Isaiah 28–30

28¹Væ coronæ superbiæ, ebriis Ephraim,

et flori decidenti, gloriæ exsultationis ejus,

qui erant in vertice vallis pinguissimæ,

errantes a vino.

²Ecce validus et fortis Dominus

sicut impetus grandinis; turbo confringens,

sicut impetus aquarum multarum inundantium

et emissarum super terram spatiosam.

³Pedibus conculcabitur

corona superbiæ ebriorum Ephraim.

⁴Et erit flos decidens gloriæ exsultationis ejus,

qui est super verticem vallis pinguium,

quasi temporaneum ante maturitatem autumni,

quod, cum aspexerit videns,

statim ut manu tenuerit, devorabit illud.

⁵In die illa erit Dominus exercituum corona gloriæ,

et sertum exsultationis residuo populi sui;

⁶et spiritus judicii sedenti super judicium,

et fortitudo revertentibus de bello ad portam.

⁷Verum hi quoque præ vino nescierunt, et præ ebrietate erraverunt;

sacerdos et propheta nescierunt præ ebrietate;

absorpti sunt a vino, erraverunt in ebrietate,

nescierunt videntem, ignoraverunt judicium.

⁸Omnes enim mensæ repletæ sunt vomitu sordiumque,

ita ut non esset ultra locus.

⁹Quem docebit scientiam?

et quem intelligere faciet auditum?

Ablactatos a lacte,

avulsos ab uberibus.

¹⁰Quia manda, remanda; manda, remanda;

exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta;

modicum ibi, modicum ibi.

¹¹In loquela enim labii,

et lingua altera

loquetur ad populum istum.

¹²Cui dixit: Hæc est requies mea,

reficite lassum;

et hoc est meum refrigerium:

et noluerunt audire.

¹³Et erit eis verbum Domini:

Manda, remanda; manda, remanda;

exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta;

modicum ibi, modicum ibi;

ut vadant, et cadant retrorsum,

et conterantur, et illaqueentur, et capiantur.

¹⁴Propter hoc audite verbum Domini, viri illusores,

qui dominamini super populum meum, qui est in Jerusalem.

¹⁵Dixistis enim: Percussimus fœdus cum morte,

et cum inferno fecimus pactum:

flagellum inundans cum transierit, non veniet super nos

quia posuimus mendacium spem nostram,

et mendacio protecti sumus.

¹⁶Idcirco hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego mittam in fundamentis Sion lapidem,

lapidem probatum,

angularem, pretiosum, in fundamento fundatum;

qui crediderit, non festinet.

¹⁷Et ponam in pondere judicium,

et justitiam in mensura;

et subvertet grando spem mendacii,

et protectionem aquæ inundabunt.

¹⁸Et delebitur fœdus vestrum cum morte,

et pactum vestrum cum inferno non stabit:

flagellum inundans cum transierit, eritis ei in conculcationem.

¹⁹Quandocumque pertransierit, tollet vos,

quoniam in mane diluculo pertransibit in die et in nocte;

et tantummodo sola vexatio intellectum dabit auditui.

²⁰Coangustatum est enim stratum, ita ut alter decidat;

et pallium breve utrumque operire non potest.

²¹Sicut enim in monte divisionum stabit Dominus;

sicut in valle quæ est in Gabaon irascetur,

ut faciat opus suum, alienum opus ejus:

ut operetur opus suum, peregrinum est opus ejus ab eo.

²²Et nunc nolite illudere,

ne forte constringantur vincula vestra;

consummationem enim et abbreviationem audivi

a Domino Deo exercituum, super universam terram.

²³Auribus percipite, et audite vocem meam:

attendite, et audite eloquium meum.

²⁴Numquid tota die arabit arans ut serat?

proscindet et sarriet humum suam?

²⁵Nonne cum adæquaverit faciem ejus,

seret gith et cyminum sparget?

et ponet triticum per ordinem, et hordeum,

et milium, et viciam in finibus suis?

²⁶Et erudiet illum in judicio;

Deus suus docebit illum.

²⁷Non enim in serris triturabitur gith,

nec rota plaustri super cyminum circuibit;

sed in virga excutietur gith,

et cyminum in baculo.

²⁸Panis autem comminuetur;

verum non in perpetuum triturans triturabit illum,

neque vexabit eum rota plaustri,

neque ungulis suis comminuet eum.

²⁹Et hoc a Domino Deo exercituum exivit,

ut mirabile faceret consilium, et magnificaret justitiam.

29¹Væ Ariel, Ariel

civitas, quam expugnavit David!

additus est annus ad annum:

solemnitates evolutæ sunt.

²Et circumvallabo Ariel,

et erit tristis et mœrens,

et erit mihi quasi Ariel.

³Et circumdabo quasi sphæram in circuitu tuo,

et jaciam contra te aggerem,

et munimenta ponam in obsidionem tuam.

⁴Humiliaberis, de terra loqueris,

et de humo audietur eloquium tuum;

et erit quasi pythonis de terra vox tua,

et de humo eloquium tuum mussitabit.

⁵Et erit sicut pulvis tenuis multitudo ventilantium te,

et sicut favilla pertransiens multitudo eorum qui contra te prævaluerunt;

⁶eritque repente confestim.

A Domino exercituum visitabitur

in tonitruo, et commotione terræ, et voce magna

turbinis et tempestatis, et flammæ ignis devorantis.

⁷Et erit sicut somnium visionis nocturnæ

multitudo omnium gentium quæ dimicaverunt contra Ariel,

et omnes qui militaverunt, et obsederunt,

et prævaluerunt adversus eam.

⁸Et sicut somniat esuriens, et comedit,

cum autem fuerit expergefactus, vacua est anima ejus;

et sicut somniat sitiens et bibit,

et postquam fuerit expergefactus, lassus adhuc sitit,

et anima ejus vacua est:

sic erit multitudo omnium gentium

quæ dimicaverunt contra montem Sion.

⁹Obstupescite et admiramini;

fluctuate et vacillate;

inebriamini, et non a vino;

movemini, et non ab ebrietate.

¹⁰Quoniam miscuit vobis Dominus

spiritum soporis; claudet oculos vestros:

prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.

¹¹Et erit vobis visio omnium

sicut verba libri signati,

quem cum dederint scienti litteras,

dicent: Lege istum:

et respondebit: Non possum, signatus est enim.

¹²Et dabitur liber nescienti litteras,

diceturque ei: Lege;

et respondebit: Nescio litteras.

¹³Et dixit Dominus: Eo quod appropinquat populus iste ore suo,

et labiis suis glorificat me,

cor autem ejus longe est a me,

et timuerunt me mandato hominum et doctrinis,

¹⁴ideo ecce ego addam ut admirationem faciam

populo huic miraculo grandi et stupendo;

peribit enim sapientia a sapientibus ejus,

et intellectus prudentium ejus abscondetur.

¹⁵Væ qui profundi estis corde,

ut a Domino abscondatis consilium;

quorum sunt in tenebris opera,

et dicunt: Quis videt nos?

et quis novit nos?

¹⁶Perversa est hæc vestra cogitatio;

quasi si lutum contra figulum cogitet,

et dicat opus factori suo: Non fecisti me;

et figmentum dicat fictori suo: Non intelligis.

¹⁷Nonne adhuc in modico et in brevi

convertetur Libanus in carmel,

et carmel in saltum reputabitur?

¹⁸Et audient in die illa surdi verba libri,

et de tenebris et caligine oculi cæcorum videbunt.

¹⁹Et addent mites in Domino lætitiam,

et pauperes homines in Sancto Israël exsultabunt;

²⁰quoniam defecit qui prævalebat, consummatus est illusor,

et succisi sunt omnes qui vigilabant super iniquitatem,

²¹qui peccare faciebant homines in verbo,

et arguentem in porta supplantabant,

et declinaverunt frustra a justo.

²²Propter hoc, hæc dicit Dominus ad domum Jacob,

qui redemit Abraham:

Non modo confundetur Jacob,

nec modo vultus ejus erubescet;

²³sed cum viderit filios suos,

opera manuum mearum in medio sui

sanctificantes nomen meum,

et sanctificabunt Sanctum Jacob,

et Deum Israël prædicabunt;

²⁴et scient errantes spiritu intellectum,

et mussitatores discent legem.

30¹Væ filii desertores, dicit Dominus,

ut faceretis consilium, et non ex me,

et ordiremini telam, et non per spiritum meum,

ut adderetis peccatum super peccatum;

²qui ambulatis ut descendatis in Ægyptum,

et os meum non interrogastis,

sperantes auxilium in fortitudine Pharaonis,

et habentes fiduciam in umbra Ægypti!

³Et erit vobis fortitudo Pharaonis in confusionem,

et fiducia umbræ Ægypti in ignominiam.

⁴Erant enim in Tani principes tui,

et nuntii tui usque ad Hanes pervenerunt.

⁵Omnes confusi sunt super populo qui eis prodesse non potuit:

non fuerunt in auxilium et in aliquam utilitatem,

sed in confusionem et in opprobrium.

⁶Onus jumentorum austri.

In terra tribulationis et angustiæ

leæna, et leo ex eis,

vipera et regulus volans;

portantes super humeros jumentorum divitias suas,

et super gibbum camelorum thesauros suos,

ad populum qui eis prodesse non poterit.

⁷Ægyptus enim frustra et vane auxiliabitur.

Ideo clamavi super hoc: Superbia tantum est, quiesce.

⁸Nunc ergo ingressus, scribe ei super buxum,

et in libro diligenter exara illud,

et erit in die novissimo

in testimonium usque in æternum.

⁹Populus enim ad iracundiam provocans est:

et filii mendaces,

filii nolentes

audire legem Dei;

¹⁰qui dicunt videntibus: Nolite videre,

et aspicientibus: Nolite aspicere nobis ea quæ recta sunt;

loquimini nobis placentia:

videte nobis errores.

¹¹Auferte a me viam;

declinate a me semitam;

cesset a facie nostra

Sanctus Israël.

¹²Propterea hæc dicit Sanctus Israël: Pro eo quod reprobastis verbum hoc,

et sperastis in calumnia et in tumultu,

et innixi estis super eo;

¹³propterea erit vobis iniquitas hæc

sicut interruptio cadens,

et requisita in muro excelso,

quoniam subito, dum non speratur, veniet contritio ejus.

¹⁴Et comminuetur sicut conteritur lagena figuli

contritione pervalida,

et non invenietur de fragmentis ejus testa

in qua portetur igniculus de incendio,

aut hauriatur parum aquæ de fovea.

¹⁵Quia hæc dicit Dominus Deus, Sanctus Israël:

Si revertamini et quiescatis, salvi eritis;

in silentio et in spe erit fortitudo vestra.

Et noluistis,

¹⁶et dixistis: Nequaquam,

sed ad equos fugiemus:

ideo fugietis;

et: Super veloces ascendemus:

ideo velociores erunt qui persequentur vos.

¹⁷Mille homines a facie terroris unius;

et a facie terroris quinque fugietis,

donec relinquamini

quasi malus navis in vertice montis,

et quasi signum super collem.

¹⁸Propterea exspectat Dominus ut misereatur vestri;

et ideo exaltabitur parcens vobis,

quia Deus judicii Dominus:

beati omnes qui exspectant eum!

¹⁹Populus enim Sion habitabit in Jerusalem:

plorans nequaquam plorabis:

miserans miserebitur tui, ad vocem clamoris tui:

statim ut audierit, respondebit tibi.

²⁰Et dabit vobis Dominus

panem arctum, et aquam brevem;

et non faciet avolare a te ultra doctorem tuum;

et erunt oculi tui videntes præceptorem tuum.

²¹Et aures tuæ audient verbum post tergum monentis:

Hæc est via; ambulate in ea,

et non declinetis neque ad dexteram, neque ad sinistram.

²²Et contaminabis laminas sculptilium…