Lamentations 4–5

4¹Quomodo obscuratum est aurum,

mutatus est color optimus!

dispersi sunt lapides sanctuarii

in capite omnium platearum!

²Filii Sion inclyti,

et amicti auro primo:

quomodo reputati sunt in vasa testea,

opus manuum figuli!

³Sed et lamiæ nudaverunt mammam,

lactaverunt catulos suos:

filia populi mei crudelis

quasi struthio in deserto.

⁴Adhæsit lingua lactentis

ad palatum ejus in siti;

parvuli petierunt panem,

et non erat qui frangeret eis.

⁵Qui vescebantur voluptuose,

interierunt in viis;

qui nutriebantur in croceis,

amplexati sunt stercora.

⁶Et major effecta est iniquitas filiæ populi mei

peccato Sodomorum,

quæ subversa est in momento,

et non ceperunt in ea manus.

⁷Candidiores Nazaræi ejus nive,

nitidiores lacte,

rubicundiores ebore antiquo,

sapphiro pulchriores.

⁸Denigrata est super carbones facies eorum

et non sunt cogniti in plateis;

adhæsit cutis eorum ossibus:

aruit, et facta est quasi lignum.

⁹Melius fuit occisis gladio

quam interfectis fame,

quoniam isti extabuerunt consumpti

a sterilitate terræ.

¹⁰Manus mulierum misericordium

coxerunt filios suos;

facti sunt cibus earum

in contritione filiæ populi mei.

¹¹Complevit Dominus furorem suum,

effudit iram indignationis suæ:

et succendit ignem in Sion,

et devoravit fundamenta ejus.

¹²Non crediderunt reges terræ,

et universi habitatores orbis,

quoniam ingrederetur hostis et inimicus

per portas Jerusalem.

¹³Propter peccata prophetarum ejus,

et iniquitates sacerdotum ejus,

qui effuderunt in medio ejus

sanguinem justorum.

¹⁴Erraverunt cæci in plateis,

polluti sunt in sanguine;

cumque non possent,

tenuerunt lacinias suas.

¹⁵Recedite polluti, clamaverunt eis;

recedite, abite, nolite tangere:

jurgati quippe sunt, et commoti dixerunt inter gentes:

Non addet ultra ut habitet in eis.

¹⁶Facies Domini divisit eos,

non addet ut respiciat eos;

facies sacerdotum non erubuerunt,

neque senum miserti sunt.

¹⁷Cum adhuc subsisteremus, defecerunt oculi nostri

ad auxilium nostrum vanum;

cum respiceremus attenti ad gentem

quæ salvare non poterat.

¹⁸Lubricaverunt vestigia nostra

in itinere platearum nostrarum;

appropinquavit finis noster, completi sunt dies nostri,

quia venit finis noster.

¹⁹Velociores fuerunt persecutores nostri

aquilis cæli;

super montes persecuti sunt nos,

in deserto insidiati sunt nobis.

²⁰Spiritus oris nostri, christus Dominus,

captus est in peccatis nostris,

cui diximus: In umbra tua

vivemus in gentibus.

²¹Gaude et lætare, filia Edom,

quæ habitas in terra Hus!

ad te quoque perveniet calix: inebriaberis,

atque nudaberis.

²²Completa est iniquitas tua, filia Sion:

non addet ultra ut transmigret te.

Visitavit iniquitatem tuam, filia Edom;

discooperuit peccata tua.

5¹Recordare, Domine, quid acciderit nobis;

intuere et respice opprobrium nostrum.

²Hæreditas nostra versa est ad alienos,

domus nostræ ad extraneos.

³Pupilli facti sumus absque patre,

matres nostræ quasi viduæ.

⁴Aquam nostram pecunia bibimus;

ligna nostra pretio comparavimus.

⁵Cervicibus nostris minabamur,

lassis non dabatur requies.

⁶Ægypto dedimus manum et Assyriis,

ut saturaremur pane.

⁷Patres nostri peccaverunt, et non sunt:

et nos iniquitates eorum portavimus.

⁸Servi dominati sunt nostri:

non fuit qui redimeret de manu eorum.

⁹In animabus nostris afferebamus panem nobis,

a facie gladii in deserto.

¹⁰Pellis nostra quasi clibanus exusta est,

a facie tempestatum famis.

¹¹Mulieres in Sion humiliaverunt,

et virgines in civitatibus Juda.

¹²Principes manu suspensi sunt;

facies senum non erubuerunt.

¹³Adolescentibus impudice abusi sunt,

et pueri in ligno corruerunt.

¹⁴Senes defecerunt de portis,

juvenes de choro psallentium.

¹⁵Defecit gaudium cordis nostri;

versus est in luctum chorus noster.

¹⁶Cecidit corona capitis nostri:

væ nobis, quia peccavimus!

¹⁷Propterea mœstum factum est cor nostrum;

ideo contenebrati sunt oculi nostri,

¹⁸propter montem Sion quia disperiit;

vulpes ambulaverunt in eo.

¹⁹Tu autem, Domine, in æternum permanebis,

solium tuum in generationem et generationem.

²⁰Quare in perpetuum oblivisceris nostri,

derelinques nos in longitudine dierum?

²¹Converte nos, Domine, ad te, et convertemur;

innova dies nostros, sicut a principio.

²²Sed projiciens repulisti nos:

iratus es contra nos vehementer.