Mark 8–9

8¹In diebus illis iterum cum turba multa esset, nec haberent quod manducarent, convocatis discipulis, ait illis: ²Misereor super turbam: quia ecce jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent: ³et si dimisero eos jejunos in domum suam, deficient in via: quidam enim ex eis de longe venerunt. ⁴Et responderunt ei discipuli sui: Unde illos quis poterit saturare panibus in solitudine? ⁵Et interrogavit eos: Quot panes habetis? Qui dixerunt: Septem. ⁶Et præcepit turbæ discumbere super terram. Et accipiens septem panes, gratias agens fregit, et dabat discipulis suis ut apponerent, et apposuerunt turbæ. ⁷Et habebant pisciculos paucos: et ipsos benedixit, et jussit apponi. ⁸Et manducaverunt, et saturati sunt, et sustulerunt quod superaverat de fragmentis, septem sportas. ⁹Erant autem qui manducaverunt, quasi quatuor millia: et dimisit eos.

¹⁰Et statim ascendens navim cum discipulis suis, venit in partes Dalmanutha. ¹¹Et exierunt pharisæi, et cœperunt conquirere cum eo, quærentes ab illo signum de cælo, tentantes eum. ¹²Et ingemiscens spiritu, ait: Quid generatio ista signum quærit? Amen dico vobis, si dabitur generationi isti signum. ¹³Et dimittens eos, ascendit iterum navim et abiit trans fretum.

¹⁴Et obliti sunt panes sumere: et nisi unum panem non habebant secum in navi. ¹⁵Et præcipiebat eis, dicens: Videte, et cavete a fermento pharisæorum, et fermento Herodis. ¹⁶Et cogitabant ad alterutrum, dicentes: quia panes non habemus. ¹⁷Quo cognito, ait illis Jesus: Quid cogitatis, quia panes non habetis? nondum cognoscitis nec intelligitis? adhuc cæcatum habetis cor vestrum? ¹⁸oculos habentes non videtis? et aures habentes non auditis? nec recordamini, ¹⁹quando quinque panes fregi in quinque millia: quot cophinos fragmentorum plenos sustulistis? Dicunt ei: Duodecim. ²⁰Quando et septem panes in quatuor millia: quot sportas fragmentorum tulistis? Et dicunt ei: Septem. ²¹Et dicebat eis: Quomodo nondum intelligitis?

²²Et veniunt Bethsaidam, et adducunt ei cæcum, et rogabant eum ut illum tangeret. ²³Et apprehensa manu cæci, eduxit eum extra vicum: et exspuens in oculos ejus impositis manibus suis, interrogavit eum si quid videret. ²⁴Et aspiciens, ait: Video homines velut arbores ambulantes. ²⁵Deinde iterum imposuit manus super oculos ejus: et cœpit videre: et restitutus est ita ut clare videret omnia. ²⁶Et misit illum in domum suam, dicens: Vade in domum tuam: et si in vicum introieris, nemini dixeris.

²⁷Et egressus est Jesus, et discipuli ejus in castella Cæsareæ Philippi: et in via interrogabat discipulos suos, dicens eis: Quem me dicunt esse homines? ²⁸Qui responderunt illi, dicentes: Joannem Baptistam, alii Eliam, alii vero quasi unum de prophetis. ²⁹Tunc dicit illis: Vos vero quem me esse dicitis? Respondens Petrus, ait ei: Tu es Christus. ³⁰Et comminatus est eis, ne cui dicerent de illo.

³¹Et cœpit docere eos quoniam oportet Filium hominis pati multa, et reprobari a senioribus, et a summis sacerdotibus et scribis, et occidi: et post tres dies resurgere. ³²Et palam verbum loquebatur. Et apprehendens eum Petrus, cœpit increpare eum. ³³Qui conversus, et videns discipulos suos, comminatus est Petro, dicens: Vade retro me Satana, quoniam non sapis quæ Dei sunt, sed quæ sunt hominum.

³⁴Et convocata turba cum discipulis suis, dixit eis: Si quis vult me sequi, deneget semetipsum: et tollat crucem suam, et sequatur me. ³⁵Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam: qui autem perdiderit animam suam propter me, et Evangelium, salvam faciet eam. ³⁶Quid enim proderit homini, si lucretur mundum totum et detrimentum animæ suæ faciat? ³⁷Aut quid dabit homo commutationis pro anima sua? ³⁸Qui enim me confusus fuerit, et verba mea in generatione ista adultera et peccatrice, et Filius hominis confundetur eum, cum venerit in gloria Patris sui cum angelis sanctis. ³⁹Et dicebat illis: Amen dico vobis, quia sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei veniens in virtute.

9¹Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ducit illos in montem excelsum seorsum solos, et transfiguratus est coram ipsis. ²Et vestimenta ejus facta sunt splendentia, et candida nimis velut nix, qualia fullo non potest super terram candida facere. ³Et apparuit illis Elias cum Moyse: et erant loquentes cum Jesu. ⁴Et respondens Petrus, ait Jesu: Rabbi, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, tibi unum, et Moysi unum, et Eliæ unum. ⁵Non enim sciebat quid diceret: erant enim timore exterriti. ⁶Et facta est nubes obumbrans eos: et venit vox de nube, dicens: Hic est Filius meus carissimus: audite illum. ⁷Et statim circumspicientes, neminem amplius viderunt, nisi Jesum tantum secum. ⁸Et descendentibus illis de monte, præcepit illis ne cuiquam quæ vidissent, narrarent: nisi cum Filius hominis a mortuis resurrexerit. ⁹Et verbum continuerunt apud se: conquirentes quid esset, cum a mortuis resurrexerit. ¹⁰Et interrogabant eum, dicentes: Quid ergo dicunt pharisæi et scribæ, quia Eliam oportet venire primum? ¹¹Qui respondens, ait illis: Elias cum venerit primo, restituet omnia: et quomodo scriptum est in Filium hominis, ut multa patiatur et contemnatur. ¹²Sed dico vobis quia et Elias venit (et fecerunt illi quæcumque voluerunt) sicut scriptum est de eo.

¹³Et veniens ad discipulos suos, vidit turbam magnam circa eos, et scribas conquirentes cum illis. ¹⁴Et confestim omnis populus videns Jesum, stupefactus est, et expaverunt, et accurrentes salutabant eum. ¹⁵Et interrogavit eos: Quid inter vos conquiritis? ¹⁶Et respondens unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum: ¹⁷qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit: et dixi discipulis tuis ut ejicerent illum, et non potuerunt. ¹⁸Qui respondens eis, dixit: O generatio incredula, quamdiu apud vos ero? quamdiu vos patiar? afferte illum ad me. ¹⁹Et attulerunt eum. Et cum vidisset eum, statim spiritus conturbavit illum: et elisus in terram, volutabatur spumans. ²⁰Et interrogavit patrem ejus: Quantum temporis est ex quo ei hoc accidit? At ille ait: Ab infantia: ²¹et frequenter eum in ignem, et in aquas misit ut eum perderet: sed si quid potes, adjuva nos, misertus nostri. ²²Jesus autem ait illi: Si potes credere, omnia possibilia sunt credenti. ²³Et continuo exclamans pater pueri, cum lacrimis aiebat: Credo, Domine; adjuva incredulitatem meam. ²⁴Et cum videret Jesus concurrentem turbam, comminatus est spiritui immundo, dicens illi: Surde et mute spiritus, ego præcipio tibi, exi ab eo: et amplius ne introëas in eum. ²⁵Et exclamans, et multum discerpens eum, exiit ab eo, et factus est sicut mortuus, ita ut multi dicerent: Quia mortuus est. ²⁶Jesus autem tenens manum ejus elevavit eum, et surrexit. ²⁷Et cum introisset in domum, discipuli ejus secreto interrogabant eum: Quare nos non potuimus ejicere eum? ²⁸Et dixit illis: Hoc genus in nullo potest exire, nisi in oratione et jejunio. ²⁹Et inde profecti prætergrediebantur Galilæam: nec volebat quemquam scire.

³⁰Docebat autem discipulos suos, et dicebat illis: Quoniam Filius hominis tradetur in manus hominum, et occident eum, et occisus tertia die resurget. ³¹At illi ignorabant verbum: et timebant interrogare eum.

³²Et venerunt Capharnaum. Qui cum domi essent, interrogabat eos: Quid in via tractabatis? ³³At illi tacebant: siquidem in via inter se disputaverunt: quis eorum major esset. ³⁴Et residens vocavit duodecim, et ait illis: Si quis vult primus esse, erit omnium novissimus, et omnium minister. ³⁵Et accipiens puerum, statuit eum in medio eorum: quem cum complexus esset, ait illis: ³⁶Quisquis unum ex hujusmodi pueris receperit in nomine meo, me recipit: et quicumque me susceperit, non me suscipit, sed eum qui misit me.

³⁷Respondit illi Joannes, dicens: Magister, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, qui non sequitur nos, et prohibuimus eum. ³⁸Jesus autem ait: Nolite prohibere eum: nemo est enim qui faciat virtutem in nomine meo, et possit cito male loqui de me: ³⁹qui enim non est adversum vos, pro vobis est. ⁴⁰Quisquis enim potum dederit vobis calicem aquæ in nomine meo, quia Christi estis: amen dico vobis, non perdet mercedem suam.

⁴¹Et quisquis scandalizaverit unum ex his pusillis credentibus in me: bonum est ei magis si circumdaretur mola asinaria collo ejus, et in mare mitteretur. ⁴²Et si scandalizaverit te manus tua, abscide illam: bonum est tibi debilem introire in vitam, quam duas manus habentem ire in gehennam, in ignem inextinguibilem, ⁴³ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur. ⁴⁴Et si pes tuus te scandalizat, amputa illum: bonum est tibi claudum introire in vitam æternam, quam duos pedes habentem mitti in gehennam ignis inextinguibilis, ⁴⁵ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur. ⁴⁶Quod si oculus tuus scandalizat te, ejice eum: bonum est tibi luscum introire in regnum Dei, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis, ⁴⁷ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur. ⁴⁸Omnis enim igne salietur, et omnis victima sale salietur. ⁴⁹Bonum est sal: quod si sal insulsum fuerit, in quo illud condietis? Habete in vobis sal, et pacem habete inter vos.