Psalm 145–147

¹Alleluja, Aggæi et Zachariæ.

²Lauda, anima mea, Dominum.

Laudabo Dominum in vita mea;

psallam Deo meo quamdiu fuero.

Nolite confidere in principibus,

³in filiis hominum, in quibus non est salus.

⁴Exibit spiritus ejus, et revertetur in terram suam;

in illa die peribunt omnes cogitationes eorum.

⁵Beatus cujus Deus Jacob adjutor ejus,

spes ejus in Domino Deo ipsius:

⁶qui fecit cælum et terram,

mare, et omnia quæ in eis sunt.

⁷Qui custodit veritatem in sæculum;

facit judicium injuriam patientibus;

dat escam esurientibus.

Dominus solvit compeditos;

⁸Dominus illuminat cæcos.

Dominus erigit elisos;

Dominus diligit justos.

⁹Dominus custodit advenas,

pupillum et viduam suscipiet,

et vias peccatorum disperdet.

¹⁰Regnabit Dominus in sæcula;

Deus tuus, Sion, in generationem et generationem.

¹Alleluja.

Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus;

Deo nostro sit jucunda, decoraque laudatio.

²Ædificans Jerusalem Dominus,

dispersiones Israëlis congregabit:

³qui sanat contritos corde,

et alligat contritiones eorum;

⁴qui numerat multitudinem stellarum,

et omnibus eis nomina vocat.

⁵Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus,

et sapientiæ ejus non est numerus.

⁶Suscipiens mansuetos Dominus;

humilians autem peccatores usque ad terram.

⁷Præcinite Domino in confessione;

psallite Deo nostro in cithara.

⁸Qui operit cælum nubibus,

et parat terræ pluviam;

qui producit in montibus fœnum,

et herbam servituti hominum;

⁹qui dat jumentis escam ipsorum,

et pullis corvorum invocantibus eum.

¹⁰Non in fortitudine equi voluntatem habebit,

nec in tibiis viri beneplacitum erit ei.

¹¹Beneplacitum est Domino super timentes eum,

et in eis qui sperant super misericordia ejus.

¹²Alleluja.

Lauda, Jerusalem, Dominum;

lauda Deum tuum, Sion.

¹³Quoniam confortavit seras portarum tuarum;

benedixit filiis tuis in te.

¹⁴Qui posuit fines tuos pacem,

et adipe frumenti satiat te.

¹⁵Qui emittit eloquium suum terræ:

velociter currit sermo ejus.

¹⁶Qui dat nivem sicut lanam;

nebulam sicut cinerem spargit.

¹⁷Mittit crystallum suam sicut buccellas:

ante faciem frigoris ejus quis sustinebit?

¹⁸Emittet verbum suum, et liquefaciet ea;

flabit spiritus ejus, et fluent aquæ.

¹⁹Qui annuntiat verbum suum Jacob,

justitias et judicia sua Israël.

²⁰Non fecit taliter omni nationi,

et judicia sua non manifestavit eis.

Alleluja.