Isaiah 44–45

44¹Et nunc audi, Jacob, serve meus,

et Israël, quem elegi.

²Hæc dicit Dominus faciens et formans te,

ab utero auxiliator tuus:

Noli timere, serve meus Jacob,

et rectissime, quem elegi.

³Effundam enim aquas super sitientem,

et fluenta super aridam;

effundam spiritum meum super semen tuum,

et benedictionem meam super stirpem tuam:

⁴et germinabunt inter herbas,

quasi salices juxta præterfluentes aquas.

⁵Iste dicet: Domini ego sum;

et ille vocabit in nomine Jacob;

et hic scribet manu sua: Domino,

et in nomine Israël assimilabitur.

⁶Hæc dicit Dominus, rex Israël,

et redemptor ejus, Dominus exercituum:

Ego primus, et ego novissimus,

et absque me non est deus.

⁷Quis similis mei? vocet,

et annuntiet: et ordinem exponat mihi,

ex quo constitui populum antiquum;

ventura et quæ futura sunt annuntient eis.

⁸Nolite timere, neque conturbemini:

ex tunc audire te feci,

et annuntiavi; vos estis testes mei.

Numquid est Deus absque me,

et formator quem ego non noverim?

⁹Plastæ idoli omnes nihil sunt,

et amantissima eorum non proderunt eis.

Ipsi sunt testes eorum, quia non vident,

neque intelligunt, ut confundantur.

¹⁰Quis formavit deum,

et sculptile conflavit ad nihil utile?

¹¹Ecce omnes participes ejus confundentur,

fabri enim sunt ex hominibus;

convenient omnes, stabunt

et pavebunt, et confundentur simul.

¹²Faber ferrarius lima operatus est,

in prunis et in malleis formavit illud,

et operatus est in brachio fortitudinis suæ;

esuriet et deficiet,

non bibet aquam et lassescet.

¹³Artifex lignarius extendit normam,

formavit illud in runcina,

fecit illud in angularibus,

et in circino tornavit illud,

et fecit imaginem viri

quasi speciosum hominem

habitantem in domo;

¹⁴succidit cedros,

tulit ilicem, et quercum,

quæ steterat inter ligna saltus;

plantavit pinum, quam pluvia nutrivit:

¹⁵et facta est hominibus in focum;

sumpsit ex eis, et calefactus est;

et succendit et coxit panes;

de reliquo autem operatus est deum et adoravit;

fecit sculptile, et curvatus est ante illud.

¹⁶Medium ejus combussit igni,

et de medio ejus carnes comedit;

coxit pulmentum, et saturatus est,

et calefactus est, et dixit: Vah!

calefactus sum, vidi focum;

¹⁷reliquum autem ejus deum fecit et sculptile sibi;

curvatur ante illud, et adorat illud,

et obsecrat, dicens:

Libera me, quia deus meus es tu!

¹⁸Nescierunt, neque intellexerunt;

obliti enim sunt ne videant oculi eorum,

et ne intelligant corde suo.

¹⁹Non recogitant in mente sua,

neque cognoscunt, neque sentiunt, ut dicant:

Medietatem ejus combussi igni,

et coxi super carbones ejus panes;

coxi carnes et comedi,

et de reliquo ejus idolum faciam?

ante truncum ligni procidam?

²⁰Pars ejus cinis est;

cor insipiens adoravit illud,

et non liberabit animam suam:

neque dicet: Forte mendacium est in dextera mea.

²¹Memento horum Jacob,

et Israël, quoniam servus meus es tu.

Formavi te; servus meus es tu,

Israël, ne obliviscaris mei.

²²Delevi ut nubem iniquitates tuas,

et quasi nebulam peccata tua:

revertere ad me, quoniam redemi te.

²³Laudate, cæli, quoniam misericordiam fecit Dominus;

jubilate, extrema terræ;

resonate, montes, laudationem,

saltus et omne lignum ejus,

quoniam redemit Dominus Jacob,

et Israël gloriabitur.

²⁴Hæc dicit Dominus, redemptor tuus,

et formator tuus ex utero:

Ego sum Dominus, faciens omnia,

extendens cælos solus,

stabiliens terram, et nullus mecum;

²⁵irrita faciens signa divinorum,

et ariolos in furorem vertens;

convertens sapientes retrorsum,

et scientiam eorum stultam faciens;

²⁶suscitans verbum servi sui,

et consilium nuntiorum suorum complens;

qui dico Jerusalem: Habitaberis,

et civitatibus Juda: Ædificabimini,

et deserta ejus suscitabo;

²⁷qui dico profundo: Desolare,

et flumina tua arefaciam;

²⁸qui dico Cyro: Pastor meus es,

et omnem voluntatem meam complebis;

qui dico Jerusalem: Ædificaberis,

et templo: Fundaberis.

45¹Hæc dicit Dominus christo meo Cyro,

cujus apprehendi dexteram,

ut subjiciam ante faciem ejus gentes,

et dorsa regum vertam,

et aperiam coram eo januas,

et portæ non claudentur:

²Ego ante te ibo, et gloriosos terræ humiliabo;

portas æreas conteram,

et vectes ferreos confringam:

³et dabo tibi thesauros absconditos,

et arcana secretorum,

ut scias quia ego Dominus,

qui voco nomen tuum, Deus Israël,

⁴propter servum meum Jacob,

et Israël, electum meum;

et vocavi te nomine tuo:

assimilavi te, et non cognovisti me.

⁵Ego Dominus, et non est amplius;

extra me non est deus;

accinxi te, et non cognovisti me:

⁶ut sciant hi qui ab ortu solis et qui ab occidente,

quoniam absque me non est:

ego Dominus, et non est alter:

⁷formans lucem et creans tenebras,

faciens pacem et creans malum:

ego Dominus faciens omnia hæc.

⁸Rorate, cæli, desuper,

et nubes pluant justum;

aperiatur terra, et germinet Salvatorem,

et justitia oriatur simul:

ego Dominus creavi eum.

⁹Væ qui contradicit fictori suo,

testa de samiis terræ!

Numquid dicet lutum figulo suo: Quid facis,

et opus tuum absque manibus est?

¹⁰Væ qui dicit patri: Quid generas?

et mulieri: Quid parturis?

¹¹Hæc dicit Dominus,

Sanctus Israël, plastes ejus:

Ventura interrogate me;

super filios meos et super opus manuum mearum mandate mihi.

¹²Ego feci terram,

et hominem super eam creavi ego:

manus meæ tetenderunt cælos,

et omni militiæ eorum mandavi.

¹³Ego suscitavi eum ad justitiam,

et omnes vias ejus dirigam;

ipse ædificabit civitatem meam,

et captivitatem meam dimittet,

non in pretio neque in muneribus,

dicit Dominus Deus exercituum.

¹⁴Hæc dicit Dominus:

Labor Ægypti, et negotiatio Æthiopiæ,

et Sabaim viri sublimes

ad te transibunt, et tui erunt;

post te ambulabunt,

vincti manicis pergent, et te adorabunt,

teque deprecabuntur.

Tantum in te est Deus,

et non est absque te deus.

¹⁵Vere tu es Deus absconditus,

Deus Israël, salvator.

¹⁶Confusi sunt, et erubuerunt omnes:

simul abierunt in confusionem fabricatores errorum.

¹⁷Israël salvatus est in Domino salute æterna;

non confundemini, et non erubescetis usque in sæculum sæculi.

¹⁸Quia hæc dicit Dominus

creans cælos,

ipse Deus formans terram

et faciens eam, ipse plastes ejus;

non in vanum creavit eam:

ut habitaretur formavit eam:

Ego Dominus, et non est alius.

¹⁹Non in abscondito locutus sum,

in loco terræ tenebroso;

non dixi semini Jacob frustra:

Quærite me:

ego Dominus loquens justitiam,

annuntians recta.

²⁰Congregamini, et venite, et accedite simul

qui salvati estis ex gentibus:

nescierunt qui levant lignum sculpturæ suæ,

et rogant deum non salvantem.

²¹Annuntiate, et venite,

et consiliamini simul.

Quis auditum fecit hoc ab initio,

ex tunc prædixit illud?

numquid non ego Dominus,

et non est ultra deus absque me?

Deus justus, et salvans non est præter me.

²²Convertimini ad me, et salvi eritis,

omnes fines terræ,

quia ego Deus, et non est alius.

²³In memetipso juravi;

egredietur de ore meo justitiæ verbum,

et non revertetur:

quia mihi curvabitur omne genu,

et jurabit omnis lingua.

²⁴Ergo in Domino, dicet,

meæ sunt justitiæ et imperium;

ad eum venient, et confundentur

omnes qui repugnant ei.

²⁵In Domino justificabitur, et laudabitur

omne semen Israël.