Psalm 50–99

¹In finem. Psalmus David, ²cum venit ad eum Nathan propheta, quando intravit ad Bethsabee.

³Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam;

et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquitatem meam.

⁴Amplius lava me ab iniquitate mea,

et a peccato meo munda me.

⁵Quoniam iniquitatem meam ego cognosco,

et peccatum meum contra me est semper.

⁶Tibi soli peccavi, et malum coram te feci;

ut justificeris in sermonibus tuis,

et vincas cum judicaris.

⁷Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum,

et in peccatis concepit me mater mea.

⁸Ecce enim veritatem dilexisti;

incerta et occulta sapientiæ tuæ manifestasti mihi.

⁹Asperges me hyssopo, et mundabor;

lavabis me, et super nivem dealbabor.

¹⁰Auditui meo dabis gaudium et lætitiam,

et exsultabunt ossa humiliata.

¹¹Averte faciem tuam a peccatis meis,

et omnes iniquitates meas dele.

¹²Cor mundum crea in me, Deus,

et spiritum rectum innova in visceribus meis.

¹³Ne projicias me a facie tua,

et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.

¹⁴Redde mihi lætitiam salutaris tui,

et spiritu principali confirma me.

¹⁵Docebo iniquos vias tuas,

et impii ad te convertentur.

¹⁶Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meæ,

et exsultabit lingua mea justitiam tuam.

¹⁷Domine, labia mea aperies,

et os meum annuntiabit laudem tuam.

¹⁸Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique;

holocaustis non delectaberis.

¹⁹Sacrificium Deo spiritus contribulatus;

cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.

²⁰Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion,

ut ædificentur muri Jerusalem.

²¹Tunc acceptabis sacrificium justitiæ, oblationes et holocausta;

tunc imponent super altare tuum vitulos.

¹In finem. Intellectus David, ²cum venit Doëg Idumæus, et nuntiavit Sauli: Venit David in domum Achimelech.

³Quid gloriaris in malitia,

qui potens es in iniquitate?

⁴Tota die injustitiam cogitavit lingua tua;

sicut novacula acuta fecisti dolum.

⁵Dilexisti malitiam super benignitatem;

iniquitatem magis quam loqui æquitatem.

⁶Dilexisti omnia verba præcipitationis;

lingua dolosa.

⁷Propterea Deus destruet te in finem;

evellet te, et emigrabit te de tabernaculo tuo,

et radicem tuam de terra viventium.

⁸Videbunt justi, et timebunt;

et super eum ridebunt, et dicent:

⁹Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum;

sed speravit in multitudine divitiarum suarum,

et prævaluit in vanitate sua.

¹⁰Ego autem, sicut oliva fructifera in domo Dei;

speravi in misericordia Dei, in æternum et in sæculum sæculi.

¹¹Confitebor tibi in sæculum, quia fecisti;

et exspectabo nomen tuum,

quoniam bonum est in conspectu sanctorum tuorum.

¹In finem, pro Maëleth intelligentiæ David.

Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.

²Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus;

non est qui faciat bonum.

³Deus de cælo prospexit super filios hominum,

ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

⁴Omnes declinaverunt; simul inutiles facti sunt:

non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

⁵Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem,

qui devorant plebem meam ut cibum panis?

⁶Deum non invocaverunt;

illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.

Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent:

confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.

⁷Quis dabit ex Sion salutare Israël?

cum converterit Deus captivitatem plebis suæ,

exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.

¹In finem, in carminibus. Intellectus David, ²cum venissent Ziphæi, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?

³Deus, in nomine tuo salvum me fac,

et in virtute tua judica me.

⁴Deus, exaudi orationem meam;

auribus percipe verba oris mei.

⁵Quoniam alieni insurrexerunt adversum me,

et fortes quæsierunt animam meam,

et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.

⁶Ecce enim Deus adjuvat me,

et Dominus susceptor est animæ meæ.

⁷Averte mala inimicis meis;

et in veritate tua disperde illos.

⁸Voluntarie sacrificabo tibi,

et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.

⁹Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me,

et super inimicos meos despexit oculus meus.

¹In finem, in carminibus. Intellectus David.

²Exaudi, Deus, orationem meam,

et ne despexeris deprecationem meam:

³intende mihi, et exaudi me.

Contristatus sum in exercitatione mea,

et conturbatus sum

⁴a voce inimici, et a tribulatione peccatoris.

Quoniam declinaverunt in me iniquitates,

et in ira molesti erant mihi.

⁵Cor meum conturbatum est in me,

et formido mortis cecidit super me.

⁶Timor et tremor venerunt super me,

et contexerunt me tenebræ.

⁷Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut columbæ,

et volabo, et requiescam?

⁸Ecce elongavi fugiens,

et mansi in solitudine.

⁹Exspectabam eum qui salvum me fecit

a pusillanimitate spiritus, et tempestate.

¹⁰Præcipita, Domine; divide linguas eorum:

quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate.

¹¹Die ac nocte circumdabit eam super muros ejus iniquitas;

et labor in medio ejus,

¹²et injustitia:

et non defecit de plateis ejus usura et dolus.

¹³Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi,

sustinuissem utique.

Et si is qui oderat me super me magna locutus fuisset,

abscondissem me forsitan ab eo.

¹⁴Tu vero homo unanimis,

dux meus, et notus meus:

¹⁵qui simul mecum dulces capiebas cibos;

in domo Dei ambulavimus cum consensu.

¹⁶Veniat mors super illos,

et descendant in infernum viventes:

quoniam nequitiæ in habitaculis eorum, in medio eorum.

¹⁷Ego autem ad Deum clamavi,

et Dominus salvabit me.

¹⁸Vespere, et mane, et meridie, narrabo, et annuntiabo;

et exaudiet vocem meam.

¹⁹Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi:

quoniam inter multos erant mecum.

²⁰Exaudiet Deus, et humiliabit illos,

qui est ante sæcula.

Non enim est illis commutatio,

et non timuerunt Deum.

²¹Extendit manum suam in retribuendo;

contaminaverunt testamentum ejus:

²²divisi sunt ab ira vultus ejus,

et appropinquavit cor illius.

Molliti sunt sermones ejus super oleum;

et ipsi sunt jacula.

²³Jacta super Dominum curam tuam, et ipse te enutriet;

non dabit in æternum fluctuationem justo.

²⁴Tu vero, Deus, deduces eos in puteum interitus.

Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos;

ego autem sperabo in te, Domine.

¹In finem, pro populo qui a sanctis longe factus est. David in tituli inscriptionem, cum tenuerunt eum Allophyli in Geth.

²Miserere mei, Deus, quoniam conculcavit me homo;

tota die impugnans, tribulavit me.

³Conculcaverunt me inimici mei tota die,

quoniam multi bellantes adversum me.

⁴Ab altitudine diei timebo:

ego vero in te sperabo.

⁵In Deo laudabo sermones meos;

in Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi caro.

⁶Tota die verba mea execrabantur;

adversum me omnes cogitationes eorum in malum.

⁷Inhabitabunt, et abscondent;

ipsi calcaneum meum observabunt.

Sicut sustinuerunt animam meam,

⁸pro nihilo salvos facies illos;

in ira populos confringes.

⁹Deus, vitam meam annuntiavi tibi;

posuisti lacrimas meas in conspectu tuo,

sicut et in promissione tua:

¹⁰tunc convertentur inimici mei retrorsum.

In quacumque die invocavero te,

ecce cognovi quoniam Deus meus es.

¹¹In Deo laudabo verbum;

in Domino laudabo sermonem.

In Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi homo.

¹²In me sunt, Deus, vota tua,

quæ reddam, laudationes tibi:

¹³quoniam eripuisti animam meam de morte,

et pedes meos de lapsu,

ut placeam coram Deo in lumine viventium.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, cum fugeret a facie Saul in speluncam.

²Miserere mei, Deus, miserere mei,

quoniam in te confidit anima mea.

Et in umbra alarum tuarum sperabo,

donec transeat iniquitas.

³Clamabo ad Deum altissimum,

Deum qui benefecit mihi.

⁴Misit de cælo, et liberavit me;

dedit in opprobrium conculcantes me.

Misit Deus misericordiam suam et veritatem suam,

⁵et eripuit animam meam de medio catulorum leonum.

Dormivi conturbatus.

Filii hominum dentes eorum arma et sagittæ,

et lingua eorum gladius acutus.

⁶Exaltare super cælos, Deus,

et in omnem terram gloria tua.

⁷Laqueum paraverunt pedibus meis,

et incurvaverunt animam meam.

Foderunt ante faciem meam foveam,

et inciderunt in eam. ⁸Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum;

cantabo, et psalmum dicam.

⁹Exsurge, gloria mea;

exsurge, psalterium et cithara:

exsurgam diluculo.

¹⁰Confitebor tibi in populis, Domine,

et psalmum dicam tibi in gentibus:

¹¹quoniam magnificata est usque ad cælos misericordia tua,

et usque ad nubes veritas tua.

¹²Exaltare super cælos, Deus,

et super omnem terram gloria tua.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem.

²Si vere utique justitiam loquimini,

recta judicate, filii hominum.

³Etenim in corde iniquitates operamini;

in terra injustitias manus vestræ concinnant.

⁴Alienati sunt peccatores a vulva;

erraverunt ab utero:

locuti sunt falsa.

⁵Furor illis secundum similitudinem serpentis,

sicut aspidis surdæ et obturantis aures suas,

⁶quæ non exaudiet vocem incantantium,

et venefici incantantis sapienter.

⁷Deus conteret dentes eorum in ore ipsorum;

molas leonum confringet Dominus.

⁸Ad nihilum devenient tamquam aqua decurrens;

intendit arcum suum donec infirmentur.

⁹Sicut cera quæ fluit auferentur;

supercecidit ignis, et non viderunt solem.

¹⁰Priusquam intelligerent spinæ vestræ rhamnum,

sicut viventes sic in ira absorbet eos.

¹¹Lætabitur justus cum viderit vindictam;

manus suas lavabit in sanguine peccatoris.

¹²Et dicet homo: Si utique est fructus justo,

utique est Deus judicans eos in terra.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, quando misit Saul et custodivit domum ejus ut eum interficeret.

²Eripe me de inimicis meis, Deus meus,

et ab insurgentibus in me libera me.

³Eripe me de operantibus iniquitatem,

et de viris sanguinum salva me.

⁴Quia ecce ceperunt animam meam;

irruerunt in me fortes.

⁵Neque iniquitas mea, neque peccatum meum, Domine;

sine iniquitate cucurri, et direxi.

⁶Exsurge in occursum meum, et vide:

et tu, Domine Deus virtutum, Deus Israël,

intende ad visitandas omnes gentes:

non miserearis omnibus qui operantur iniquitatem.

⁷Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes:

et…