Isaiah 49:1–7

¹Audite, insulæ,

et attendite, populi de longe:

Dominus ab utero vocavit me;

de ventre matris meæ recordatus est nominis mei.

²Et posuit os meum quasi gladium acutum,

in umbra manus suæ protexit me,

et posuit me sicut sagittam electam:

in pharetra sua abscondit me.

³Et dixit mihi: Servus meus es tu Israël,

quia in te gloriabor.

⁴Et ego dixi: In vacuum laboravi;

sine causa et vane fortitudinem meam consumpsi:

ergo judicium meum cum Domino,

et opus meum cum Deo meo.

⁵Et nunc dicit Dominus,

formans me ex utero servum sibi,

ut reducam Jacob ad eum,

et Israël non congregabitur;

et glorificatus sum in oculis Domini,

et Deus meus factus est fortitudo mea.

⁶Et dixit: Parum est ut sis mihi servus

ad suscitandas tribus Jacob,

et fæces Israël convertendas:

ecce dedi te in lucem gentium,

ut sis salus mea

usque ad extremum terræ.

⁷Hæc dicit Dominus,

redemptor Israël, Sanctus ejus,

ad contemptibilem animam, ad abominatam gentem,

ad servum dominorum:

Reges videbunt,

et consurgent principes, et adorabunt

propter Dominum, quia fidelis est,

et Sanctum Israël qui elegit te.