Job 36–37

36¹Addens quoque Eliu, hæc locutus est:

²Sustine me paululum, et indicabo tibi:

adhuc enim habeo quod pro Deo loquar.

³Repetam scientiam meam a principio,

et operatorem meum probabo justum.

⁴Vere enim absque mendacio sermones mei,

et perfecta scientia probabitur tibi.

⁵Deus potentes non abjicit,

cum et ipse sit potens:

⁶sed non salvat impios,

et judicium pauperibus tribuit.

⁷Non auferet a justo oculos suos:

et reges in solio collocat in perpetuum,

et illi eriguntur.

⁸Et si fuerint in catenis,

et vinciantur funibus paupertatis,

⁹indicabit eis opera eorum,

et scelera eorum, quia violenti fuerunt.

¹⁰Revelabit quoque aurem eorum, ut corripiat:

et loquetur, ut revertantur ab iniquitate.

¹¹Si audierint et observaverint, complebunt dies suos in bono,

et annos suos in gloria:

¹²si autem non audierint,

transibunt per gladium,

et consumentur in stultitia.

¹³Simulatores et callidi provocant iram Dei,

neque clamabunt cum vincti fuerint.

¹⁴Morietur in tempestate anima eorum,

et vita eorum inter effeminatos.

¹⁵Eripiet de angustia sua pauperem,

et revelabit in tribulatione aurem ejus.

¹⁶Igitur salvabit te de ore angusto latissime,

et non habente fundamentum subter se:

requies autem mensæ tuæ erit plena pinguedine.

¹⁷Causa tua quasi impii judicata est:

causam judiciumque recipies.

¹⁸Non te ergo superet ira ut aliquem opprimas:

nec multitudo donorum inclinet te.

¹⁹Depone magnitudinem tuam absque tribulatione,

et omnes robustos fortitudine.

²⁰Ne protrahas noctem,

ut ascendant populi pro eis.

²¹Cave ne declines ad iniquitatem:

hanc enim cœpisti sequi post miseriam.

²²Ecce Deus excelsus in fortitudine sua,

et nullus ei similis in legislatoribus.

²³Quis poterit scrutari vias ejus?

aut quis potest ei dicere: Operatus es iniquitatem?

²⁴Memento quod ignores opus ejus,

de quo cecinerunt viri.

²⁵Omnes homines vident eum:

unusquisque intuetur procul.

²⁶Ecce Deus magnus vincens scientiam nostram:

numerus annorum ejus inæstimabilis.

²⁷Qui aufert stillas pluviæ,

et effundit imbres ad instar gurgitum,

²⁸qui de nubibus fluunt

quæ prætexunt cuncta desuper.

²⁹Si voluerit extendere nubes quasi tentorium suum,

³⁰et fulgurare lumine suo desuper,

cardines quoque maris operiet.

³¹Per hæc enim judicat populos,

et dat escas multis mortalibus.

³²In manibus abscondit lucem,

et præcepit ei ut rursus adveniat.

³³Annuntiat de ea amico suo, quod possessio ejus sit,

et ad eam possit ascendere.

37¹Super hoc expavit cor meum,

et emotum est de loco suo.

²Audite auditionem in terrore vocis ejus,

et sonum de ore illius procedentem.

³Subter omnes cælos ipse considerat,

et lumen illius super terminos terræ.

⁴Post eum rugiet sonitus;

tonabit voce magnitudinis suæ:

et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.

⁵Tonabit Deus in voce sua mirabiliter,

qui facit magna et inscrutabilia;

⁶qui præcipit nivi ut descendat in terram,

et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ;

⁷qui in manu omnium hominum signat,

ut noverint singuli opera sua.

⁸Ingredietur bestia latibulum,

et in antro suo morabitur.

⁹Ab interioribus egredietur tempestas,

et ab Arcturo frigus.

¹⁰Flante Deo, concrescit gelu,

et rursum latissimæ funduntur aquæ.

¹¹Frumentum desiderat nubes,

et nubes spargunt lumen suum.

¹²Quæ lustrant per circuitum,

quocumque eas voluntas gubernantis duxerit,

ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum:

¹³sive in una tribu, sive in terra sua,

sive in quocumque loco misericordiæ suæ

eas jusserit inveniri.

¹⁴Ausculta hæc, Job:

sta, et considera mirabilia Dei.

¹⁵Numquid scis quando præceperit Deus pluviis,

ut ostenderent lucem nubium ejus?

¹⁶Numquid nosti semitas nubium magnas,

et perfectas scientias?

¹⁷Nonne vestimenta tua calida sunt,

cum perflata fuerit terra austro?

¹⁸Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos,

qui solidissimi quasi ære fusi sunt.

¹⁹Ostende nobis quid dicamus illi:

nos quippe involvimur tenebris.

²⁰Quis narrabit ei quæ loquor?

etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.

²¹At nunc non vident lucem:

subito aër cogetur in nubes,

et ventus transiens fugabit eas.

²²Ab aquilone aurum venit,

et ad Deum formidolosa laudatio.

²³Digne eum invenire non possumus:

magnus fortitudine, et judicio, et justitia:

et enarrari non potest.

²⁴Ideo timebunt eum viri,

et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.