Jeremiah 8–9

8¹In illo tempore, ait Dominus,

ejicient ossa regum Juda, et ossa principum ejus,

et ossa sacerdotum, et ossa prophetarum,

et ossa eorum qui habitaverunt Jerusalem,

de sepulchris suis:

²et expandent ea ad solem, et lunam,

et omnem militiam cæli,

quæ dilexerunt, et quibus servierunt,

et post quæ ambulaverunt,

et quæ quæsierunt, et adoraverunt.

Non colligentur, et non sepelientur:

in sterquilinium super faciem terræ erunt.

³Et eligent magis mortem quam vitam,

omnes qui residui fuerint de cognatione hac pessima,

in universis locis quæ derelicta sunt,

ad quæ ejeci eos, dicit Dominus exercituum.

⁴Et dices ad eos:

Hæc dicit Dominus:

Numquid qui cadit non resurget?

et qui aversus est non revertetur?

⁵Quare ergo aversus est populus iste in Jerusalem

aversione contentiosa?

Apprehenderunt mendacium,

et noluerunt reverti.

⁶Attendi, et auscultavi:

nemo quod bonum est loquitur;

nullus est qui agat pœnitentiam super peccato suo,

dicens: Quid feci?

Omnes conversi sunt ad cursum suum,

quasi equus impetu vadens ad prælium.

⁷Milvus in cælo cognovit tempus suum:

turtur, et hirundo, et ciconia custodierunt tempus adventus sui:

populus autem meus non cognovit judicium Domini.

⁸Quomodo dicitis: Sapientes nos sumus,

et lex Domini nobiscum est?

vere mendacium operatus est stylus mendax scribarum!

⁹Confusi sunt sapientes;

perterriti et capti sunt:

verbum enim Domini projecerunt,

et sapientia nulla est in eis.

¹⁰Propterea dabo mulieres eorum exteris,

agros eorum hæredibus,

quia a minimo usque ad maximum

omnes avaritiam sequuntur:

a propheta usque ad sacerdotem

cuncti faciunt mendacium.

¹¹Et sanabant contritionem filiæ populi mei ad ignominiam,

dicentes: Pax, pax!

cum non esset pax.

¹²Confusi sunt, quia abominationem fecerunt:

quinimmo confusione non sunt confusi,

et erubescere nescierunt.

Idcirco cadent inter corruentes:

in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.

¹³Congregans congregabo eos, ait Dominus.

Non est uva in vitibus, et non sunt ficus in ficulnea:

folium defluxit,

et dedi eis quæ prætergressa sunt.

¹⁴Quare sedemus?

convenite, et ingrediamur civitatem munitam,

et sileamus ibi:

quia Dominus Deus noster silere nos fecit,

et potum dedit nobis aquam fellis:

peccavimus enim Domino.

¹⁵Exspectavimus pacem, et non erat bonum:

tempus medelæ, et ecce formido.

¹⁶A Dan auditus est fremitus equorum ejus;

a voce hinnituum pugnatorum ejus commota est omnis terra:

et venerunt, et devoraverunt terram et plenitudinem ejus;

urbem et habitatores ejus.

¹⁷Quia ecce ego mittam vobis serpentes regulos,

quibus non est incantatio:

et mordebunt vos, ait Dominus.

¹⁸Dolor meus super dolorem,

in me cor meum mœrens.

¹⁹Ecce vox clamoris filiæ populi mei de terra longinqua:

Numquid Dominus non est in Sion?

aut rex ejus non est in ea?

Quare ergo me ad iracundiam concitaverunt in sculptilibus suis,

et in vanitatibus alienis?

²⁰Transiit messis, finita est æstas,

et nos salvati non sumus.

²¹Super contritione filiæ populi mei contritus sum, et contristatus:

stupor obtinuit me.

²²Numquid resina non est in Galaad?

aut medicus non est ibi?

quare igitur non est obducta cicatrix filiæ populi mei?

9¹Quis dabit capiti meo aquam,

et oculis meis fontem lacrimarum,

et plorabo die ac nocte interfectos filiæ populi mei?

²Quis dabit me in solitudine diversorium viatorum,

et derelinquam populum meum,

et recedam ab eis?

quia omnes adulteri sunt,

cœtus prævaricatorum.

³Et extenderunt linguam suam

quasi arcum mendacii et non veritatis:

confortati sunt in terra,

quia de malo ad malum egressi sunt,

et me non cognoverunt, dicit Dominus.

⁴Unusquisque se a proximo suo custodiat,

et in omni fratre suo non habeat fiduciam:

quia omnis frater supplantans supplantabit,

et omnis amicus fraudulenter incedet.

⁵Et vir fratrem suum deridebit,

et veritatem non loquentur:

docuerunt enim linguam suam loqui mendacium;

ut inique agerent laboraverunt.

⁶Habitatio tua in medio doli:

in dolo renuerunt scire me, dicit Dominus.

⁷Propterea hæc dicit Dominus exercituum:

Ecce ego conflabo, et probabo eos:

quid enim aliud faciam a facie filiæ populi mei?

⁸Sagitta vulnerans lingua eorum,

dolum locuta est.

In ore suo pacem cum amico suo loquitur,

et occulte ponit ei insidias.

⁹Numquid super his non visitabo, dicit Dominus,

aut in gente hujusmodi non ulciscetur anima mea?

¹⁰Super montes assumam fletum ac lamentum,

et super speciosa deserti planctum,

quoniam incensa sunt, eo quod non sit vir pertransiens,

et non audierunt vocem possidentis:

a volucre cæli usque ad pecora transmigraverunt et recesserunt.

¹¹Et dabo Jerusalem in acervos arenæ,

et cubilia draconum:

et civitates Juda dabo in desolationem,

eo quod non sit habitator.

¹²Quis est vir sapiens qui intelligat hoc,

et ad quem verbum oris Domini fiat, ut annuntiet istud,

quare perierit terra, et exusta sit quasi desertum,

eo quod non sit qui pertranseat?

¹³Et dixit Dominus:

Quia dereliquerunt legem meam quam dedi eis,

et non audierunt vocem meam,

et non ambulaverunt in ea,

¹⁴et abierunt post pravitatem cordis sui,

et post Baalim, quod didicerunt a patribus suis:

¹⁵idcirco hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Ecce ego cibabo populum istum absinthio,

et potum dabo eis aquam fellis.

¹⁶Et dispergam eos in gentibus

quas non noverunt ipsi et patres eorum,

et mittam post eos gladium,

donec consumantur.

¹⁷Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Contemplamini, et vocate lamentatrices, et veniant:

et ad eas quæ sapientes sunt mittite, et properent:

¹⁸festinent, et assumant super nos lamentum:

deducant oculi nostri lacrimas,

et palpebræ nostræ defluant aquis.

¹⁹Quia vox lamentationis audita est de Sion:

Quomodo vastati sumus,

et confusi vehementer?

quia dereliquimus terram;

quoniam dejecta sunt tabernacula nostra.

²⁰Audite ergo, mulieres, verbum Domini,

et assumant aures vestræ sermonem oris ejus,

et docete filias vestras lamentum,

et unaquaeque proximam suam planctum:

²¹quia ascendit mors per fenestras nostras;

ingressa est domos nostras,

disperdere parvulos deforis,

juvenes de plateis.

²²Loquere:

Hæc dicit Dominus:

Et cadet morticinum hominis

quasi stercus super faciem regionis,

et quasi fœnum post tergum metentis,

et non est qui colligat.

²³Hæc dicit Dominus:

Non glorietur sapiens in sapientia sua,

et non glorietur fortis in fortitudine sua,

et non glorietur dives in divitiis suis:

²⁴sed in hoc glorietur, qui gloriatur,

scire et nosse me,

quia ego sum Dominus qui facio misericordiam,

et judicium, et justitiam in terra:

hæc enim placent mihi, ait Dominus.

²⁵Ecce dies veniunt, dicit Dominus,

et visitabo super omnem qui circumcisum habet præputium,

²⁶super Ægyptum, et super Juda, et super Edom,

et super filios Ammon, et super Moab;

et super omnes qui attonsi sunt in comam,

habitantes in deserto:

quia omnes gentes habent præputium,

omnis autem domus Israël incircumcisi sunt corde.