Job 23

23¹Respondens autem Job, ait:

²Nunc quoque in amaritudine est sermo meus,

et manus plagæ meæ aggravata est super gemitum meum.

³Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum,

et veniam usque ad solium ejus?

⁴Ponam coram eo judicium,

et os meum replebo increpationibus:

⁵ut sciam verba quæ mihi respondeat,

et intelligam quid loquatur mihi.

⁶Nolo multa fortitudine contendat mecum,

nec magnitudinis suæ mole me premat.

⁷Proponat æquitatem contra me,

et perveniat ad victoriam judicium meum.

⁸Si ad orientem iero, non apparet;

si ad occidentem, non intelligam eum.

⁹Si ad sinistram, quid agam? non apprehendam eum;

si me vertam ad dexteram, non videbo illum.

¹⁰Ipse vero scit viam meam,

et probavit me quasi aurum quod per ignem transit.

¹¹Vestigia ejus secutus est pes meus:

viam ejus custodivi, et non declinavi ex ea.

¹²A mandatis labiorum ejus non recessi,

et in sinu meo abscondi verba oris ejus.

¹³Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem ejus:

et anima ejus quodcumque voluit, hoc fecit.

¹⁴Cum expleverit in me voluntatem suam,

et alia multa similia præsto sunt ei.

¹⁵Et idcirco a facie ejus turbatus sum,

et considerans eum, timore sollicitor.

¹⁶Deus mollivit cor meum,

et Omnipotens conturbavit me.

¹⁷Non enim perii propter imminentes tenebras,

nec faciem meam operuit caligo.