Isaiah 7–12

7¹Et factum est in diebus Achaz, filii Joathan, filii Oziæ, regis Juda, ascendit Rasin, rex Syriæ, et Phacee, filius Romeliæ, rex Israël, in Jerusalem, ad præliandum contra eam: et non potuerunt ²debellare eam. Et nuntiaverunt domui David, dicentes: Requievit Syria super Ephraim. Et commotum est cor ejus, et cor populi ejus, sicut moventur ligna silvarum a facie venti. ³Et dixit Dominus ad Isaiam: Egredere in occursum Achaz, tu et qui derelictus est Jasub, filius tuus, ad extremum aquæductus piscinæ superioris in via agri Fullonis; ⁴et dices ad eum:

Vide ut sileas; noli timere,

et cor tuum ne formidet

a duabus caudis titionum fumigantium istorum,

in ira furoris Rasin, regis Syriæ, et filii Romeliæ;

⁵eo quod consilium inierit contra te Syria in malum,

Ephraim, et filius Romeliæ, dicentes:

⁶Ascendamus ad Judam,

et suscitemus eum, et avellamus eum ad nos,

et ponamus regem in medio ejus filium Tabeel.

⁷Hæc dicit Dominus Deus:

Non stabit, et non erit istud;

⁸sed caput Syriæ Damascus,

et caput Damasci Rasin;

et adhuc sexaginta et quinque anni,

et desinet Ephraim esse populus;

⁹et caput Ephraim Samaria,

et caput Samariæ filius Romeliæ.

Si non credideritis, non permanebitis.

¹⁰Et adjecit Dominus loqui ad Achaz, dicens: ¹¹Pete tibi signum a Domino Deo tuo, in profundum inferni, sive in excelsum supra. ¹²Et dixit Achaz: Non petam, et non tentabo Dominum. ¹³Et dixit:

Audite ergo, domus David.

Numquid parum vobis est molestos esse hominibus,

quia molesti estis et Deo meo?

¹⁴Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum:

ecce virgo concipiet, et pariet filium,

et vocabitur nomen ejus Emmanuel.

¹⁵Butyrum et mel comedet,

ut sciat reprobare malum, et eligere bonum.

¹⁶Quia antequam sciat puer reprobare malum et eligere bonum,

derelinquetur terra quam tu detestaris a facie duorum regum suorum.

¹⁷Adducet Dominus super te, et super populum tuum,

et super domum patris tui,

dies qui non venerunt

a diebus separationis Ephraim a Juda,

cum rege Assyriorum.

¹⁸Et erit in die illa: sibilabit Dominus

muscæ quæ est in extremo fluminum Ægypti,

et api quæ est in terra Assur;

¹⁹et venient, et requiescent omnes

in torrentibus vallium,

et in cavernis petrarum,

et in omnibus frutetis, et in universis foraminibus.

²⁰In die illa radet Dominus

in novacula conducta in his qui trans flumen sunt,

in rege Assyriorum,

caput et pilos pedum,

et barbam universam.

²¹Et erit in die illa:

nutriet homo vaccam boum, et duas oves,

²²et præ ubertate lactis

comedet butyrum;

butyrum enim et mel manducabit

omnis qui relictus fuerit in medio terræ.

²³Et erit in die illa: omnis locus ubi fuerint

mille vites, mille argenteis,

in spinas et in vepres erunt.

²⁴Cum sagittis et arcu ingredientur illuc:

vepres enim et spinæ erunt in universa terra.

²⁵Et omnes montes qui in sarculo sarrientur,

non veniet illuc terror spinarum et veprium:

et erit in pascua bovis, et in conculcationem pecoris.

8¹Et dixit Dominus ad me: Sume tibi librum grandem, et scribe in eo stylo hominis: Velociter spolia detrahe, cito prædare. ²Et adhibui mihi testes fideles, Uriam sacerdotem, et Zachariam, filium Barachiæ: ³et accessi ad prophetissam, et concepit, et peperit filium. Et dixit Dominus ad me: Voca nomen ejus: Accelera spolia detrahere; Festina prædari: ⁴quia antequam sciat puer vocare patrem suum et matrem suam, auferetur fortitudo Damasci, et spolia Samariæ, coram rege Assyriorum.

⁵Et adjecit Dominus loqui ad me adhuc, dicens:

⁶Pro eo quod abjecit populus iste

aquas Siloë, quæ vadunt cum silentio,

et assumpsit magis Rasin,

et filium Romeliæ:

⁷propter hoc ecce Dominus adducet super eos

aquas fluminis fortes et multas,

regem Assyriorum, et omnem gloriam ejus,

et ascendet super omnes rivos ejus,

et fluet super universas ripas ejus;

⁸et ibit per Judam, inundans, et transiens:

usque ad collum veniet.

Et erit extensio alarum ejus

implens latitudinem terræ tuæ, o Emmanuel!

⁹Congregamini, populi, et vincimini;

et audite, universæ procul terræ:

confortamini, et vincimini;

accingite vos, et vincimini.

¹⁰Inite consilium, et dissipabitur;

loquimini verbum, et non fiet:

quia nobiscum Deus.

¹¹Hæc enim ait Dominus ad me: Sicut in manu forti erudivit me,

ne irem in via populi hujus, dicens:

¹²Non dicatis: Conjuratio;

omnia enim quæ loquitur populus iste, conjuratio est:

et timorem ejus ne timeatis, neque paveatis.

¹³Dominum exercituum ipsum sanctificate;

ipse pavor vester, et ipse terror vester:

¹⁴et erit vobis in sanctificationem;

in lapidem autem offensionis, et in petram scandali,

duabus domibus Israël;

in laqueum et in ruinam habitantibus Jerusalem.

¹⁵Et offendent ex eis plurimi,

et cadent, et conterentur,

et irretientur, et capientur.

¹⁶Liga testimonium,

signa legem in discipulis meis.

¹⁷Et exspectabo Dominum qui abscondit faciem suam

a domo Jacob, et præstolabor eum.

¹⁸Ecce ego et pueri mei quos dedit mihi Dominus

in signum, et in portentum Israël

a Domino exercituum,

qui habitat in monte Sion:

¹⁹et cum dixerint ad vos:

Quærite a pythonibus

et a divinis qui strident in incantationibus suis:

numquid non populus a Deo suo requiret,

pro vivis a mortuis?

²⁰ad legem magis et ad testimonium.

Quod si non dixerint juxta verbum hoc,

non erit eis matutina lux.

²¹Et transibit per eam, corruet, et esuriet;

et cum esurierit, irascetur.

Et maledicet regi suo, et Deo suo,

et suscipiet sursum,

²²et ad terram intuebitur;

et ecce tribulatio et tenebræ,

dissolutio et angustia,

et caligo persequens,

et non poterit avolare de angustia sua.

9¹Primo tempore alleviata est

terra Zabulon et terra Nephthali:

et novissimo aggravata est via maris

trans Jordanem Galilææ gentium.

²Populus qui ambulabat in tenebris,

vidit lucem magnam;

habitantibus in regione umbræ mortis,

lux orta est eis.

³Multiplicasti gentem,

et non magnificasti lætitiam.

Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe;

sicut exsultant victores capta præda, quando dividunt spolia.

⁴Jugum enim oneris ejus,

et virgam humeri ejus,

et sceptrum exactoris ejus

superasti, sicut in die Madian.

⁵Quia omnis violentia prædatio cum tumultu,

et vestimentum mistum sanguine,

erit in combustionem,

et cibus ignis.

⁶Parvulus enim natus est nobis,

et filius datus est nobis,

et factus est principatus super humerum ejus:

et vocabitur nomen ejus,

Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis,

Pater futuri sæculi, Princeps pacis.

⁷Multiplicabitur ejus imperium,

et pacis non erit finis;

super solium David, et super regnum ejus sedebit,

ut confirmet illud et corroboret

in judicio et justitia,

amodo usque in sempiternum:

zelus Domini exercituum faciet hoc.

⁸Verbum misit Dominus in Jacob,

et cecidit in Israël.

⁹Et sciet omnis populus Ephraim,

et habitantes Samariam,

in superbia et magnitudine cordis dicentes:

¹⁰Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus ædificabimus;

sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus.

¹¹Et elevabit Dominus hostes Rasin super eum,

et inimicos ejus in tumultum vertet.

¹²Syriam ab oriente, et Philisthiim ab occidente;

et devorabunt Israël toto ore.

In omnibus his non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

¹³Et populus non est reversus ad percutientem se,

et Dominum exercituum non inquisierunt.

¹⁴Et disperdet Dominus ab Israël caput et caudam,

incurvantem et refrenantem, die una.

¹⁵Longævus et honorabilis, ipse est caput;

et propheta docens mendacium, ipse est cauda.

¹⁶Et erunt qui beatificant populum istum, seducentes;

et qui beatificantur, præcipitati.

¹⁷Propter hoc super adolescentulis ejus non lætabitur Dominus,

et pupillorum ejus et viduarum non miserebitur:

quia omnis hypocrita est et nequam,

et universum os locutum est stultitiam;

in omnibus his non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

¹⁸Succensa est enim quasi ignis impietas:

veprem et spinam vorabit,

et succendetur in densitate saltus,

et convolvetur superbia fumi.

¹⁹In ira Domini exercituum conturbata est terra,

et erit populus quasi esca ignis;

vir fratri suo non parcet.

²⁰Et declinabit ad dexteram, et esuriet;

et comedet ad sinistram, et non saturabitur;

unusquisque carnem brachii sui vorabit:

Manasses Ephraim, et Ephraim Manassen;

simul ipsi contra Judam.

²¹In omnibus his non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

10¹Væ qui condunt leges iniquas,

et scribentes injustitiam scripserunt,

²ut opprimerent in judicio pauperes,

et vim facerent causæ humilium populi mei;

ut essent viduæ præda eorum,

et pupillos diriperent.

³Quid facietis in die visitationis,

et calamitatis de longe venientis?

ad cujus confugietis auxilium?

et ubi derelinquetis gloriam vestram,

⁴ne incurvemini sub vinculo,

et cum interfectis cadatis?

Super omnibus his non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

⁵Væ Assur! virga furoris mei et baculus ipse est;

in manu eorum indignatio mea.

⁶Ad gentem fallacem mittam eum,

et contra populum furoris mei mandabo illi,

ut auferat spolia, et diripiat prædam,

et ponat illum in conculcationem quasi lutum platearum.

⁷Ipse autem non sic arbitrabitur,

et cor ejus non ita existimabit;

sed ad conterendum erit cor ejus,

et ad internecionem gentium non paucarum.

⁸Dicet enim: ⁹Numquid non principes mei simul reges sunt?

numquid non ut Charcamis, sic Calano?

et ut Arphad, sic Emath?

numquid non ut Damascus, sic Samaria?

¹⁰Quomodo invenit manus mea regna idoli,

sic et simulacra eorum de Jerusalem et de Samaria.

¹¹Numquid non sicut feci Samariæ et idolis ejus,

sic faciam Jerusalem et simulacris ejus?

¹²Et erit, cum impleverit Dominus

cuncta opera sua

in monte Sion et in Jerusalem,

visitabo super fructum magnifici cordis regis Assur,

et super gloriam altitudinis oculorum ejus.

¹³Dixit enim: In fortitudine manus meæ feci,

et in sapientia mea intellexi;

et abstuli terminos populorum,

et principes eorum deprædatus sum,

et detraxi quasi potens in sublimi residentes.

¹⁴Et invenit quasi nidum manus mea

fortitudinem populorum;

et sicut colliguntur ova quæ derelicta sunt,

sic universam terram ego congregavi;

et non fuit qui moveret pennam,

et aperiret os, et ganniret.

¹⁵Numquid…