Job 4:12–5:7

¹²Porro ad me dictum est verbum absconditum,

et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.

¹³In horrore visionis nocturnæ,

quando solet sopor occupare homines,

¹⁴pavor tenuit me, et tremor,

et omnia ossa mea perterrita sunt;

¹⁵et cum spiritus, me præsente, transiret,

inhorruerunt pili carnis meæ.

¹⁶Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum,

imago coram oculis meis,

et vocem quasi auræ lenis audivi.

¹⁷Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur?

aut factore suo purior erit vir?

¹⁸Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles,

et in angelis suis reperit pravitatem;

¹⁹quanto magis hi qui habitant domos luteas,

qui terrenum habent fundamentum,

consumentur velut a tinea?

²⁰De mane usque ad vesperam succidentur;

et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.

²¹Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis;

morientur, et non in sapientia.

5¹Voca ergo, si est qui tibi respondeat,

et ad aliquem sanctorum convertere.

²Vere stultum interficit iracundia,

et parvulum occidit invidia.

³Ego vidi stultum firma radice,

et maledixi pulchritudini ejus statim.

⁴Longe fient filii ejus a salute,

et conterentur in porta,

et non erit qui eruat.

⁵Cujus messem famelicus comedet,

et ipsum rapiet armatus,

et bibent sitientes divitias ejus.

⁶Nihil in terra sine causa fit,

et de humo non oritur dolor.

⁷Homo nascitur ad laborem,

et avis ad volatum.