Psalm 56–58

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, cum fugeret a facie Saul in speluncam.

²Miserere mei, Deus, miserere mei,

quoniam in te confidit anima mea.

Et in umbra alarum tuarum sperabo,

donec transeat iniquitas.

³Clamabo ad Deum altissimum,

Deum qui benefecit mihi.

⁴Misit de cælo, et liberavit me;

dedit in opprobrium conculcantes me.

Misit Deus misericordiam suam et veritatem suam,

⁵et eripuit animam meam de medio catulorum leonum.

Dormivi conturbatus.

Filii hominum dentes eorum arma et sagittæ,

et lingua eorum gladius acutus.

⁶Exaltare super cælos, Deus,

et in omnem terram gloria tua.

⁷Laqueum paraverunt pedibus meis,

et incurvaverunt animam meam.

Foderunt ante faciem meam foveam,

et inciderunt in eam. ⁸Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum;

cantabo, et psalmum dicam.

⁹Exsurge, gloria mea;

exsurge, psalterium et cithara:

exsurgam diluculo.

¹⁰Confitebor tibi in populis, Domine,

et psalmum dicam tibi in gentibus:

¹¹quoniam magnificata est usque ad cælos misericordia tua,

et usque ad nubes veritas tua.

¹²Exaltare super cælos, Deus,

et super omnem terram gloria tua.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem.

²Si vere utique justitiam loquimini,

recta judicate, filii hominum.

³Etenim in corde iniquitates operamini;

in terra injustitias manus vestræ concinnant.

⁴Alienati sunt peccatores a vulva;

erraverunt ab utero:

locuti sunt falsa.

⁵Furor illis secundum similitudinem serpentis,

sicut aspidis surdæ et obturantis aures suas,

⁶quæ non exaudiet vocem incantantium,

et venefici incantantis sapienter.

⁷Deus conteret dentes eorum in ore ipsorum;

molas leonum confringet Dominus.

⁸Ad nihilum devenient tamquam aqua decurrens;

intendit arcum suum donec infirmentur.

⁹Sicut cera quæ fluit auferentur;

supercecidit ignis, et non viderunt solem.

¹⁰Priusquam intelligerent spinæ vestræ rhamnum,

sicut viventes sic in ira absorbet eos.

¹¹Lætabitur justus cum viderit vindictam;

manus suas lavabit in sanguine peccatoris.

¹²Et dicet homo: Si utique est fructus justo,

utique est Deus judicans eos in terra.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, quando misit Saul et custodivit domum ejus ut eum interficeret.

²Eripe me de inimicis meis, Deus meus,

et ab insurgentibus in me libera me.

³Eripe me de operantibus iniquitatem,

et de viris sanguinum salva me.

⁴Quia ecce ceperunt animam meam;

irruerunt in me fortes.

⁵Neque iniquitas mea, neque peccatum meum, Domine;

sine iniquitate cucurri, et direxi.

⁶Exsurge in occursum meum, et vide:

et tu, Domine Deus virtutum, Deus Israël,

intende ad visitandas omnes gentes:

non miserearis omnibus qui operantur iniquitatem.

⁷Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes:

et circuibunt civitatem.

⁸Ecce loquentur in ore suo,

et gladius in labiis eorum: quoniam quis audivit?

⁹Et tu, Domine, deridebis eos;

ad nihilum deduces omnes gentes.

¹⁰Fortitudinem meam ad te custodiam,

quia, Deus, susceptor meus es:

¹¹Deus meus misericordia ejus præveniet me.

¹²Deus ostendet mihi super inimicos meos:

ne occidas eos, nequando obliviscantur populi mei.

Disperge illos in virtute tua,

et depone eos, protector meus, Domine:

¹³delictum oris eorum, sermonem labiorum ipsorum;

et comprehendantur in superbia sua.

Et de execratione et mendacio annuntiabuntur ¹⁴in consummatione:

in ira consummationis, et non erunt.

Et scient quia Deus dominabitur Jacob, et finium terræ.

¹⁵Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes:

et circuibunt civitatem. ¹⁶Ipsi dispergentur ad manducandum;

si vero non fuerint saturati, et murmurabunt.

¹⁷Ego autem cantabo fortitudinem tuam,

et exsultabo mane misericordiam tuam:

quia factus es susceptor meus,

et refugium meum in die tribulationis meæ.

¹⁸Adjutor meus, tibi psallam,

quia Deus susceptor meus es;

Deus meus, misericordia mea.