Psalm 139–141

¹In finem. Psalmus David.

²Eripe me, Domine, ab homine malo;

a viro iniquo eripe me.

³Qui cogitaverunt iniquitates in corde,

tota die constituebant prælia.

⁴Acuerunt linguas suas sicut serpentis;

venenum aspidum sub labiis eorum.

⁵Custodi me, Domine, de manu peccatoris,

et ab hominibus iniquis eripe me.

Qui cogitaverunt supplantare gressus meos:

⁶absconderunt superbi laqueum mihi.

Et funes extenderunt in laqueum;

juxta iter, scandalum posuerunt mihi.

⁷Dixi Domino: Deus meus es tu;

exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ.

⁸Domine, Domine, virtus salutis meæ,

obumbrasti super caput meum in die belli.

⁹Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori:

cogitaverunt contra me;

ne derelinquas me, ne forte exaltentur.

¹⁰Caput circuitus eorum:

labor labiorum ipsorum operiet eos.

¹¹Cadent super eos carbones;

in ignem dejicies eos:

in miseriis non subsistent.

¹²Vir linguosus non dirigetur in terra;

virum injustum mala capient in interitu.

¹³Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis,

et vindictam pauperum.

¹⁴Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo,

et habitabunt recti cum vultu tuo.

¹Psalmus David.

Domine, clamavi ad te: exaudi me;

intende voci meæ, cum clamavero ad te.

²Dirigatur oratio mea sicut incensum in conspectu tuo;

elevatio manuum mearum sacrificium vespertinum.

³Pone, Domine, custodiam ori meo,

et ostium circumstantiæ labiis meis.

⁴Non declines cor meum in verba malitiæ,

ad excusandas excusationes in peccatis;

cum hominibus operantibus iniquitatem,

et non communicabo cum electis eorum.

⁵Corripiet me justus in misericordia, et increpabit me:

oleum autem peccatoris non impinguet caput meum.

Quoniam adhuc et oratio mea in beneplacitis eorum:

⁶absorpti sunt juncti petræ judices eorum.

Audient verba mea, quoniam potuerunt.

⁷Sicut crassitudo terræ erupta est super terram,

dissipata sunt ossa nostra secus infernum.

⁸Quia ad te, Domine, Domine, oculi mei;

in te speravi, non auferas animam meam.

⁹Custodi me a laqueo quem statuerunt mihi,

et a scandalis operantium iniquitatem.

¹⁰Cadent in retiaculo ejus peccatores:

singulariter sum ego, donec transeam.

¹Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.

²Voce mea ad Dominum clamavi,

voce mea ad Dominum deprecatus sum.

³Effundo in conspectu ejus orationem meam,

et tribulationem meam ante ipsum pronuntio:

⁴in deficiendo ex me spiritum meum,

et tu cognovisti semitas meas.

In via hac qua ambulabam

absconderunt laqueum mihi.

⁵Considerabam ad dexteram, et videbam,

et non erat qui cognosceret me:

periit fuga a me,

et non est qui requirat animam meam.

⁶Clamavi ad te, Domine;

dixi: Tu es spes mea,

portio mea in terra viventium.

⁷Intende ad deprecationem meam,

quia humiliatus sum nimis.

Libera me a persequentibus me,

quia confortati sunt super me.

⁸Educ de custodia animam meam

ad confitendum nomini tuo;

me exspectant justi donec retribuas mihi.