Luke 23–24

23¹Et surgens omnis multitudo eorum, duxerunt illum ad Pilatum. ²Cœperunt autem illum accusare, dicentes: Hunc invenimus subvertentem gentem nostram, et prohibentem tributa dare Cæsari, et dicentem se Christum regem esse. ³Pilatus autem interrogavit eum, dicens: Tu es rex Judæorum? At ille respondens ait: Tu dicis. ⁴Ait autem Pilatus ad principes sacerdotum et turbas: Nihil invenio causæ in hoc homine. ⁵At illi invalescebant, dicentes: Commovet populum docens per universam Judæam, incipiens a Galilæa usque huc. ⁶Pilatus autem audiens Galilæam, interrogavit si homo Galilæus esset. ⁷Et ut cognovit quod de Herodis potestate esset, remisit eum ad Herodem, qui et ipse Jerosolymis erat illis diebus.

⁸Herodes autem viso Jesu, gavisus est valde. Erat enim cupiens ex multo tempore videre eum, eo quod audierat multa de eo, et sperabat signum aliquod videre ab eo fieri. ⁹Interrogabat autem eum multis sermonibus. At ipse nihil illi respondebat. ¹⁰Stabant autem principes sacerdotum et scribæ constanter accusantes eum. ¹¹Sprevit autem illum Herodes cum exercitu suo: et illusit indutum veste alba, et remisit ad Pilatum. ¹²Et facti sunt amici Herodes et Pilatus in ipsa die: nam antea inimici erant ad invicem.

¹³Pilatus autem, convocatis principibus sacerdotum, et magistratibus, et plebe, ¹⁴dixit ad illos: Obtulistis mihi hunc hominem, quasi avertentem populum, et ecce ego coram vobis interrogans, nullam causam inveni in homine isto ex his in quibus eum accusatis. ¹⁵Sed neque Herodes: nam remisi vos ad illum, et ecce nihil dignum morte actum est ei. ¹⁶Emendatum ergo illum dimittam. ¹⁷Necesse autem habebat dimittere eis per diem festum unum. ¹⁸Exclamavit autem simul universa turba, dicens: Tolle hunc, et dimitte nobis Barabbam: ¹⁹qui erat propter seditionem quamdam factam in civitate et homicidium missus in carcerem. ²⁰Iterum autem Pilatus locutus est ad eos, volens dimittere Jesum. ²¹At illi succlamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum. ²²Ille autem tertio dixit ad illos: Quid enim mali fecit iste? nullam causam mortis invenio in eo: corripiam ergo illum et dimittam. ²³At illi instabant vocibus magnis postulantes ut crucifigeretur: et invalescebant voces eorum.

²⁴Et Pilatus adjudicavit fieri petitionem eorum. ²⁵Dimisit autem illis eum qui propter homicidium et seditionem missus fuerat in carcerem, quem petebant: Jesum vero tradidit voluntati eorum. ²⁶Et cum ducerent eum, apprehenderunt Simonem quemdam Cyrenensem venientem de villa: et imposuerunt illi crucem portare post Jesum. ²⁷Sequebatur autem illum multa turba populi et mulierum, quæ plangebant et lamentabantur eum. ²⁸Conversus autem ad illas Jesus, dixit: Filiæ Jerusalem, nolite flere super me, sed super vos ipsas flete et super filios vestros. ²⁹Quoniam ecce venient dies in quibus dicent: Beatæ steriles, et ventres qui non genuerunt, et ubera quæ non lactaverunt. ³⁰Tunc incipient dicere montibus: Cadite super nos; et collibus: Operite nos. ³¹Quia si in viridi ligno hæc faciunt, in arido quid fiet? ³²Ducebantur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficerentur.

³³Et postquam venerunt in locum qui vocatur Calvariæ, ibi crucifixerunt eum: et latrones, unum a dextris, et alterum a sinistris. ³⁴Jesus autem dicebat: Pater, dimitte illis: non enim sciunt quid faciunt. Dividentes vero vestimenta ejus, miserunt sortes. ³⁵Et stabat populus spectans, et deridebant eum principes cum eis, dicentes: Alios salvos fecit, se salvum faciat, si hic est Christus Dei electus. ³⁶Illudebant autem ei et milites accedentes, et acetum offerentes ei, ³⁷et dicentes: Si tu es rex Judæorum, salvum te fac. ³⁸Erat autem et superscriptio scripta super eum litteris græcis, et latinis, et hebraicis: Hic est rex Judæorum. ³⁹Unus autem de his, qui pendebant, latronibus, blasphemabat eum, dicens: Si tu es Christus, salvum fac temetipsum et nos. ⁴⁰Respondens autem alter increpabat eum, dicens: Neque tu times Deum, quod in eadem damnatione es. ⁴¹Et nos quidem juste, nam digna factis recipimus: hic vero nihil mali gessit. ⁴²Et dicebat ad Jesum: Domine, memento mei cum veneris in regnum tuum. ⁴³Et dixit illi Jesus: Amen dico tibi: hodie mecum eris in paradiso.

⁴⁴Erat autem fere hora sexta, et tenebræ factæ sunt in universam terram usque ad horam nonam. ⁴⁵Et obscuratus est sol, et velum templi scissum est medium. ⁴⁶Et clamans voce magna Jesus ait: Pater, in manus tuas commendo spiritum meum. Et hæc dicens, expiravit. ⁴⁷Videns autem centurio quod factum fuerat, glorificavit Deum, dicens: Vere hic homo justus erat. ⁴⁸Et omnis turba eorum, qui simul aderant ad spectaculum istud, et videbant quæ fiebant, percutientes pectora sua revertebantur. ⁴⁹Stabant autem omnes noti ejus a longe, et mulieres, quæ secutæ eum erant a Galilæa, hæc videntes.

⁵⁰Et ecce vir nomine Joseph, qui erat decurio, vir bonus et justus: ⁵¹hic non consenserat consilio, et actibus eorum, ab Arimathæa civitate Judææ, qui exspectabat et ipse regnum Dei: ⁵²hic accessit ad Pilatum et petiit corpus Jesu: ⁵³et depositum involvit sindone, et posuit eum in monumento exciso, in quo nondum quisquam positus fuerat. ⁵⁴Et dies erat parasceves, et sabbatum illucescebat. ⁵⁵Subsecutæ autem mulieres, quæ cum eo venerant de Galilæa, viderunt monumentum, et quemadmodum positum erat corpus ejus. ⁵⁶Et revertentes paraverunt aromata, et unguenta: et sabbato quidem siluerunt secundum mandatum.

24¹Una autem sabbati valde diluculo venerunt ad monumentum, portantes quæ paraverant aromata: ²et invenerunt lapidem revolutum a monumento. ³Et ingressæ non invenerunt corpus Domini Jesu. ⁴Et factum est, dum mente consternatæ essent de isto, ecce duo viri steterunt secus illas in veste fulgenti. ⁵Cum timerent autem, et declinarent vultum in terram, dixerunt ad illas: Quid quæritis viventem cum mortuis? ⁶non est hic, sed surrexit: recordamini qualiter locutus est vobis, cum adhuc in Galilæa esset, ⁷dicens: Quia oportet Filium hominis tradi in manus hominum peccatorum, et crucifigi, et die tertia resurgere. ⁸Et recordatæ sunt verborum ejus. ⁹Et regressæ a monumento nuntiaverunt hæc omnia illis undecim, et ceteris omnibus. ¹⁰Erat autem Maria Magdalene, et Joanna, et Maria Jacobi, et ceteræ quæ cum eis erant, quæ dicebant ad apostolos hæc. ¹¹Et visa sunt ante illos sicut deliramentum verba ista, et non crediderunt illis. ¹²Petrus autem surgens cucurrit ad monumentum: et procumbens vidit linteamina sola posita, et abiit secum mirans quod factum fuerat.

¹³Et ecce duo ex illis ibant ipsa die in castellum, quod erat in spatio stadiorum sexaginta ab Jerusalem, nomine Emmaus. ¹⁴Et ipsi loquebantur ad invicem de his omnibus quæ acciderant. ¹⁵Et factum est, dum fabularentur, et secum quærerent: et ipse Jesus appropinquans ibat cum illis: ¹⁶oculi autem illorum tenebantur ne eum agnoscerent. ¹⁷Et ait ad illos: Qui sunt hi sermones, quos confertis ad invicem ambulantes, et estis tristes? ¹⁸Et respondens unus, cui nomen Cleophas, dixit ei: Tu solus peregrinus es in Jerusalem, et non cognovisti quæ facta sunt in illa his diebus? ¹⁹Quibus ille dixit: Quæ? Et dixerunt: De Jesu Nazareno, qui fuit vir propheta, potens in opere et sermone coram Deo et omni populo: ²⁰et quomodo eum tradiderunt summi sacerdotes et principes nostri in damnationem mortis, et crucifixerunt eum: ²¹nos autem sperabamus quia ipse esset redempturus Israël: et nunc super hæc omnia, tertia dies est hodie quod hæc facta sunt. ²²Sed et mulieres quædam ex nostris terruerunt nos, quæ ante lucem fuerunt ad monumentum, ²³et non invento corpore ejus, venerunt, dicentes se etiam visionem angelorum vidisse, qui dicunt eum vivere. ²⁴Et abierunt quidam ex nostris ad monumentum: et ita invenerunt sicut mulieres dixerunt, ipsum vero non invenerunt. ²⁵Et ipse dixit ad eos: O stulti, et tardi corde ad credendum in omnibus quæ locuti sunt prophetæ! ²⁶Nonne hæc oportuit pati Christum, et ita intrare in gloriam suam? ²⁷Et incipiens a Moyse, et omnibus prophetis, interpretabatur illis in omnibus scripturis quæ de ipso erant. ²⁸Et appropinquaverunt castello quo ibant: et ipse se finxit longius ire. ²⁹Et coëgerunt illum, dicentes: Mane nobiscum, quoniam advesperascit, et inclinata est jam dies. Et intravit cum illis. ³⁰Et factum est, dum recumberet cum eis, accepit panem, et benedixit, ac fregit, et porrigebat illis. ³¹Et aperti sunt oculi eorum, et cognoverunt eum: et ipse evanuit ex oculis eorum. ³²Et dixerunt ad invicem: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis dum loqueretur in via, et aperiret nobis Scripturas? ³³Et surgentes eadem hora regressi sunt in Jerusalem: et invenerunt congregatos undecim, et eos qui cum illis erant, ³⁴dicentes: Quod surrexit Dominus vere, et apparuit Simoni. ³⁵Et ipsi narrabant quæ gesta erant in via, et quomodo cognoverunt eum in fractione panis.

³⁶Dum autem hæc loquuntur, stetit Jesus in medio eorum, et dicit eis: Pax vobis: ego sum, nolite timere. ³⁷Conturbati vero et conterriti, existimabant se spiritum videre. ³⁸Et dixit eis: Quid turbati estis, et cogitationes ascendunt in corda vestra? ³⁹videte manus meas, et pedes, quia ego ipse sum; palpate et videte, quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere. ⁴⁰Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et pedes. ⁴¹Adhuc autem illis non credentibus, et mirantibus præ gaudio, dixit: Habetis hic aliquid quod manducetur? ⁴²At illi obtulerunt ei partem piscis assi et favum mellis. ⁴³Et cum manducasset coram eis, sumens reliquias dedit eis.

⁴⁴Et dixit ad eos: Hæc sunt verba quæ locutus sum ad vos cum adhuc essem vobiscum, quoniam necesse est impleri omnia quæ scripta sunt in lege Moysi, et prophetis, et Psalmis de me. ⁴⁵Tunc aperuit illis sensum ut intelligerent Scripturas, ⁴⁶et dixit eis: Quoniam sic scriptum est, et sic oportebat Christum pati, et resurgere a mortuis tertia die: ⁴⁷et prædicari in nomine ejus pœnitentiam, et remissionem peccatorum in omnes gentes, incipientibus ab Jerosolyma. ⁴⁸Vos autem testes estis horum. ⁴⁹Et ego mitto promissum…