Psalm 87

¹Canticum Psalmi, filiis Core, in finem, pro Maheleth ad respondendum. Intellectus Eman Ezrahitæ.

²Domine, Deus salutis meæ,

in die clamavi et nocte coram te.

³Intret in conspectu tuo oratio mea,

inclina aurem tuam ad precem meam.

⁴Quia repleta est malis anima mea,

et vita mea inferno appropinquavit.

⁵Æstimatus sum cum descendentibus in lacum,

factus sum sicut homo sine adjutorio,

⁶inter mortuos liber;

sicut vulnerati dormientes in sepulchris,

quorum non es memor amplius,

et ipsi de manu tua repulsi sunt.

⁷Posuerunt me in lacu inferiori,

in tenebrosis, et in umbra mortis.

⁸Super me confirmatus est furor tuus,

et omnes fluctus tuos induxisti super me.

⁹Longe fecisti notos meos a me;

posuerunt me abominationem sibi.

Traditus sum, et non egrediebar;

¹⁰oculi mei languerunt præ inopia.

Clamavi ad te, Domine, tota die;

expandi ad te manus meas.

¹¹Numquid mortuis facies mirabilia?

aut medici suscitabunt, et confitebuntur tibi?

¹²Numquid narrabit aliquis in sepulchro misericordiam tuam,

et veritatem tuam in perditione?

¹³Numquid cognoscentur in tenebris mirabilia tua?

et justitia tua in terra oblivionis?

¹⁴Et ego ad te, Domine, clamavi,

et mane oratio mea præveniet te.

¹⁵Ut quid, Domine, repellis orationem meam;

avertis faciem tuam a me?

¹⁶Pauper sum ego, et in laboribus a juventute mea;

exaltatus autem, humiliatus sum et conturbatus.

¹⁷In me transierunt iræ tuæ,

et terrores tui conturbaverunt me:

¹⁸circumdederunt me sicut aqua tota die;

circumdederunt me simul.

¹⁹Elongasti a me amicum et proximum,

et notos meos a miseria.