Psalm 39–41

¹In finem. Psalmus ipsi David.

²Exspectans exspectavi Dominum,

et intendit mihi.

³Et exaudivit preces meas,

et eduxit me de lacu miseriæ et de luto fæcis.

Et statuit super petram pedes meos,

et direxit gressus meos.

⁴Et immisit in os meum canticum novum,

carmen Deo nostro.

Videbunt multi, et timebunt,

et sperabunt in Domino.

⁵Beatus vir cujus est nomen Domini spes ejus,

et non respexit in vanitates et insanias falsas.

⁶Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua;

et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi.

Annuntiavi et locutus sum:

multiplicati sunt super numerum.

⁷Sacrificium et oblationem noluisti;

aures autem perfecisti mihi.

Holocaustum et pro peccato non postulasti;

⁸tunc dixi: Ecce venio.

In capite libri scriptum est de me,

⁹ut facerem voluntatem tuam.

Deus meus, volui,

et legem tuam in medio cordis mei.

¹⁰Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna;

ecce labia mea non prohibebo: Domine, tu scisti.

¹¹Justitiam tuam non abscondi in corde meo;

veritatem tuam et salutare tuum dixi;

non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.

¹²Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me;

misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.

¹³Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus;

comprehenderunt me iniquitates meæ, et non potui ut viderem.

Multiplicatæ sunt super capillos capitis mei,

et cor meum dereliquit me.

¹⁴Complaceat tibi, Domine, ut eruas me;

Domine, ad adjuvandum me respice.

¹⁵Confundantur et revereantur simul,

qui quærunt animam meam ut auferant eam;

convertantur retrorsum et revereantur,

qui volunt mihi mala.

¹⁶Ferant confestim confusionem suam,

qui dicunt mihi: Euge, euge!

¹⁷Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te;

et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.

¹⁸Ego autem mendicus sum et pauper;

Dominus sollicitus est mei.

Adjutor meus et protector meus tu es;

Deus meus, ne tardaveris.

¹In finem. Psalmus ipsi David.

²Beatus qui intelligit super egenum et pauperem:

in die mala liberabit eum Dominus.

³Dominus conservet eum, et vivificet eum,

et beatum faciat eum in terra,

et non tradat eum in animam inimicorum ejus.

⁴Dominus opem ferat illi super lectum doloris ejus;

universum stratum ejus versasti in infirmitate ejus.

⁵Ego dixi: Domine, miserere mei;

sana animam meam, quia peccavi tibi.

⁶Inimici mei dixerunt mala mihi:

Quando morietur, et peribit nomen ejus?

⁷Et si ingrediebatur ut videret, vana loquebatur;

cor ejus congregavit iniquitatem sibi.

Egrediebatur foras et loquebatur.

⁸In idipsum adversum me susurrabant omnes inimici mei;

adversum me cogitabant mala mihi.

⁹Verbum iniquum constituerunt adversum me:

Numquid qui dormit non adjiciet ut resurgat?

¹⁰Etenim homo pacis meæ in quo speravi,

qui edebat panes meos,

magnificavit super me supplantationem.

¹¹Tu autem, Domine, miserere mei,

et resuscita me; et retribuam eis.

¹²In hoc cognovi quoniam voluisti me,

quoniam non gaudebit inimicus meus super me.

¹³Me autem propter innocentiam suscepisti;

et confirmasti me in conspectu tuo in æternum.

¹⁴Benedictus Dominus Deus Israël

a sæculo et usque in sæculum. Fiat, fiat.

¹In finem. Intellectus filiis Core.

²Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum,

ita desiderat anima mea ad te, Deus.

³Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum;

quando veniam, et apparebo ante faciem Dei?

⁴Fuerunt mihi lacrimæ meæ panes die ac nocte,

dum dicitur mihi quotidie: Ubi est Deus tuus?

⁵Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam,

quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad donum Dei,

in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.

⁶Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei,

⁷et Deus meus.

Ad meipsum anima mea conturbata est:

propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico.

⁸Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum;

omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.

⁹In die mandavit Dominus misericordiam suam,

et nocte canticum ejus;

apud me oratio Deo vitæ meæ.

¹⁰Dicam Deo: Susceptor meus es;

quare oblitus es mei?

et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus?

¹¹Dum confringuntur ossa mea,

exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei,

dum dicunt mihi per singulos dies: Ubi est Deus tuus?

¹²Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei, et Deus meus.