Proverbs 5–7

5¹Fili mi, attende ad sapientiam meam,

et prudentiæ meæ inclina aurem tuam:

²ut custodias cogitationes, et disciplinam labia tua conservent.

Ne attendas fallaciæ mulieris;

³favus enim distillans labia meretricis,

et nitidius oleo guttur ejus:

⁴novissima autem illius amara quasi absinthium,

et acuta quasi gladius biceps.

⁵Pedes ejus descendunt in mortem,

et ad inferos gressus illius penetrant.

⁶Per semitam vitæ non ambulant;

vagi sunt gressus ejus et investigabiles.

⁷Nunc ergo fili mi, audi,

et ne recedas a verbis oris mei.

⁸Longe fac ab ea viam tuam,

et ne appropinques foribus domus ejus.

⁹Ne des alienis honorem tuum,

et annos tuos crudeli:

¹⁰ne forte impleantur extranei viribus tuis,

et labores tui sint in domo aliena,

¹¹et gemas in novissimis,

quando consumpseris carnes tuas et corpus tuum,

et dicas: ¹²Cur detestatus sum disciplinam,

et increpationibus non acquievit cor meum,

¹³nec audivi vocem docentium me,

et magistris non inclinavi aurem meam?

¹⁴pene fui in omni malo,

in medio ecclesiæ et synagogæ.

¹⁵Bibe aquam de cisterna tua,

et fluenta putei tui;

¹⁶deriventur fontes tui foras,

et in plateis aquas tuas divide.

¹⁷Habeto eas solus,

nec sint alieni participes tui.

¹⁸Sit vena tua benedicta,

et lætare cum muliere adolescentiæ tuæ.

¹⁹Cerva carissima, et gratissimus hinnulus:

ubera ejus inebrient te in omni tempore;

in amore ejus delectare jugiter.

²⁰Quare seduceris, fili mi, ab aliena,

et foveris in sinu alterius?

²¹Respicit Dominus vias hominis,

et omnes gressus ejus considerat.

²²Iniquitates suae capiunt impium,

et funibus peccatorum suorum constringitur.

²³Ipse morietur, quia non habuit disciplinam,

et in multitudine stultitiæ suæ decipietur.

6¹Fili mi, si spoponderis pro amico tuo,

defixisti apud extraneum manum tuam:

²illaqueatus es verbis oris tui,

et captus propriis sermonibus.

³Fac ergo quod dico, fili mi, et temetipsum libera,

quia incidisti in manum proximi tui.

Discurre, festina, suscita amicum tuum.

⁴Ne dederis somnum oculis tuis,

nec dormitent palpebræ tuæ.

⁵Eruere quasi damula de manu,

et quasi avis de manu aucupis.

⁶Vade ad formicam, o piger,

et considera vias ejus, et disce sapientiam.

⁷Quæ cum non habeat ducem,

nec præceptorem, nec principem,

⁸parat in æstate cibum sibi,

et congregat in messe quod comedat.

⁹Usquequo, piger, dormies?

quando consurges e somno tuo?

¹⁰Paululum dormies, paululum dormitabis,

paululum conseres manus ut dormias;

¹¹et veniet tibi quasi viator egestas,

et pauperies quasi vir armatus.

Si vero impiger fueris, veniet ut fons messis tua,

et egestas longe fugiet a te.

¹²Homo apostata, vir inutilis, graditur ore perverso;

¹³annuit oculis, terit pede, digito loquitur,

¹⁴pravo corde machinatur malum,

et omni tempore jurgia seminat.

¹⁵Huic extemplo veniet perditio sua,

et subito conteretur, nec habebit ultra medicinam.

¹⁶Sex sunt quæ odit Dominus,

et septimum detestatur anima ejus:

¹⁷oculos sublimes, linguam mendacem,

manus effundentes innoxium sanguinem,

¹⁸cor machinans cogitationes pessimas,

pedes veloces ad currendum in malum,

¹⁹proferentem mendacia testem fallacem,

et eum qui seminat inter fratres discordias.

²⁰Conserva, fili mi, præcepta patris tui,

et ne dimittas legem matris tuæ.

²¹Liga ea in corde tuo jugiter,

et circumda gutturi tuo.

²²Cum ambulaveris, gradiantur tecum;

cum dormieris, custodiant te:

et evigilans loquere cum eis.

²³Quia mandatum lucerna est, et lex lux,

et via vitæ increpatio disciplinæ:

²⁴ut custodiant te a muliere mala,

et a blanda lingua extraneæ.

²⁵Non concupiscat pulchritudinem ejus cor tuum,

nec capiaris nutibus illius:

²⁶pretium enim scorti vix est unius panis,

mulier autem viri pretiosam animam capit.

²⁷Numquid potest homo abscondere ignem in sinu suo,

ut vestimenta illius non ardeant?

²⁸aut ambulare super prunas,

ut non comburantur plantæ ejus?

²⁹sic qui ingreditur ad mulierem proximi sui,

non erit mundus cum tetigerit eam.

³⁰Non grandis est culpa cum quis furatus fuerit:

furatur enim ut esurientem impleat animam;

³¹deprehensus quoque reddet septuplum,

et omnem substantiam domus suæ tradet.

³²Qui autem adulter est,

propter cordis inopiam perdet animam suam;

³³turpitudinem et ignominiam congregat sibi,

et opprobrium illius non delebitur:

³⁴quia zelus et furor viri

non parcet in die vindictæ,

³⁵nec acquiescet cujusquam precibus,

nec suscipiet pro redemptione dona plurima.

7¹Fili mi, custodi sermones meos,

et præcepta mea reconde tibi.

Fili, ²serva mandata mea, et vives;

et legem meam quasi pupillam oculi tui:

³liga eam in digitis tuis,

scribe illam in tabulis cordis tui.

⁴Dic sapientiæ: Soror mea es,

et prudentiam voca amicam tuam:

⁵ut custodiant te a muliere extranea,

et ab aliena quæ verba sua dulcia facit.

⁶De fenestra enim domus meæ

per cancellos prospexi,

⁷et video parvulos;

considero vecordem juvenem,

⁸qui transit per plateam juxta angulum

et prope viam domus illius graditur:

⁹in obscuro, advesperascente die,

in noctis tenebris et caligine.

¹⁰Et ecce occurrit illi mulier ornatu meretricio,

præparata ad capiendas animas:

garrula et vaga,

¹¹quietis impatiens,

nec valens in domo consistere pedibus suis;

¹²nunc foris, nunc in plateis,

nunc juxta angulos insidians.

¹³Apprehensumque deosculatur juvenem,

et procaci vultu blanditur, dicens:

¹⁴Victimas pro salute vovi;

hodie reddidi vota mea:

¹⁵idcirco egressa sum in occursum tuum,

desiderans te videre, et reperi.

¹⁶Intexui funibus lectulum meum;

stravi tapetibus pictis ex Ægypto:

¹⁷aspersi cubile meum myrrha,

et aloë, et cinnamomo.

¹⁸Veni, inebriemur uberibus,

et fruamur cupitis amplexibus donec illucescat dies.

¹⁹Non est enim vir in domo sua:

abiit via longissima:

²⁰sacculum pecuniæ secum tulit;

in die plenæ lunæ reversurus est in domum suam.

²¹Irretivit eum multis sermonibus,

et blanditiis labiorum protraxit illum.

²²Statim eam sequitur quasi bos ductus ad victimam,

et quasi agnus lasciviens,

et ignorans quod ad vincula stultus trahatur:

²³donec transfigat sagitta jecur ejus,

velut si avis festinet ad laqueum,

et nescit quod de periculo animæ illius agitur.

²⁴Nunc ergo, fili mi, audi me,

et attende verbis oris mei.

²⁵Ne abstrahatur in viis illius mens tua,

neque decipiaris semitis ejus;

²⁶multos enim vulneratos dejecit,

et fortissimi quique interfecti sunt ab ea.

²⁷Viæ inferi domus ejus,

penetrantes in interiora mortis.