Hosea 4–5

4¹Audite verbum Domini, filii Israël,

quia judicium Domino cum habitatoribus terræ:

non est enim veritas, et non est misericordia,

et non est scientia Dei in terra.

²Maledictum, et mendacium,

et homicidium, et furtum, et adulterium inundaverunt,

et sanguis sanguinem tetigit.

³Propter hoc lugebit terra,

et infirmabitur omnis qui habitat in ea,

in bestia agri, et in volucre cæli;

sed et pisces maris congregabuntur.

⁴Verumtamen unusquisque non judicet,

et non arguatur vir:

populus enim tuus sicut hi qui contradicunt sacerdoti.

⁵Et corrues hodie,

et corruet etiam propheta tecum.

Nocte tacere feci matrem tuam.

⁶Conticuit populus meus,

eo quod non habuerit scientiam:

quia tu scientiam repulisti,

repellam te, ne sacerdotio fungaris mihi;

et oblita es legis Dei tui,

obliviscar filiorum tuorum et ego.

⁷Secundum multitudinem eorum sic peccaverunt mihi:

gloriam eorum in ignominiam commutabo.

⁸Peccata populi mei comedent,

et ad iniquitatem eorum sublevabunt animas eorum.

⁹Et erit sicut populus, sic sacerdos;

et visitabo super eum vias ejus,

et cogitationes ejus reddam ei.

¹⁰Et comedent, et non saturabuntur;

fornicati sunt, et non cessaverunt:

quoniam Dominum dereliquerunt in non custodiendo.

¹¹Fornicatio, et vinum, et ebrietas auferunt cor.

¹²Populus meus in ligno suo interrogavit,

et baculus ejus annuntiavit ei;

spiritus enim fornicationum decepit eos,

et fornicati sunt a Deo suo.

¹³Super capita montium sacrificabant,

et super colles ascendebant thymiama;

subtus quercum, et populum, et terebinthum,

quia bona erat umbra ejus;

ideo fornicabuntur filiæ vestræ,

et sponsæ vestræ adulteræ erunt.

¹⁴Non visitabo super filias vestras cum fuerint fornicatæ,

et super sponsas vestras cum adulteraverint,

quoniam ipsi cum meretricibus conversabantur,

et cum effeminatis sacrificabant;

et populus non intelligens vapulabit.

¹⁵Si fornicaris tu, Israël,

non delinquat saltem Juda;

et nolite ingredi in Galgala,

et ne ascenderitis in Bethaven,

neque juraveritis: Vivit Dominus!

¹⁶Quoniam sicut vacca lasciviens declinavit Israël;

nunc pascet eos Dominus, quasi agnum in latitudine.

¹⁷Particeps idolorum Ephraim: dimitte eum.

¹⁸Separatum est convivium eorum;

fornicatione fornicati sunt:

dilexerunt afferre ignominiam protectores ejus.

¹⁹Ligavit eum spiritus in alis suis,

et confundentur a sacrificiis suis.

5¹Audite hoc, sacerdotes,

et attendite, domus Israël,

et domus regis, auscultate:

quia vobis judicium est,

quoniam laqueus facti estis speculationi,

et rete expansum super Thabor.

²Et victimas declinastis in profundum;

et ego eruditor omnium eorum.

³Ego scio Ephraim,

et Israël non est absconditus a me:

quia nunc fornicatus est Ephraim;

contaminatus est Israël.

⁴Non dabunt cogitationes suas ut revertantur ad Deum suum,

quia spiritus fornicationum in medio eorum,

et Dominum non cognoverunt.

⁵Et respondebit arrogantia Israël in facie ejus,

et Israël et Ephraim ruent in iniquitate sua:

ruet etiam Judas cum eis.

⁶In gregibus suis et in armentis suis vadent ad quærendum Dominum,

et non invenient:

ablatus est ab eis.

⁷In Dominum prævaricati sunt,

quia filios alienos genuerunt:

nunc devorabit eos mensis, cum partibus suis.

⁸Clangite buccina in Gabaa,

tuba in Rama;

ululate in Bethaven,

post tergum tuum, Benjamin.

⁹Ephraim in desolatione erit in die correptionis;

in tribubus Israël ostendi fidem.

¹⁰Facti sunt principes Juda quasi assumentes terminum;

super eos effundam quasi aquam iram meam.

¹¹Calumniam patiens est Ephraim, fractus judicio,

quoniam cœpit abire post sordes.

¹²Et ego quasi tinea Ephraim,

et quasi putredo domui Juda.

¹³Et vidit Ephraim languorem suum,

et Juda vinculum suum;

et abiit Ephraim ad Assur,

et misit ad regem ultorem:

et ipse non poterit sanare vos,

nec solvere poterit a vobis vinculum.

¹⁴Quoniam ego quasi leæna Ephraim,

et quasi catulus leonis domui Juda.

Ego, ego capiam, et vadam;

tollam, et non est qui eruat.

¹⁵Vadens revertar ad locum meum,

donec deficiatis, et quæratis faciem meam.