Luke 4–6

4¹Jesus autem plenus Spiritu Sancto regressus est a Jordane: et agebatur a Spiritu in desertum ²diebus quadraginta, et tentabatur a diabolo. Et nihil manducavit in diebus illis: et consummatis illis esuriit. ³Dixit autem illi diabolus: Si Filius Dei es, dic lapidi huic ut panis fiat. ⁴Et respondit ad illum Jesus: Scriptum est: Quia non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo Dei. ⁵Et duxit illum diabolus in montem excelsum, et ostendit illi omnia regna orbis terræ in momento temporis, ⁶et ait illi: Tibi dabo potestatem hanc universam, et gloriam illorum: quia mihi tradita sunt, et cui volo do illa. ⁷Tu ergo si adoraveris coram me, erunt tua omnia. ⁸Et respondens Jesus, dixit illi: Scriptum est: Dominum Deum tuum adorabis, et illi soli servies. ⁹Et duxit illum in Jerusalem, et statuit eum super pinnam templi, et dixit illi: Si Filius Dei es, mitte te hinc deorsum. ¹⁰Scriptum est enim quod angelis suis mandavit de te, ut conservent te: ¹¹et quia in manibus tollent te, ne forte offendas ad lapidem pedem tuum. ¹²Et respondens Jesus, ait illi: Dictum est: Non tentabis Dominum Deum tuum. ¹³Et consummata omni tentatione, diabolus recessit ab illo, usque ad tempus.

¹⁴Et regressus est Jesus in virtute Spiritus in Galilæam, et fama exiit per universam regionem de illo. ¹⁵Et ipse docebat in synagogis eorum, et magnificabatur ab omnibus. ¹⁶Et venit Nazareth, ubi erat nutritus, et intravit secundum consuetudinem suam die sabbati in synagogam, et surrexit legere. ¹⁷Et traditus est illi liber Isaiæ prophetæ. Et ut revolvit librum, invenit locum ubi scriptum erat: ¹⁸Spiritus Domini super me: propter quod unxit me, evangelizare pauperibus misit me, sanare contritos corde, ¹⁹prædicare captivis remissionem, et cæcis visum, dimittere confractos in remissionem, prædicare annum Domini acceptum et diem retributionis. ²⁰Et cum plicuisset librum, reddit ministro, et sedit. Et omnium in synagoga oculi erant intendentes in eum. ²¹Cœpit autem dicere ad illos: Quia hodie impleta est hæc scriptura in auribus vestris. ²²Et omnes testimonium illi dabant: et mirabantur in verbis gratiæ, quæ procedebant de ore ipsius, et dicebant: Nonne hic est filius Joseph? ²³Et ait illis: Utique dicetis mihi hanc similitudinem: Medice cura teipsum: quanta audivimus facta in Capharnaum, fac et hic in patria tua. ²⁴Ait autem: Amen dico vobis, quia nemo propheta acceptus est in patria sua. ²⁵In veritate dico vobis, multæ viduæ erant in diebus Eliæ in Israël, quando clausum est cælum annis tribus et mensibus sex, cum facta esset fames magna in omni terra: ²⁶et ad nullam illarum missus est Elias, nisi in Sarepta Sidoniæ, ad mulierem viduam. ²⁷Et multi leprosi erant in Israël sub Elisæo propheta: et nemo eorum mundatus est nisi Naaman Syrus. ²⁸Et repleti sunt omnes in synagoga ira, hæc audientes. ²⁹Et surrexerunt, et ejecerunt illum extra civitatem: et duxerunt illum usque ad supercilium montis, super quem civitas illorum erat ædificata, ut præcipitarent eum. ³⁰Ipse autem transiens per medium illorum, ibat.

³¹Et descendit in Capharnaum civitatem Galilææ, ibique docebat illos sabbatis. ³²Et stupebant in doctrina ejus, quia in potestate erat sermo ipsius. ³³Et in synagoga erat homo habens dæmonium immundum, et exclamavit voce magna, ³⁴dicens: Sine, quid nobis et tibi, Jesu Nazarene? venisti perdere nos? scio te quis sis, Sanctus Dei. ³⁵Et increpavit illum Jesus, dicens: Obmutesce, et exi ab eo. Et cum projecisset illum dæmonium in medium, exiit ab illo, nihilque illum nocuit. ³⁶Et factus est pavor in omnibus, et colloquebantur ad invicem, dicentes: Quod est hoc verbum, quia in potestate et virtute imperat immundis spiritibus, et exeunt? ³⁷Et divulgabatur fama de illo in omnem locum regionis.

³⁸Surgens autem Jesus de synagoga, introivit in domum Simonis. Socrus autem Simonis tenebatur magnis febribus: et rogaverunt illum pro ea. ³⁹Et stans super illam imperavit febri: et dimisit illam. Et continuo surgens, ministrabat illis. ⁴⁰Cum autem sol occidisset, omnes qui habebant infirmos variis languoribus, ducebant illos ad eum. At ille singulis manus imponens, curabat eos. ⁴¹Exibant autem dæmonia a multis clamantia, et dicentia: Quia tu es Filius Dei: et increpans non sinebat ea loqui: quia sciebant ipsum esse Christum.

⁴²Facta autem die egressus ibat in desertum locum, et turbæ requirebant eum, et venerunt usque ad ipsum: et detinebant illum ne discederet ab eis. ⁴³Quibus ille ait: Quia et aliis civitatibus oportet me evangelizare regnum Dei: quia ideo missus sum. ⁴⁴Et erat prædicans in synagogis Galilææ.

5¹Factum est autem, cum turbæ irruerent in eum ut audirent verbum Dei, et ipse stabat secus stagnum Genesareth. ²Et vidit duas naves stantes secus stagnum: piscatores autem descenderant, et lavabant retia. ³Ascendens autem in unam navim, quæ erat Simonis, rogavit eum a terra reducere pusillum. Et sedens docebat de navicula turbas.

⁴Ut cessavit autem loqui, dixit ad Simonem: Duc in altum, et laxate retia vestra in capturam. ⁵Et respondens Simon, dixit illi: Præceptor, per totam noctem laborantes nihil cepimus: in verbo autem tuo laxabo rete. ⁶Et cum hoc fecissent, concluserunt piscium multitudinem copiosam: rumpebatur autem rete eorum. ⁷Et annuerunt sociis, qui erant in alia navi, ut venirent, et adjuvarent eos. Et venerunt, et impleverunt ambas naviculas, ita ut pene mergerentur. ⁸Quod cum vidisset Simon Petrus, procidit ad genua Jesu, dicens: Exi a me, quia homo peccator sum, Domine. ⁹Stupor enim circumdederat eum, et omnes qui cum illo erant, in captura piscium, quam ceperant: ¹⁰similiter autem Jacobum et Joannem, filios Zebedæi, qui erant socii Simonis. Et ait ad Simonem Jesus: Noli timere: ex hoc jam homines eris capiens. ¹¹Et subductis ad terram navibus, relictis omnibus, secuti sunt eum.

¹²Et factum est, cum esset in una civitatum, et ecce vir plenus lepra, et videns Jesum, et procidens in faciem, rogavit eum, dicens: Domine, si vis, potes me mundare. ¹³Et extendens manum, tetigit eum dicens: Volo: mundare. Et confestim lepra discessit ab illo. ¹⁴Et ipse præcepit illi ut nemini diceret: sed, Vade, ostende te sacerdoti, et offer pro emundatione tua, sicut præcepit Moyses, in testimonium illis. ¹⁵Perambulabat autem magis sermo de illo: et conveniebant turbæ multæ ut audirent, et curarentur ab infirmitatibus suis. ¹⁶Ipse autem secedebat in desertum, et orabat.

¹⁷Et factum est in una dierum, et ipse sedebat docens. Et erant pharisæi sedentes, et legis doctores, qui venerant ex omni castello Galilææ, et Judææ, et Jerusalem: et virtus Domini erat ad sanandum eos. ¹⁸Et ecce viri portantes in lecto hominem, qui erat paralyticus: et quærebant eum inferre, et ponere ante eum. ¹⁹Et non invenientes qua parte illum inferrent præ turba, ascenderunt supra tectum, et per tegulas summiserunt eum cum lecto in medium ante Jesum. ²⁰Quorum fidem ut vidit, dixit: Homo, remittuntur tibi peccata tua. ²¹Et cœperunt cogitare scribæ et pharisæi, dicentes: Quis est hic, qui loquitur blasphemias? quis potest dimittere peccata, nisi solus Deus? ²²Ut cognovit autem Jesus cogitationes eorum, respondens, dixit ad illos: Quid cogitatis in cordibus vestris? ²³Quid est facilius dicere: Dimittuntur tibi peccata: an dicere: Surge, et ambula? ²⁴Ut autem sciatis quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata, (ait paralytico) tibi dico, surge, tolle lectum tuum, et vade in domum tuam. ²⁵Et confestim consurgens coram illis, tulit lectum in quo jacebat: et abiit in domum suam, magnificans Deum. ²⁶Et stupor apprehendit omnes, et magnificabant Deum. Et repleti sunt timore, dicentes: Quia vidimus mirabilia hodie.

²⁷Et post hæc exiit, et vidit publicanum nomine Levi, sedentem ad telonium, et ait illi: Sequere me. ²⁸Et relictis omnibus, surgens secutus est eum. ²⁹Et fecit ei convivium magnum Levi in domo sua: et erat turba multa publicanorum, et aliorum qui cum illis erant discumbentes. ³⁰Et murmurabant pharisæi et scribæ eorum, dicentes ad discipulos ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus manducatis et bibitis? ³¹Et respondens Jesus, dixit ad illos: Non egent qui sani sunt medico, sed qui male habent. ³²Non veni vocare justos, sed peccatores ad pœnitentiam.

³³At illi dixerunt ad eum: Quare discipuli Joannis jejunant frequenter, et obsecrationes faciunt, similiter et pharisæorum: tui autem edunt et bibunt? ³⁴Quibus ipse ait: Numquid potestis filios sponsi, dum cum illis est sponsus, facere jejunare? ³⁵Venient autem dies, cum ablatus fuerit ab illis sponsus: tunc jejunabunt in illis diebus. ³⁶Dicebat autem et similitudinem ad illos: Quia nemo commissuram a novo vestimento immittit in vestimentum vetus: alioquin et novum rumpit, et veteri non convenit commissura a novo. ³⁷Et nemo mittit vinum novum in utres veteres: alioquin rumpet vinum novum utres, et ipsum effundetur, et utres peribunt: ³⁸sed vinum novum in utres novos mittendum est, et utraque conservantur. ³⁹Et nemo bibens vetus, statim vult novum: dicit enim: Vetus melius est.

6¹Factum est autem in sabbato secundo, primo, cum transiret per sata, vellebant discipuli ejus spicas, et manducabant confricantes manibus. ²Quidam autem pharisæorum, dicebant illis: Quid facitis quod non licet in sabbatis? ³Et respondens Jesus ad eos, dixit: Nec hoc legistis quod fecit David, cum esurisset ipse, et qui cum illo erant? ⁴quomodo intravit in domum Dei, et panes propositionis sumpsit, et manducavit, et dedit his qui cum ipso erant: quos non licet manducare nisi tantum sacerdotibus? ⁵Et dicebat illis: Quia dominus est Filius hominis etiam sabbati.

⁶Factum est autem in alio sabbato, ut intraret in synagogam, et doceret. Et erat ibi homo, et manus ejus dextra erat arida. ⁷Observabant autem scribæ et pharisæi si in sabbato curaret, ut invenirent unde accusarent eum. ⁸Ipse vero sciebat cogitationes eorum: et ait homini qui habebat manum aridam: Surge, et sta in medium. Et surgens stetit. ⁹Ait autem ad illos Jesus: Interrogo vos si licet sabbatis…