Amos 7–8

7¹Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce fictor locustæ in principio germinantium serotini imbris, et ecce serotinus post tonsionem regis. ²Et factum est, cum consummasset comedere herbam terræ, dixi: Domine Deus, propitius esto, obsecro; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est? ³Misertus est Dominus super hoc: Non erit, dixit Dominus. ⁴Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce vocabat judicium ad ignem Dominus Deus; et devoravit abyssum multam, et comedit simul partem. ⁵Et dixi: Domine Deus, quiesce, obsecro; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est? ⁶Misertus est Dominus super hoc: Sed et istud non erit, dixit Dominus Deus. ⁷Hæc ostendit mihi Dominus: et ecce Dominus stans super murum litum, et in manu ejus trulla cæmentarii. ⁸Et dixit Dominus ad me: Quid tu vides, Amos? Et dixi: Trullam cæmentarii. Et dixit Dominus:

Ecce ego ponam trullam in medio populi mei Israël;

non adjiciam ultra superinducere eum.

⁹Et demolientur excelsa idoli,

et sanctificationes Israël desolabuntur,

et consurgam super domum Jeroboam in gladio.

¹⁰Et misit Amasias, sacerdos Bethel, ad Jeroboam, regem Israël, dicens: Rebellavit contra te Amos in medio domus Israël; non poterit terra sustinere universos sermones ejus. ¹¹Hæc enim dicit Amos: In gladio morietur Jeroboam, et Israël captivus migrabit de terra sua. ¹²Et dixit Amasias ad Amos: Qui vides, gradere: fuge in terram Juda, et comede ibi panem, et prophetabis ibi. ¹³Et in Bethel non adjicies ultra ut prophetes, quia sanctificatio regis est, et domus regni est. ¹⁴Responditque Amos, et dixit ad Amasiam: Non sum propheta, et non sum filius prophetæ: sed armentarius ego sum vellicans sycomoros. ¹⁵Et tulit me Dominus cum sequerer gregem, et dixit Dominus ad me: Vade, propheta ad populum meum Israël. ¹⁶Et nunc audi verbum Domini:

Tu dicis: Non prophetabis super Israël,

et non stillabis super domum idoli.

¹⁷Propter hoc hæc dicit Dominus:

Uxor tua in civitate fornicabitur,

et filii tui et filiæ tuæ in gladio cadent,

et humus tua funiculo metietur:

et tu in terra polluta morieris,

et Israël captivus migrabit de terra sua.

8¹Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce uncinus pomorum. ²Et dixit: Quid tu vides, Amos? Et dixi: Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me:

Venit finis super populum meum Israël;

non adjiciam ultra ut pertranseam eum.

³Et stridebunt cardines templi in die illa,

dicit Dominus Deus:

multi morientur;

in omni loco projicietur silentium.

⁴Audite hoc, qui conteritis pauperem,

et deficere facitis egenos terræ,

⁵dicentes: Quando transibit mensis,

et venundabimus merces?

et sabbatum, et aperiemus frumentum,

ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum,

et supponamus stateras dolosas,

⁶ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis,

et quisquilias frumenti vendamus?

⁷Juravit Dominus in superbiam Jacob:

Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.

⁸Numquid super isto non commovebitur terra,

et lugebit omnis habitator ejus,

et ascendet quasi fluvius universus,

et ejicicetur, et defluet, quasi rivus Ægypti?

⁹Et erit in die illa, dicit Dominus Deus:

occidet sol in meridie,

et tenebrescere faciam terram in die luminis:

¹⁰et convertam festivitates vestras in luctum,

et omnia cantica vestra in planctum,

et inducam super omne dorsum vestrum saccum,

et super omne caput calvitium:

et ponam eam quasi luctum unigeniti,

et novissima ejus quasi diem amarum.

¹¹Ecce dies veniunt, dicet Dominus,

et mittam famem in terram:

non famem panis, neque sitim aquæ,

sed audiendi verbum Domini.

¹²Et commovebuntur a mari usque ad mare,

et ab aquilone usque ad orientem:

circuibunt quærentes verbum Domini,

et non invenient.

¹³In die illa deficient virgines pulchræ et adolescentes in siti,

¹⁴qui jurant in delicto Samariæ,

et dicunt: Vivit Deus tuus, Dan,

et vivit via Bersabee;

et cadent, et non resurgent ultra.