⁷cum audisset de Jesu, venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus: ²⁸dicebat enim: Quia si vel vestimentum ejus tetigero, salva ero. ²⁹Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus: et sensit corpore quia sanata esset a plaga. ³⁰Et statim Jesus in semetipso cognoscens virtutem quæ exierat de illo, conversus ad turbam, aiebat: Quis tetigit vestimenta mea? ³¹Et dicebant ei discipuli sui: Vides turbam comprimentem te, et dicis: Quis me tetigit? ³²Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat. ³³Mulier vero timens et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum, et dixit ei omnem veritatem. ³⁴Ille autem dixit ei: Filia, fides tua te salvam fecit: vade in pace, et esto sana a plaga tua. ³⁵Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes: Quia filia tua mortua est: quid ultra vexas magistrum? ³⁶Jesus autem audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo: Noli timere: tantummodo crede. ³⁷Et non admisit quemquam se sequi nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi. ³⁸Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumultum, et flentes, et ejulantes multum. ³⁹Et ingressus, ait illis: Quid turbamini, et ploratis? puella non est mortua, sed dormit. ⁴⁰Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus assumit patrem, et matrem puellæ, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens. ⁴¹Et tenens manum puellæ, ait illi: Talitha cumi, quod est interpretatum: Puella (tibi dico), surge. ⁴²Et confestim surrexit puella, et ambulabat: erat autem annorum duodecim: et obstupuerunt stupore magno. ⁴³Et præcepit illis vehementer ut nemo id sciret: et dixit dari illi manducare.

6¹Et egressus inde, abiit in patriam suam: et sequebantur eum discipuli sui: ²et facto sabbato cœpit in synagoga docere: et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes: Unde huic hæc omnia? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur? ³Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt? Et scandalizabantur in illo. ⁴Et dicebat illis Jesus: Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua. ⁵Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit: ⁶et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens.

⁷Et vocavit duodecim: et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum. ⁸Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum: non peram, non panem, neque in zona æs, ⁹sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis. ¹⁰Et dicebat eis: Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde: ¹¹et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis. ¹²Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent: ¹³et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant.

¹⁴Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat: Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis: et propterea virtutes operantur in illo. ¹⁵Alii autem dicebant: Quia Elias est; alii vero dicebant: Quia propheta est, quasi unus ex prophetis. ¹⁶Quo audito Herodes ait: Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit. ¹⁷Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. ¹⁸Dicebat enim Joannes Herodi: Non licet tibi habere uxorem fratris tui. ¹⁹Herodias autem insidiabatur illi: et volebat occidere eum, nec poterat. ²⁰Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum: et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat. ²¹Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ: ²²cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ: Pete a me quod vis, et dabo tibi: ²³et juravit illi: Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei. ²⁴Quæ cum exisset, dixit matri suæ: Quid petam? At illa dixit: Caput Joannis Baptistæ. ²⁵Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens: Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ. ²⁶Et contristatus est rex: propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare: ²⁷sed misso speculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere, ²⁸et attulit caput ejus in disco: et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ. ²⁹Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus: et posuerunt illud in monumento.

³⁰Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant. ³¹Et ait illis: Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi: et nec spatium manducandi habebant. ³²Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum. ³³Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi: et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos. ³⁴Et exiens vidit turbam multam Jesus: et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa. ³⁵Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes: Desertus est locus hic, et jam hora præteriit: ³⁶dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent. ³⁷Et respondens ait illis: Date illis vos manducare. Et dixerunt ei: Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare. ³⁸Et dicit eis: Quot panes habetis? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt: Quinque, et duos pisces. ³⁹Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum. ⁴⁰Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos. ⁴¹Et acceptis quinque panibus et duobus piscibus, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos: et duos pisces divisit omnibus. ⁴²Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. ⁴³Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus. ⁴⁴Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum.

⁴⁵Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum. ⁴⁶Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare. ⁴⁷Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra. ⁴⁸Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare: et volebat præterire eos. ⁴⁹At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt. ⁵⁰Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis: Confidite, ego sum: nolite timere. ⁵¹Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant: ⁵²non enim intellexerunt de panibus: erat enim cor eorum obcæcatum. ⁵³Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt. ⁵⁴Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum: ⁵⁵et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse. ⁵⁶Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant.