Psalm 41

¹In finem. Intellectus filiis Core.

²Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum,

ita desiderat anima mea ad te, Deus.

³Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum;

quando veniam, et apparebo ante faciem Dei?

⁴Fuerunt mihi lacrimæ meæ panes die ac nocte,

dum dicitur mihi quotidie: Ubi est Deus tuus?

⁵Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam,

quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad donum Dei,

in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.

⁶Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei,

⁷et Deus meus.

Ad meipsum anima mea conturbata est:

propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico.

⁸Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum;

omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.

⁹In die mandavit Dominus misericordiam suam,

et nocte canticum ejus;

apud me oratio Deo vitæ meæ.

¹⁰Dicam Deo: Susceptor meus es;

quare oblitus es mei?

et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus?

¹¹Dum confringuntur ossa mea,

exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei,

dum dicunt mihi per singulos dies: Ubi est Deus tuus?

¹²Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei, et Deus meus.