Hosea 6–7

6¹In tribulatione sua mane consurgent ad me:

Venite, et revertamur ad Dominum,

²quia ipse cepit, et sanabit nos;

percutiet, et curabit nos.

³Vivificabit nos post duos dies;

in die tertia suscitabit nos,

et vivemus in conspectu ejus.

Sciemus, sequemurque ut cognoscamus Dominum:

quasi diluculum præparatus est egressus ejus,

et veniet quasi imber nobis temporaneus et serotinus terræ.

⁴Quid faciam tibi, Ephraim?

quid faciam tibi, Juda?

misericordia vestra quasi nubes matutina,

et quasi ros mane pertransiens.

⁵Propter hoc dolavi in prophetis;

occidi eos in verbis oris mei:

et judicia tua quasi lux egredientur.

⁶Quia misericordiam volui, et non sacrificium;

et scientiam Dei plus quam holocausta.

⁷Ipsi autem sicut Adam transgressi sunt pactum:

ibi prævaricati sunt in me.

⁸Galaad civitas operantium idolum,

supplantata sanguine.

⁹Et quasi fauces virorum latronum,

particeps sacerdotum, in via interficientium pergentes de Sichem:

quia scelus operati sunt.

¹⁰In domo Israël vidi horrendum:

ibi fornicationes Ephraim,

contaminatus est Israël.

¹¹Sed et Juda, pone messem tibi,

cum convertero captivitatem populi mei.

7¹Cum sanare vellem Israël,

revelata est iniquitas Ephraim,

et malitia Samariæ,

quia operati sunt mendacium;

et fur ingressus est spolians,

latrunculus foris.

²Et ne forte dicant in cordibus suis,

omnem malitiam eorum me recordatum,

nunc circumdederunt eos adinventiones suæ:

coram facie mea factæ sunt.

³In malitia sua lætificaverunt regem,

et in mendaciis suis principes.

⁴Omnes adulterantes,

quasi clibanus succensus a coquente;

quievit paululum civitas a commistione fermenti,

donec fermentaretur totum.

⁵Dies regis nostri: cœperunt principes furere a vino;

extendit manum suam cum illusoribus.

⁶Quia applicuerunt quasi clibanum cor suum,

cum insidiaretur eis;

tota nocte dormivit coquens eos:

mane ipse succensus quasi ignis flammæ.

⁷Omnes calefacti sunt quasi clibanus,

et devoraverunt judices suos:

omnes reges eorum ceciderunt;

non est qui clamat in eis ad me.

⁸Ephraim in populis ipse commiscebatur;

Ephraim factus est subcinericius panis, qui non reversatur.

⁹Comederunt alieni robur ejus, et ipse nescivit;

sed et cani effusi sunt in eo, et ipse ignoravit.

¹⁰Et humiliabitur superbia Israël in facie ejus;

nec reversi sunt ad Dominum Deum suum,

et non quæsierunt eum in omnibus his.

¹¹Et factus est Ephraim quasi columba seducta non habens cor.

Ægyptum invocabant; ad Assyrios abierunt.

¹²Et cum profecti fuerint,

expandam super eos rete meum:

quasi volucrem cæli detraham eos;

cædam eos secundum auditionem cœtus eorum.

¹³Væ eis, quoniam recesserunt a me!

vastabuntur, quia prævaricati sunt in me,

et ego redemi eos,

et ipsi locuti sunt contra me mendacia.

¹⁴Et non clamaverunt ad me in corde suo,

sed ululabant in cubilibus suis:

super triticum et vinum ruminabant;

recesserunt a me.

¹⁵Et ego erudivi eos, et confortavi brachia eorum,

et in me cogitaverunt malitiam.

¹⁶Reversi sunt ut essent absque jugo;

facti sunt quasi arcus dolosus:

cadent in gladio principes eorum, a furore linguæ suæ.

Ista subsannatio eorum in terra Ægypti.