Jeremiah 10

10¹Audite verbum quod locutus est Dominus super vos, domus Israël.

²Hæc dicit Dominus:

Juxta vias gentium nolite discere,

et a signis cæli nolite metuere, quæ timent gentes,

³quia leges populorum vanæ sunt.

Quia lignum de saltu præcidit opus manus artificis in ascia:

⁴argento et auro decoravit illud:

clavis et malleis compegit, ut non dissolvatur:

⁵in similitudinem palmæ fabricata sunt,

et non loquentur:

portata tollentur,

quia incedere non valent.

Nolite ergo timere ea,

quia nec male possunt facere, nec bene.

⁶Non est similis tui, Domine:

magnus es tu,

et magnum nomen tuum in fortitudine.

⁷Quis non timebit te, o Rex gentium?

tuum est enim decus:

inter cunctos sapientes gentium,

et in universis regnis eorum,

nullus est similis tui.

⁸Pariter insipientes et fatui probabuntur:

doctrina vanitatis eorum lignum est.

⁹Argentum involutum de Tharsis affertur,

et aurum de Ophaz:

opus artificis et manus ærarii.

Hyacinthus et purpura indumentum eorum:

opus artificum universa hæc.

¹⁰Dominus autem Deus verus est,

ipse Deus vivens,

et rex sempiternus.

Ab indignatione ejus commovebitur terra,

et non sustinebunt gentes comminationem ejus.

¹¹Sic ergo dicetis eis:

Dii qui cælos et terram non fecerunt,

pereant de terra et de his quæ sub cælo sunt!

¹²Qui facit terram in fortitudine sua,

præparat orbem in sapientia sua,

et prudentia sua extendit cælos:

¹³ad vocem suam dat multitudinem aquarum in cælo,

et elevat nebulas ab extremitatibus terræ:

fulgura in pluviam facit,

et educit ventum de thesauris suis.

¹⁴Stultus factus est omnis homo a scientia:

confusus est artifex omnis in sculptili,

quoniam falsum est quod conflavit,

et non est spiritus in eis.

¹⁵Vana sunt, et opus risu dignum:

in tempore visitationis suæ peribunt.

¹⁶Non est his similis pars Jacob:

qui enim formavit omnia, ipse est,

et Israël virga hæreditatis ejus:

Dominus exercituum nomen illi.

¹⁷Congrega de terra confusionem tuam,

quæ habitas in obsidione:

¹⁸quia hæc dicit Dominus:

Ecce ego longe projiciam habitatores terræ in hac vice,

et tribulabo eos ita ut inveniantur.

¹⁹Væ mihi super contritione mea:

pessima plaga mea.

Ego autem dixi:

Plane hæc infirmitas mea est, et portabo illam.

²⁰Tabernaculum meum vastatum est;

omnes funiculi mei dirupti sunt:

filii mei exierunt a me, et non subsistunt.

Non est qui extendat ultra tentorium meum,

et erigat pelles meas.

²¹Quia stulte egerunt pastores,

et Dominum non quæsierunt:

propterea non intellexerunt,

et omnis grex eorum dispersus est.

²²Vox auditionis ecce venit,

et commotio magna de terra aquilonis:

ut ponat civitates Juda solitudinem,

et habitaculum draconum.

²³Scio, Domine,

quia non est hominis via ejus,

nec viri est ut ambulet,

et dirigat gressus suos.

²⁴Corripe me, Domine, verumtamen in judicio,

et non in furore tuo, ne forte ad nihilum redigas me.

²⁵Effunde indignationem tuam super gentes quæ non cognoverunt te,

et super provincias quæ nomen tuum non invocaverunt:

quia comederunt Jacob, et devoraverunt eum,

et consumpserunt illum, et decus ejus dissipaverunt.