Isaiah 3–5

3¹Ecce enim Dominator, Dominus exercituum,

auferet a Jerusalem et a Juda

validum et fortem,

omne robur panis, et omne robur aquæ;

²fortem, et virum bellatorem,

judicem, et prophetam, et ariolum, et senem;

³principem super quinquaginta, et honorabilem vultu et consiliarium,

et sapientem de architectis, et prudentem eloquii mystici.

⁴Et dabo pueros principes eorum,

et effeminati dominabuntur eis;

⁵et irruet populus, vir ad virum,

et unusquisque ad proximum suum;

tumultuabitur puer contra senem,

et ignobilis contra nobilem.

⁶Apprehendet enim vir fratrem suum,

domesticum patris sui:

Vestimentum tibi est, princeps esto noster,

ruina autem hæc sub manu tua.

⁷Respondebit in die illa, dicens:

Non sum medicus,

et in domo mea non est panis neque vestimentum:

nolite constituere me principem populi.

⁸Ruit enim Jerusalem, et Judas concidit,

quia lingua eorum et adinventiones eorum contra Dominum,

ut provocarent oculos majestatis ejus.

⁹Agnitio vultus eorum respondit eis;

et peccatum suum quasi Sodoma prædicaverunt, nec absconderunt.

Væ animæ eorum, quoniam reddita sunt eis mala!

¹⁰Dicite justo quoniam bene,

quoniam fructum adinventionum suarum comedet.

¹¹Væ impio in malum!

retributio enim manuum ejus fiet ei.

¹²Populum meum exactores sui spoliaverunt,

et mulieres dominatæ sunt eis.

Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt,

et viam gressuum tuorum dissipant.

¹³Stat ad judicandum Dominus,

et stat ad judicandos populos.

¹⁴Dominus ad judicium veniet

cum senibus populi sui, et principibus ejus;

vos enim depasti estis vineam,

et rapina pauperis in domo vestra.

¹⁵Quare atteritis populum meum,

et facies pauperum commolitis?

dicit Dominus exercituum.

¹⁶Et dixit Dominus:

Pro eo quod elevatæ sunt filiæ Sion,

et ambulaverunt extento collo,

et nutibus oculorum ibant,

et plaudebant, ambulabant pedibus suis,

et composito gradu incedebant;

¹⁷decalvabit Dominus verticem filiarum Sion,

et Dominus crimen earum nudabit.

¹⁸In die illa auferet Dominus ornamentum calceamentorum,

¹⁹et lunulas, et torques,

et monilia, et armillas, et mitras,

²⁰et discriminalia, et periscelidas, et murenulas,

et olfactoriola, et inaures,

²¹et annulos, et gemmas in fronte pendentes,

²²et mutatoria, et palliola,

et linteamina, et acus,

²³et specula, et sindones,

et vittas, et theristra.

²⁴Et erit pro suavi odore fœtor,

et pro zona funiculus,

et pro crispanti crine calvitium,

et pro fascia pectorali cilicium.

²⁵Pulcherrimi quoque viri tui gladio cadent,

et fortes tui in prælio.

²⁶Et mœrebunt atque lugebunt portæ ejus,

et desolata in terra sedebit.

4¹Et apprehendent septem mulieres virum unum in die illa, dicentes:

Panem nostrum comedemus,

et vestimentis nostris operiemur:

tantummodo invocetur nomen tuum super nos;

aufer opprobrium nostrum.

²In die illa,

erit germen Domini in magnificentia et gloria,

et fructus terræ sublimis, et exsultatio

his qui salvati fuerint de Israël.

³Et erit: omnis qui relictus fuerit in Sion,

et residuus in Jerusalem,

Sanctus vocabitur,

omnis qui scriptus est in vita in Jerusalem.

⁴Si abluerit Dominus sordes filiarum Sion,

et sanguinem Jerusalem laverit de medio ejus,

in spiritu judicii, et spiritu ardoris.

⁵Et creabit Dominus super omnem locum montis Sion,

et ubi invocatus est,

nubem per diem et fumum,

et splendorem ignis flammantis in nocte:

super omnem enim gloriam protectio.

⁶Et tabernaculum erit in umbraculum,

diei ab æstu,

et in securitatem et absconsionem

a turbine et a pluvia.

5¹Cantabo dilecto meo

canticum patruelis mei vineæ suæ.

Vinea facta est dilecto meo

in cornu filio olei.

²Et sepivit eam, et lapides elegit ex illa,

et plantavit eam electam;

et ædificavit turrim in medio ejus,

et torcular exstruxit in ea;

et exspectavit ut faceret uvas,

et fecit labruscas.

³Nunc ergo, habitatores Jerusalem

et viri Juda,

judicate inter me

et vineam meam.

⁴Quid est quod debui ultra facere vineæ meæ,

et non feci ei?

an quod exspectavi ut faceret uvas,

et fecit labruscas?

⁵Et nunc ostendam vobis

quid ego faciam vineæ meæ:

auferam sepem ejus,

et erit in direptionem;

diruam maceriam ejus,

et erit in conculcationem.

⁶Et ponam eam desertam;

non putabitur et non fodietur:

et ascendent vepres et spinæ,

et nubibus mandabo

ne pluant super eam imbrem.

⁷Vinea enim Domini exercituum

domus Israël est;

et vir Juda

germen ejus delectabile:

et exspectavi ut faceret judicium,

et ecce iniquitas;

et justitiam, et ecce clamor.

⁸Væ qui conjungitis domum ad domum,

et agrum agro copulatis

usque ad terminum loci!

Numquid habitabitis vos soli

in medio terræ?

⁹In auribus meis sunt hæc,

dicit Dominus exercituum;

nisi domus multæ desertæ fuerint,

grandes et pulchræ, absque habitatore.

¹⁰Decem enim jugera vinearum facient lagunculam unam,

et triginta modii sementis facient modios tres.

¹¹Væ qui consurgitis mane

ad ebrietatem sectandam,

et potandum usque ad vesperam,

ut vino æstuetis!

¹²Cithara, et lyra, et tympanum,

et tibia, et vinum in conviviis vestris;

et opus Domini non respicitis,

nec opera manuum ejus consideratis.

¹³Propterea captivus ductus est populus meus,

quia non habuit scientiam,

et nobiles ejus interierunt fame,

et multitudo ejus siti exaruit.

¹⁴Propterea dilatavit infernus animam suam,

et aperuit os suum absque ullo termino;

et descendent fortes ejus,

et populus ejus, et sublimes gloriosique ejus, ad eum.

¹⁵Et incurvabitur homo, et humiliabitur vir,

et oculi sublimium deprimentur.

¹⁶Et exaltabitur Dominus exercituum in judicio;

et Deus sanctus sanctificabitur in justitia.

¹⁷Et pascentur agni juxta ordinem suum,

et deserta in ubertatem versa advenæ comedent.

¹⁸Væ qui trahitis iniquitatem

in funiculis vanitatis,

et quasi vinculum plaustri peccatum!

¹⁹qui dicitis: Festinet,

et cito veniat opus ejus, ut videamus;

et appropiet, et veniat

consilium sancti Israël,

et sciemus illud!

²⁰Væ qui dicitis malum bonum,

et bonum malum;

ponentes tenebras lucem,

et lucem tenebras;

ponentes amarum in dulce,

et dulce in amarum!

²¹Væ qui sapientes estis in oculis vestris,

et coram vobismetipsis prudentes.

²²Væ qui potentes estis ad bibendum vinum,

et viri fortes ad miscendam ebrietatem!

²³qui justificatis impium pro muneribus,

et justitiam justi aufertis ab eo!

²⁴Propter hoc, sicut devorat stipulam lingua ignis,

et calor flammæ exurit,

sic radix eorum quasi favilla erit,

et germen eorum ut pulvis ascendet;

abjecerunt enim legem Domini exercituum,

et eloquium sancti Israël blasphemaverunt.

²⁵Ideo iratus est furor Domini in populum suum,

et extendit manum suam super eum, et percussit eum:

et conturbati sunt montes,

et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum.

In his omnibus non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

²⁶Et elevabit signum in nationibus procul,

et sibilabit ad eum de finibus terræ:

et ecce festinus velociter veniet.

²⁷Non est deficiens neque laborans in eo;

non dormitabit, neque dormiet;

neque solvetur cingulum renum ejus,

nec rumpetur corrigia calceamenti ejus.

²⁸Sagittæ ejus acutæ, et omnes arcus ejus extenti.

Ungulæ equorum ejus ut silex,

et rotæ ejus quasi impetus tempestatis.

²⁹Rugitus ejus ut leonis;

rugiet ut catuli leonum:

et frendet, et tenebit prædam,

et amplexabitur, et non erit qui eruat.

³⁰Et sonabit super eum in die illa sicut sonitus maris:

aspiciemus in terram,

et ecce tenebræ tribulationis,

et lux obtenebrata est in caligine ejus.