Psalm 10–40

¹In finem. Psalmus David.

²In Domino confido; quomodo dicitis animæ meæ:

Transmigra in montem sicut passer?

³Quoniam ecce peccatores intenderunt arcum;

paraverunt sagittas suas in pharetra,

ut sagittent in obscuro rectos corde:

⁴quoniam quæ perfecisti destruxerunt;

justus autem, quid fecit?

⁵Dominus in templo sancto suo;

Dominus in cælo sedes ejus.

Oculi ejus in pauperem respiciunt;

palpebræ ejus interrogant filios hominum.

⁶Dominus interrogat justum et impium;

qui autem diligit iniquitatem, odit animam suam.

⁷Pluet super peccatores laqueos;

ignis et sulphur, et spiritus procellarum, pars calicis eorum.

⁸Quoniam justus Dominus, et justitias dilexit:

æquitatem vidit vultus ejus.

¹In finem, pro octava. Psalmus David.

²Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus,

quoniam diminutæ sunt veritates a filiis hominum.

³Vana locuti sunt unusquisque ad proximum suum;

labia dolosa, in corde et corde locuti sunt.

⁴Disperdat Dominus universa labia dolosa,

et linguam magniloquam.

⁵Qui dixerunt: Linguam nostram magnificabimus;

labia nostra a nobis sunt.

Quis noster dominus est?

⁶Propter miseriam inopum, et gemitum pauperum,

nunc exsurgam, dicit Dominus.

Ponam in salutari;

fiducialiter agam in eo.

⁷Eloquia Domini, eloquia casta; argentum igne examinatum,

probatum terræ, purgatum septuplum.

⁸Tu, Domine, servabis nos,

et custodies nos a generatione hac in æternum.

⁹In circuitu impii ambulant:

secundum altitudinem tuam multiplicasti filios hominum.

¹In finem. Psalmus David.

Usquequo, Domine, oblivisceris me in finem?

usquequo avertis faciem tuam a me?

²quamdiu ponam consilia in anima mea;

dolorem in corde meo per diem?

³usquequo exaltabitur inimicus meus super me?

⁴Respice, et exaudi me, Domine Deus meus.

Illumina oculos meos, ne umquam obdormiam in morte;

⁵nequando dicat inimicus meus: Prævalui adversus eum.

Qui tribulant me exsultabunt si motus fuero;

⁶ego autem in misericordia tua speravi.

Exsultabit cor meum in salutari tuo.

Cantabo Domino qui bona tribuit mihi;

et psallam nomini Domini altissimi.

¹In finem. Psalmus David.

Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.

Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in studiis suis;

non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

²Dominus de cælo prospexit super filios hominum,

ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

³Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt.

Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

Sepulchrum patens est guttur eorum;

linguis suis dolose agebant.

Venenum aspidum sub labiis eorum,

quorum os maledictione et amaritudine plenum est;

veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem.

Contritio et infelicitas in viis eorum,

et viam pacis non cognoverunt;

non est timor Dei ante oculos eorum.

⁴Nonne cognoscent omnes qui operantur iniquitatem,

qui devorant plebem meam sicut escam panis?

⁵Dominum non invocaverunt;

illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.

⁶Quoniam Dominus in generatione justa est:

consilium inopis confudistis,

quoniam Dominus spes ejus est.

⁷Quis dabit ex Sion salutare Israël?

Cum averterit Dominus captivitatem plebis suæ,

exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.

¹Psalmus David.

Domine, quis habitabit in tabernaculo tuo?

aut quis requiescet in monte sancto tuo?

²Qui ingreditur sine macula,

et operatur justitiam;

³qui loquitur veritatem in corde suo:

qui non egit dolum in lingua sua,

nec fecit proximo suo malum,

et opprobrium non accepit adversus proximos suos.

⁴Ad nihilum deductus est in conspectu ejus malignus;

timentes autem Dominum glorificat.

Qui jurat proximo suo, et non decipit;

⁵qui pecuniam suam non dedit ad usuram,

et munera super innocentem non accepit:

qui facit hæc non movebitur in æternum.

¹Tituli inscriptio, ipsi David.

Conserva me, Domine, quoniam speravi in te.

²Dixi Domino: Deus meus es tu,

quoniam bonorum meorum non eges.

³Sanctis qui sunt in terra ejus,

mirificavit omnes voluntates meas in eis.

⁴Multiplicatæ sunt infirmitates eorum:

postea acceleraverunt.

Non congregabo conventicula eorum de sanguinibus,

nec memor ero nominum eorum per labia mea.

⁵Dominus pars hæreditatis meæ, et calicis mei:

tu es qui restitues hæreditatem meam mihi.

⁶Funes ceciderunt mihi in præclaris;

etenim hæreditas mea præclara est mihi.

⁷Benedicam Dominum qui tribuit mihi intellectum;

insuper et usque ad noctem increpuerunt me renes mei.

⁸Providebam Dominum in conspectu meo semper:

quoniam a dextris est mihi, ne commovear.

⁹Propter hoc lætatum est cor meum, et exsultavit lingua mea;

insuper et caro mea requiescet in spe.

¹⁰Quoniam non derelinques animam meam in inferno,

nec dabis sanctum tuum videre corruptionem.

Notas mihi fecisti vias vitæ;

adimplebis me lætitia cum vultu tuo:

delectationes in dextera tua usque in finem.

¹Oratio David.

Exaudi, Domine, justitiam meam;

intende deprecationem meam.

Auribus percipe orationem meam,

non in labiis dolosis.

²De vultu tuo judicium meum prodeat;

oculi tui videant æquitates.

³Probasti cor meum, et visitasti nocte;

igne me examinasti, et non est inventa in me iniquitas.

⁴Ut non loquatur os meum opera hominum:

propter verba labiorum tuorum, ego custodivi vias duras.

⁵Perfice gressus meos in semitis tuis,

ut non moveantur vestigia mea.

⁶Ego clamavi, quoniam exaudisti me, Deus;

inclina aurem tuam mihi, et exaudi verba mea.

⁷Mirifica misericordias tuas,

qui salvos facis sperantes in te.

⁸A resistentibus dexteræ tuæ custodi me

ut pupillam oculi.

Sub umbra alarum tuarum protege me

⁹a facie impiorum qui me afflixerunt.

Inimici mei animam meam circumdederunt;

¹⁰adipem suum concluserunt:

os eorum locutum est superbiam.

¹¹Projicientes me nunc circumdederunt me;

oculos suos statuerunt declinare in terram.

¹²Susceperunt me sicut leo paratus ad prædam,

et sicut catulus leonis habitans in abditis.

¹³Exsurge, Domine: præveni eum, et supplanta eum:

eripe animam meam ab impio;

frameam tuam ¹⁴ab inimicis manus tuæ.

Domine, a paucis de terra divide eos in vita eorum;

de absconditis tuis adimpletus est venter eorum.

Saturati sunt filiis,

et dimiserunt reliquias suas parvulis suis.

¹⁵Ego autem in justitia apparebo conspectui tuo;

satiabor cum apparuerit gloria tua.

¹In finem. Puero Domini David, qui locutus est Domino verba cantici hujus, in die qua eripuit eum Dominus de manu omnium inimicorum ejus, et de manu Saul, et dixit:

²Diligam te, Domine, fortitudo mea.

³Dominus firmamentum meum, et refugium meum, et liberator meus.

Deus meus adjutor meus, et sperabo in eum;

protector meus, et cornu salutis meæ, et susceptor meus.

⁴Laudans invocabo Dominum,

et ab inimicis meis salvus ero.

⁵Circumdederunt me dolores mortis,

et torrentes iniquitatis conturbaverunt me.

⁶Dolores inferni circumdederunt me;

præoccupaverunt me laquei mortis.

⁷In tribulatione mea invocavi Dominum,

et ad Deum meum clamavi:

et exaudivit de templo sancto suo vocem meam;

et clamor meus in conspectu ejus introivit in aures ejus.

⁸Commota est, et contremuit terra;

fundamenta montium conturbata sunt, et commota sunt:

quoniam iratus est eis.

⁹Ascendit fumus in ira ejus,

et ignis a facie ejus exarsit;

carbones succensi sunt ab eo.

¹⁰Inclinavit cælos, et descendit,

et caligo sub pedibus ejus.

¹¹Et ascendit super cherubim, et volavit;

volavit super pennas ventorum.

¹²Et posuit tenebras latibulum suum;

in circuitu ejus tabernaculum ejus,

tenebrosa aqua in nubibus aëris.

¹³Præ fulgore in conspectu ejus nubes transierunt;

grando et carbones ignis.

¹⁴Et intonuit de cælo Dominus,

et Altissimus dedit vocem suam:

grando et carbones ignis.

¹⁵Et misit sagittas suas, et dissipavit eos;

fulgura multiplicavit, et conturbavit eos.

¹⁶Et apparuerunt fontes aquarum,

et revelata sunt fundamenta orbis terrarum,

ab increpatione tua, Domine,

ab inspiratione spiritus iræ tuæ.

¹⁷Misit de summo, et accepit me;

et assumpsit me de aquis multis.

¹⁸Eripuit me de inimicis meis fortissimis, et ab his qui oderunt me.

Quoniam confortati sunt super me;

¹⁹prævenerunt me in die afflictionis meæ:

et factus est Dominus protector meus.

²⁰Et eduxit me in latitudinem;

salvum me fecit, quoniam voluit me,

²¹et retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam,

et secundum puritatem manuum mearum retribuet mihi:

²²quia custodivi vias Domini,

nec impie gessi a Deo meo;

²³quoniam omnia judicia ejus in conspectu meo,

et justitias ejus non repuli a me.

²⁴Et ero immaculatus cum eo;

et observabo me ab iniquitate mea.

²⁵Et retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam,

et secundum puritatem manuum mearum in conspectu oculorum ejus.

²⁶Cum sancto sanctus eris,

et cum viro innocente innocens eris,

²⁷et cum electo electus eris,

et cum perverso perverteris.

²⁸Quoniam tu populum humilem salvum facies,

et oculos superborum humiliabis.

²⁹Quoniam tu illuminas lucernam meam, Domine;

Deus meus, illumina tenebras meas.

³⁰Quoniam in te eripiar a tentatione;

et in Deo meo transgrediar murum.

³¹Deus meus, impolluta via ejus;

eloquia Domini igne examinata:

protector est omnium sperantium in se.

³²Quoniam quis deus præter Dominum?

aut quis deus præter Deum nostrum?

³³Deus qui præcinxit me virtute,

et posuit immaculatam viam meam;

³⁴qui perfecit pedes meos tamquam cervorum,

et super excelsa statuens me;

³⁵qui docet manus meas ad prælium.

Et posuisti, ut arcum æreum, brachia mea,

³⁶et dedisti mihi protectionem salutis tuæ:

et dextera tua suscepit me,

et disciplina tua correxit me in finem,

et disciplina tua ipsa me docebit.

³⁷Dilatasti gressus meos subtus me,

et non sunt infirmata vestigia mea.

³⁸Persequar inimicos meos, et comprehendam illos;

et non convertar donec deficiant.

³⁹Confringam illos, nec poterunt stare;

cadent subtus pedes meos.

⁴⁰Et præcinxisti me virtute ad bellum,

et supplantasti insurgentes in me subtus me.

⁴¹Et inimicos meos dedisti mihi dorsum,

et odientes me disperdidisti.

⁴²Clamaverunt, nec erat qui salvos faceret;

ad Dominum, nec exaudivit eos.

⁴³Et comminuam eos ut pulverem ante faciem venti;

ut lutum platearum delebo eos.

⁴⁴Eripies me de contradictionibus populi;

constitues me in caput gentium.

⁴⁵Populus…